Lees voor

Elfstedentocht: ‘Giet it oan or giet it net oan’, dat is de vraag (update foto's)

08-02-2012 13:33
0 reacties

EDE - De kans lijkt groot dat de zestiende Elfstedentocht over niet al te lange tijd wordt geschaatst. Vader Leendert en zoon Teije van Prooije kijken daar naar uit. Leendert van Prooije kan zijn derde kruisje halen. ,,Het is spannend als het weer gaat gebeuren. Dat zou ik hartstikke mooi vinden.”

door Jan de Boer

In 1985 en 1986 was Leendert van Prooije er bij. Sinds 1973 is de 57-jarige Edenaar lid van de vereniging Elfsteden. Zijn twintigjarige zoon Teije is daar nu twee jaar lid van. En hij heeft het geluk, dat hij in 2012 aan de tocht der tochten kan meedoen. ,,In 1997 waren wij op wintersport in Duitsland. Een dag voordat bekend werd gemaakt dat de Elfstedentocht zou doorgaan, waren wij vertrokken. Mijn vrouw had een verstuikte enkel, ze kon geen poot verzetten. Mijn vrouw belde op ‘je moet terugkomen voor de Elfstedentocht’. Dat was geen doen met kinderen van zes, vier en twee jaar oud.”

Vader en zoon Van Prooije zijn lid van de Edese IJsvereniging (EIJV). ,,Ik ben ingeloot,” zegt Teije, die biologie studeert in Nijmegen. ,,Ik denk dat ik genoeg getraind ben voor de Elfstedentocht. Normaal gesproken train ik twee keer in de week in Ede. Dit jaar heb ik nog niet echt een tocht geschaatst op natuurijs. Alleen kleine rondjes. Tijd om een grotere ronde te rijden heb ik niet. De Elfstedentocht is te doen, denk ik.”

Niet eerder schaatste Teije meer dan 45 kilometer. ,,In principe kan hij het halen,” meent vader Leendert. ,,Ik heb hem met twee andere leden van EIJV aanbevolen bij de vereniging Elfsteden. Casper Helling uit Wageningen, de houder van het werelduurrecord, heeft gezegd dat hij het kan halen. Het verschil tussen Teije en mij is, dat ik in een hele vroege startgroep zit. Teije start waarschijnlijk in de laatste groep.”

De Elfstedentocht is de reden dat ik schaats, stelt Leendert van Prooije. ,,De tocht van 1963 was natuurlijk een gebeurtenis van hier tot gunder. Toen was ik zeven jaar. Ik zat toen aan de radio te luisteren. En hoorde al die verhalen over bevroren ogen. Dat maakte een diepe indruk. Ook het verhaal van Reinder Paping, de winnaar van die tocht.”

Het was de tijd van Henk van der Grift en Rudy Liebrechts. ,,Die deden mijn broertje en ik op het zand met schaatsbewegingen na.” Het rijden van de twee Elfstedentochten verliep bij Leendert probleemloos. ,,Na afloop merk je er best wel veel van. Wandel de trap maar eens op. Het is toch een flinke aanslag op het lijf. In 1985 heb ik na de tocht de schaatsen niet meer aan gehad. De ene keer deed ik er elf uur en de andere keer twaalf uur over.”

Net als zijn vader heeft Teije een goede basisconditie. Samen optrekken zit er niet in. ,,Als ik start is mijn vader al een eind overweg. Ik zal hem niet inhalen,” denkt zoonlief. ,,Qua conditie kan ik het wel volhouden. Alleen ben ik een beetje bang dat mijn rug heel erg pijn gaat doen. Maar volgens mij heeft iedereen daar last. Van tevoren ga ik niet nog een grote ronde rijden. Je moet jezelf niet vooraf gaan uitputten.”


Foto's:
1. Vader Leendert leidt de dans aan de Langekampweg; zoon Teije volgt.

2. De Luts 1986
3. Bonkevaart 1985
4. Witmarssum 1985
5. Hindeloopen 1985
6. Dokkum 1985