vrijdag 4 juni 2010 12:45
EDE - Tot slot klom de Zweeds-Canadese Sarah MacDougall op een tafel in het midden van grand café Marnix en verzamelde zij haar publiek dicht om zich heen. Intiemer kon donderdag bijna niet. Zonder versterking met microfoons zong zij haar laatste lied en liet zij haar toehoorders meezingen. Een fraai slot van een sfeervolle concertavond.

De zangeres begeleidde zichzelf op de akoestische gitaar, ondersteund door een muzikant op de zogenoemde lapsteel gitaar. Die man kan daar uitstekend mee overweg, zo nu en dan Sarah's liedjes smaakvol larderend met hoogstaande improvisaties. Meestal gaf hij de songs een gruizige ondertoon mee, waardoor de stijl soms doet denken aan die van Emmy Lou Harris en haar muziek met de begeleidende sound van Daniel Lanois.

MacDougall is zelf qua stem meer het type Joan Baez, soms behoorlijk expressief uit de hoek komend. Het publiek mee laten huilen als een wolf lukte slechts ten dele, maar de Canadese liet zich er niet door uit het veld slaan. Haar eigen liedjes blijken een beetje eenvormig, zodat de aandacht een beetje verslapte.

Bloemetjesjurk
KC McKanzie slaagde hier beter in, al had zij aan haar humoristische begeleider een uitstekende rechterhand. De man kan uitstekend uit de voeten op zijn staande akoestische bas, soms bruinbrommend over de dikke snaren met een strijkstok. Bovendien verraste hij telkens met nieuwe instrumenten, zoals de mondharp, de banjo, hamer en steen. Over alternatieve percussie gesproken...met paukenstokken bewerkte hij tijdens één liedje de klankkast van zijn bas.

De Berlijnse mag in haar handen knijpen met zo'n begeleider, maar wist ook persoonlijk te boeien. Zonder Duits accent vertolkte ze folky Engelstalige songs van hoog niveau, zo nu en dan meestampend op haar oma-schoenen en gestoken in een plattelands bloemetjesjurk. Het gitaarspel was sober maar doeltreffend, net als de korte liedjes, terwijl het timbre in haar stem doet denken aan de zachte, tedere kant van de onvolprezen Amerikaanse singersongwriter Shawn Colvin.

En Hans Dorrestein, Jan Siebelink en Ayaan Hirschi-Ali keken vanaf de muur vol waardering toe, vastgelegd door fotograaf Bert Andrée. Live Stage Marnix blijft een geweldig initiatief dat nòg meer publiek verdient. Volgende maand weer.

foto's:
Momenten tijdens de optredens van KC McKanzie en Sarah MacDougall.