Door: Freek Wolff | woensdag 16 juli 2008 00:01
door Freek Wolff

Toen de Wageningse in Den Haag op 23-jarige leeftijd beviel van haar dochter, noemden ze het een kraampsychose. ,,Na drie maanden werd ik 'stoned' van de pillen ontslagen en dat heb ik - zonder begeleiding - in een jaar of vijf afgebouwd.''
Ze verhuisde met haar man Henk (pseudoniem) mee naar Wageningen. Daar kreeg ze last van anorexia en raakte Gerda in de war. ,,Tijdens een vakantie in Spanje draaide ik door. Ik durfde niet alleen weg en belastte mijn dochter enorm.'' Weer werd Gerda opgenomen. Eerst in Den Haag, daarna ongeveer een jaar in Wolfheze.
Dat liep over in deeltijdbehandeling bij het Riagg aan de Stationsstraat in Ede. ,,Het was de tijd van de experimenten, maar ze lieten je zwemmen'', licht Henk toe. ,,Alles werd therapie genoemd, maar ik had er niks aan'', zegt zijn vrouw, die zich herinnert dat ze iemand op haar rug moest dragen.
Ondanks dat Gerda veel vrijwilligerswerk deed bij een stichting, ging het thuis niet beter. ,,Angst, zenuwen, stress, depressie. Het was vreselijk modderen'', somt Henk op. Toen haar pleegmoeder overleed in 1997, knapte er iets. ,,Ik raakte manisch, rende op en neer naar de zolder.'' De politie moest haar ophalen.
De laatste keer dat dit gebeurde was toen Henk een hartoperatie moest ondergaan. ,,Hij is mijn steun en toeverlaat.'' Intussen had Gerda ook een drankprobleem, maar is nu alcohol vrij en heeft de juiste medicatie. ,,In je jeugd is de kiem gelegd van onvrede. Dat zit heel diep. Je moeder is vroeg overleden en je vader hertrouwd. Je kon geen fijn zelfbeeld opbouwen'', zegt haar man, terwijl hij Gerda even over haar wang streelt.
Zijn vrouw: ,,Ik werd vreselijk gepusht toen ik de middelbare school volgde. Ik kon niet naar een verjaardag, want ik moest huiswerk maken. Ze wilden me één zekerheid meegeven en dat was een goeie schoolopleiding (hbs). Als ik een vier haalde, zweeg mijn tante me dood, als straf. Daar heb ik heel veel moeite mee gehad en van binnen tegen geageerd.'' Bij haar eigen dochter ervaart ze nu over en weer onvoorwaardelijke liefde. Gerda heeft veel gehad aan de begeleiding bij de Gelderse Roos. ,,Ik kom voor mezelf op, ben assertiever geworden. Ik ga naar De Inloop, een plek voor ex-psychiatrische patiënten, heb drie vriendinnen, zing bij een koor en doe aan punniken'', zegt ze lachend.
,,Ze kwam heel trouw bij ons'', zegt Jet Schreuders, sociaal psychiatrisch verpleegkundige. ,,Structuur is goed. Ze heeft activiteit en zingeving nodig.'' Eerste verantwoordelijke verpleegkundige Laura van der Linden vindt dat Gerda er sterk is uitgekomen. ,,Ze was eerst nog heel labiel. Maar Gerda kan goed naar zichzelf kijken. Ze moet wel in contact blijven met anderen. Dat is zó belangrijk.''