donderdag 25 juni 2009 14:25
Edenaar Hans Bette heeft meegedaan aan Alpe d'HuZes. Alpe d'HuZes is een actie waarbij fietsers, alleen of in een team, geld bijeen fietsen en zo een bijdrage leveren aan de strijd tegen de gevolgen van kanker.

Momenteel is er al een bedrag van 5.250.000 euro binnengehaald. Hieronder volgt het verslag van Hans Bette, die als individuele deelnemer op één dag zes maal de Alpe d'Huez moest gaan beklimmen. Bij deze wil Hans alvast alle Edenaren die gesponsord hebben bedanken voor hun bijdrage. Er kan nog steeds geld gedoneerd worden op zijn Alpe d'HuZes deelnemersite, te bereiken via www.hansbette.nl.

Donderdag 4 juni

Het alarm van de telefoon schrik me op uit mijn slaap. Vier uur 's ochtends. Gisteravond ben ik vroeg naar bed gegaan om de nodige rust te pakken. Helaas heb ik hooguit maar twee uurtjes geslapen. Onrust en spanning. Waar kan een mens zich druk om maken. Snel de fietskleding aan en dan aan het ontbijt. Ik houd het bij het normale. Dus geen spaghetti op de lege maag maar gewoon brood met jam, kaas en rookvlees. Na het ontbijt werk ik 500 milliliter isotone sportdrank naar binnen. Buiten is het 5 graden Celsius. Ik trek meerdere lagen fietskleding aan en vanwege de te verwachte kou in de afdeling neem ik nog een extra windjack mee.

Vol goede moed klik ik in de pedalen en ga met de fiets voor de eerste keer over de tijdwaarneming. Om 05:09 krioelen plus minus dertienhonderd mensen in een sliert van kleine rode achterlichtjes als mieren de berg op. Ieder met een eigen doelstelling, qua aantal af te leggen klimmen. En een ieder met een eigen persoonlijke motivatie, maar allen met dezelfde missie: “Opgeven is geen optie". Fietsen als strijd tegen de kanker.

De Alpe d'Huez is een zware klim met weinig herstelpunten. Met eenentwintig bochten slingert de weg veertien kilometer lang naar boven van Bourg d'Oisans naar Alpe d' Huez. Ik besluit deze dag zo rustig mogelijk te fietsen om zo zeker te zijn dat de doelstelling van zes klimmen haalbaar blijft. Snelle renners vliegen voorbij. De langzame fietsers worden gepasseerd. Alle voorwaarden om deze dag tot een succes te maken zijn aanwezig. Een zeer goede motivatie, goede getrainde beenspieren, een gelijkmatige lage hartslag, indringende toejuichingen van zeer veel supporters, waterflessen, sponsen, bouillon, medische verzorging, meelevende familie, vrienden en collega's in Nederland en Ineke, Josine en Anne-Wil als broodnodig supportteam op de top van de Alpe d'Huez.

De eerste drie beklimmingen gaan redelijk, elk met een tijd van anderhalf uur. Daarna wordt het steeds warmer. Mijn thermometer op de fietscomputer geeft vijfendertig graden aan. Ik besluit in elke volgende klim steeds een tussenstop van een kwartier te maken. Mijn vijfde klim gaat zowaar heel makkelijk. Zelfs in enigszins euforische stijl. De endorfine doet haar werk. Ik dans op de pedalen en moet mezelf voorhouden niet sneller te gaan om zo ook de zesde klim nog tot een succes te maken. Ik denk de zesde beklimming in dezelfde, misschien wel gelukzaliger toestand door te maken. Helaas, het is me niet gegund. Het effect is weg en wil niet terugkomen.

De beenspieren gaan pijn doen en het koppie verliest wat moed. Traag klim ik gestaag naar boven. De eerste voortekenen van kramp in de linkerkuit dient zich aan. Ik besluit in plaats van één, twee tussenstoppen van een kwartier te maken. Gemotiveerd stap ik weer op de fiets om de laatste zes bochten te verschalken. Ik tel ze af. Maar de afstand tussen de bochten lijkt langer en het stijgingspercentage hoger. De wind blaast ongemeen koud langs mijn lichaam. De berg lijkt geen genade te kennen met een overmoedig ventje van de Veluwe. In elke bocht wordt ik weer hogerop geschreeuwd door het publiek. Ik probeer me weer een winner te wanen op weg naar de finish. En eindelijk, als de benen denken aan opgeven, passeer ik onder luid gejuich van honderden mensen de finishlijn. Feest ondanks de zware opgave!! Moe, koud en gelukkig rollen tranen over mijn wangen. Het motto van Obama schiet in mijn gedachte: "Yes", we can".

Ik stap af. Het is mooi geweest, het is klaar.

Hans Bette
Ede