woensdag 10 maart 2010 11:13
Tegenwoordig komt het er niet meer zo van, maar ooit deed ik weleens mee aan een stoelendans. Als kind beleefde je plezier aan het rondlopen om een rijtje stoelen. Je wist dat er altijd eentje tekort was voor het groepje dat rondjes draaide. En dat je dus op je qui-vive moest zijn als de muziek stopte. Op dàt moment moest je als de bliksem gaan zitten. Was je te laat dan stond je erbij en keek je ernaar. Bovendien viel je af om de allerlaatste fauteuil te machtigen. Nòg leuker was het natuurlijk als de stoelen bezet waren met vrouwelijk schoon. Dan kon je namelijk op schoot duiken van het meisje waar je een oogje op hadden. Hilariteit gegarandeerd.

Minder leuk is de stoelendans voor het nieuwe gemeentebestuur. Althans voor de ChristenUnie. Aan tafel van de burgemeester zijn weer vijf stoelen te verdelen, maar deze partij moet misschien plaats maken voor de godsdienstige broeders van de SGP. Het zoemt rond dat het tijd wordt dat drie van de vijf wethouders nu eens niet van christelijke signatuur zijn.

Dat komt merkwaardig over, hoe je ook tegen confessionele politiek aankijkt. Het lijkt me dat gewoon 'de meeste stemmen gelden', toch? Als de partijen CDA, SGP, VVD en CU alle vier veruit de meeste stemmen kregen, dan moeten die toch zeker aan het roer?

Tegelijkertijd doet de kleur van de wethouders er eigenlijk niet zo veel toe. Tegenwoordig kan iedereen die functie krijgen, want kwaliteit moet het criterium zijn. Capabele bestuurders. Uitgedanst, zittend op een stevige rechte stoel (zeker niet op een lounge-sofa) en zonder dat er aan hun stoelpoten wordt gezaagd.

Freek Wolff