Columnist Harrold Harbers over vrijheid: ‘Binnen de rood-witte linten stond het leven stil’

EDE Het schouwspel tussen vrijheid en onvrijheid heb ik letterlijk onder mijn ogen zien afspelen. De hele wereld was gericht op Ede-Centrum door een verschrikkelijke gijzeling op het Museumplein. Een deel van het centrum was afgezet en in het andere deel ging het leven door. Rood-witte linten scheidden die twee werelden. Binnen de rood-witte linten stond het leven stil als een vacuüm van chaos en surrealiteit. 

Buiten deze linten speelde de trivialiteit van alledag door. De Hollandse Nieuwe werden door de uitjes gehaald, er toerde een uit de kluitengewassen golfkarretje over het marktplein met Hollandse krakers door de speakers en er werden geinige ballonnen gevouwen. De paasinkopen stonden op het programma. 

Terwijl de robot op rupsbanden met een bruine zak richting de plaats delict ging, liep ik met een tas om de arm en begeleid door: ‘Van links naar rechts’ over de markt.

Lees al onze publicaties over de gijzeling in café Petticoat in ons dossier.

VRIJHEID KWETSBAAR

De aankomende week vieren en herdenken we vrijheid. We staan stil bij helden en gevallenen en hopen dit nooit meer mee te maken. Toch blijkt in welke vorm dan ook onze vrijheid erg kwetsbaar. Er hoeft niet heel veel te gebeuren voordat je afgesloten, ingeperkt of monddood bent. 

Ik liep eerst naar links voor de kaasboer, daarna naar rechts voor de groenteboer. Er stond voor die dag een dinertje met vrienden op de planning en ik had mij al dagen verheugd op een lekker sigaartje na afloop. Ze moesten alleen nog wel even gehaald worden. Ik liep dus nog verder naar rechts. Toen ik weer naar links wilde, richting sigarenboer, stond ik voor een rood-wit lint. 

TEN PROOI VALLEN

Ik was al lang weer vergeten wat het inhoudt om iets niet te kunnen en had mijzelf een beetje boven de situatie gezet door te denken dat de beperkingen van het moment vast niet voor mij zouden gelden. Je staat er nooit bij stil dat je eigen vrijheid ook wel eens ten prooi kan vallen aan hobbels, hekwerk of rood-witte linten. En wanneer ze weer opgeheven, gladgestreken of doorgeknipt zijn, lijkt alles zo snel vergeten. 

Later die dag kon ik gewoon weer doorlopen en naar hartenlust spitten tussen de verschillende doosjes rookwaar. Na het diner, stak ik het stokje gedroogde bladeren in de brand en zag nog een stuk rood-wit lint hangen. Als een aandenken aan de gebeurtenissen van die dag wapperde het in de wind, van links naar rechts. 

door Harrold Harbers

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.