Columniste Danielle Horneman is dol op schat zoeken in Ede: ‘Wegwerpmaatschappij confronterend om te zien’

EDE Mijn kinderen en ik hebben een poosje terug een nieuwe hobby gevonden. Of eerlijker zou zijn… een nieuwe verslaving. ‘Schat zoeken’ noemen we het. We stappen dan een van de vele kringloopwinkels in die Ede bezit. We hebben er tot nu toe vijf gevonden. We zoeken naar spulletjes die mooi passen in ons huis of die we kunnen upcyclen. 

Het zijn voorwerpen die al een heel leven achter de rug hebben en nog een kans verdienen. Ik hou van mensen met karakter en met een verhaal. Dat geldt ook voor de dingen waar ik mijn woonplek mee creëer.

VINTAGE

Zo vond ik voor 2 euro een klein houten wandplankje. Het was oud - vintage noemt men dat - en het zag er een beetje treurig uit. Maar ik zag potentie. Na een schuurbeurt, een likje verf en wat beits hangt-ie, met een nieuwe moderne look, weer te sprankelen in mijn woonkamer boven de haard. 

Daar bovenop dat plankje staat een aantal andere gevonden kringloopschatten. Een prachtige mondgeblazen glazen schaal in de vorm van een zwaan bijvoorbeeld. Boven het plankje hangt een 80 jaar oude spiegel met een sierlijke messing rand, die na een poetsbeurt weer glanst als nieuw. 

Mijn dochter knipt kralen van oude armbanden en kettingen los om daar vervolgens weer prachtige nieuwe sieraden van te maken.

WEGWERP

Wanneer ik zo door die winkels struin, de een wat georganiseerder dan de ander, vind ik deze wegwerpmaatschappij ook wel confronterend om te zien. Zoveel goede en mooie spullen die worden weggedaan om snel vervangen te worden door iets nieuws. Ook valt op dat de dingen die echt al wat ouder zijn vaak van betere kwaliteit zijn dan de producten van de laatste jaren. 

Alles moet steeds sneller en goedkoper en dat gaat duidelijk ten koste van een goed product, waardoor de wegwerpmentaliteit nog wordt vergroot. Wat is het dan fijn om te zien dat deze Edese organisaties de spulletjes nog een volgend leven gunnen.

ACHTER DE BARSTEN

Schat zoeken vereist dat je door een bepaalde bril naar de spullen kijkt. Dat je kijkt zonder oordeel, voorbij gebruikssporen en de volle potentie ziet van hetgeen dat voor je ligt. Dat je weet wat het nodig heeft om weer te glimmen. 

Zou het niet mooi zijn als we door diezelfde bril ook naar elkaar kunnen kijken? We zijn allemaal in meer of mindere mate beschadigd door het leven. Maar achter die barsten vind je de ware schat. Verdienen we niet allemaal een tweede kans? Waar we weer kunnen sprankelen als nieuw? Ik pak de poetsdoek er bij!

door Daniëlle Horneman

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.