Columnist Cynthia Lukassen houdt haar adem in

EDE Terwijl ik terugloop naar mijn huis, dwarrelen de vlokken door de lucht. Ze nestelen zich zachtjes in mijn haar. En bedekken hier en daar de grond met een witte deken. Mijn ogen schieten vol.

En ik weet: het is weer die tijd van het jaar. De paartijd van de bomen en grassen. Al het groens wat niet afhankelijk is van vogels en insecten, strooit vol enthousiasme zijn zaadjes en pollen in de lucht. In de hoop op overleving.

ONZICHTBARE LIEFDESBRIEVEN

Maar het zijn niet de zichtbare pluizen van de wilgen en populieren die me zo raken. Het zijn de onzichtbare liefdesbrieven van bomen en grassen die me letterlijk de adem benemen. Elk jaar is het weer hetzelfde verhaal. Mijn lichaam slaat alarm: onbekend gevaar in de lucht!

Het begint met jeuk en irritatie – met ingehouden adem voel ik het gebeuren. Een noodsituatie wordt uitgeroepen door mijn lichaam. Zelfs de term noodwet komt in de wandelgangen voorbij. Want ook al is het gevaar niet bewezen. Mijn lichaam ervaart wel gevaar. En dat is waar het om draait, nietwaar?

Mijn lijf sluit de grenzen. Alles wat ook maar een potentiële bedreiging is, wordt geweerd. Geen gelukzoekers in mijn systeem.

ZWEVENDE DEELTJES

En dat terwijl die zwevende deeltjes niets liever willen dan ergens landen en voortbestaan. Ze zijn geen vijand. Toch ziet mijn lichaam ze nog altijd zo. Ook na veertig lentes van hooikoorts.

Dat onbegrip maakt mijn wereld ongewild kleiner. Minder vrij. Minder vrolijk. Soms blijf ik binnen. Andere keren waag ik het toch — gewapend met een allergiepil, een zonnebril en een pufje op zak. Omdat ik het niet kan laten. Omdat ik wil genieten van bloesemgeur, bijengezoem en de warmte van de zon op mijn huid.

Wat is het prachtig, deze tijd van het jaar. Om te janken zo mooi. Het beneemt me echt de adem. En dat is het waard.

Toch droom ik van een remedie. Niet alleen voor mijn overijverige immuunsysteem, maar ook voor het kortzichtige reflexdenken in ons land. Want het lijkt soms alsof ook onze samenleving allergisch is geworden — voor nuance, voor kwetsbaarheid, voor mensen die buiten de norm vallen.

En dus houd ik mijn adem in. Al maanden. Niet vanwege het stuifmeel, maar in de hoop op betere tijden. Daar kan geen hooikoorts tegenop.

door Cynthia Lukassen

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.