Natuurcolumn Michael de Vries: Na veel geduld: een volwassen havik

EDE De zomervakantie is voorbij en net als veel anderen heb ook ik een deel van de vakantie besteed aan opruimen en klussen. Tijdens het opruimen spitte ik onder andere de enorme hoeveelheid natuurboekjes door die ik heb. Ondanks dat het internet steeds makkelijker uitwegen biedt als je iets wil weten vind ik de nostalgie van een boekje erbij pakken nog altijd iets hebben. 

Bij veel boekjes weet ik niet meer hoe ik er ooit aan gekomen ben, maar bij sommige boekjes weet ik nog precies wanneer ik ze kreeg. Met een verjaardag, tijdens pakjesavond of in de winkel van Vogelbescherming Nederland. Vooral in de beginperiode van mijn natuurverslaving bladerde ik de boekjes dagelijks door en las ik alles wat er stond. Ik weet nog goed dat ik als jochie mijn eerste roofvogel zag, de sperwer. Deze kleine roofvogel zat ook nog in de eigen tuin, op het dak van de schuur. Roofvogels hebben me altijd wel gefascineerd. 

Al snel bleek dat de sperwer dé vogel is die in tuinen komt. Ze leven vooral in de winter in de stad omdat ze weten dat daar voedsel te vinden is. Met voedsel bedoel ik niet de vetbolletjes, pindanetjes of voederplanken, maar vooral de bezoekers daarvan. Niet zelden kan je in de winter weer een kool- of pimpelmees, merel of huismus afschrijven omdat niet alleen ik, maar ook de sperwer wist dat deze in de tuin zat. Niet veel later leerde ik ook andere roofvogels kennen zoals de algemene buizerd en torenvalk, maar ook soorten als boomvalk en slechtvalk, enkele soorten kiekendieven en ik weet nog goed dat ik bij de Blauwe Kamer een hele tijd kon genieten van een jagende visarend. De grote klauwen, de scherpe blik in de ogen van al deze roofvogels en hun tactiek om vanuit het niets een aanval te doen op een prooi maakt dat ik altijd extra alert ben als ik merk dat er een roofvogel in de buurt is. 

Eén soort zag ik af en toe, maar op de foto krijgen lukte me niet. Het is de grotere neef van de sperwer, de havik. Oké een jonge vogel legde ik jaren geleden al vast, maar volwassen vogels bleken te schuw. Tot het begin van de zomervakantie toen ik ineens in een gemaaide akker beweging zag. Vakkundig zat daar een roofvogel een duif te plukken. Ik zette het statief neer, pakte de camera, zoomde in en besefte ineens dat ik mijn eerste volwassen havik vastleg. Hoe gaaf, na ruim twintig jaar!

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.