Ingezonden reacties op column ‘Misplaatste verontwaardiging’

EDE In Ede Stad Plus van maandag 26 oktober en in de papieren editie van woensdag 28 oktober is de column ‘Misplaatste verontwaardiging’ verschenen van onze vaste columniste Daniëlle Horneman. Op die column kwamen veel reacties, die hieronder zijn geplaatst als ingezonden reacties.

Reactie Anne Alders:
Beste Daniëlle Ik heb met grote verontwaardiging je column over misplaatste verontwaardiging gelezen. Je schrijft over selectieve verontwaardiging en dat mensen die protesteren tegen het geweld in Gaza, geen idee zouden hebben van de geschiedenis of conflict, maar wel luidkeels oordelen. En je gaat daar nog verder op door. Geldt dat wat jou betreft ook voor alle ruim kwart miljoen demonstranten die op 5 oktober in Amsterdam de rode lijn demonstratie liepen?
Verder vraag je je af of de mensen bij het station Ede wel weten wat er in hun buurt gebeurt en of ze dichtbij huis wel iets voor een ander doen. Heb je de moeite genomen om een van deze mensen zelf hier vragen over te stellen in plaats van hun integriteit op voorhand te betwijfelen en te suggereren dat zij protesteren uit morele superioriteit?
Ik ken namelijk meerdere van de mensen die op het stationsplein gedemonstreerd hebben. Laten die nu toevallig ook nog heel betrokken zijn bij hun medemens dichtbij. Ja, ze doen ook iets voor de eenzame buurvrouw, voor de dakloze die af en toe bij ze langskomt om wat geld te vragen of geven raad aan gezinnen die het moeilijk hebben en ik denk dat dat voor een groot deel van de mensen, die op het station protesteerden, geldt. Dit is de eerste keer in mijn leven (ik ben 75) dat ik reageer op een column omdat ik het heel aanmatigend vind hoe jij over deze mensen schrijft. Zo, ik ben het kwijt en nu ligt het weer terug waar het hoort....bij jou.

Reactie H. Visser:
Daniëlle Horneman, wat een helder en goed verhaal! Laten we beginnen met naar elkaar omzien in eigen omgeving, kring en familie.

Reactie Janneke Körner:
Ik stond iedere week op het station. In de Ede Stad, die ik overigens wekelijks rondbreng in mijn wijk, las ik op 29 oktober jl. een schrijven met ongefundeerde aannames over mij. Dat ik selectief verontwaardigd zou zijn. Dat ik de geschiedenis nauwelijks ken en reageer op beperkte informatie uit de media. Dat ik me niet inzet voor het leed dichtbij. Dat ik me moreel superieur zou voelen. Als polarisatie bezorgdheid oproept, helpt het misschien om te verdiepen in verhalen en achtergronden voordat een opinie de krant in wordt geschreeuwd. Ik zal mij voorstellen.
Ik werk al 12 jaar in het volwassenonderwijs. In Ede. Ik leid studenten op tot kwalitatief sterke zorg- en hulpverleners. Prachtige mensen met een groot hart die zich inzetten voor onze ouderen, jongeren, kwetsbaren, zieken, eenzame mensen. Ik doe mijn werk met veel enthousiasme, passie en liefde.
Veel van de mensen die ik opleid, hebben een migratieachtergrond en zijn moslim. Ik heb ze de afgelopen 12 jaar goed leren kennen en ben van ze gaan houden. Het zijn betrokken, liefdevolle, ruimhartige mensen die zich keihard inzetten voor onze gedeelde samenleving. Er zijn ook studenten die aanvankelijk een harde buitenkant tonen. Zij hebben weinig positieve ervaring opgedaan in het onderwijs. Zijn in hun leven dikwijls gediscrimineerd, onderschat, verdacht gemaakt, weggezet als tweederangsburgers. Zij hebben geleerd te moeten vechten om te overleven. Ik leer ze te verzachten en vertrouwen. Door hén te vertrouwen en ze in hun kracht te zetten.
Ik stond iedere week op het station. Vanwege het nietsontziende geweld in Gaza en op de Westbank. Nederland voelt zich verbonden met Israël en vindt herkenning in de gedeelde religieuze achtergrond. Bovendien kampen ‘wij’ na de Holocaust met een schuldgevoel ten aanzien van het Joodse volk. Israël raakt aan onze identiteit en is daardoor dichtbij. Het gevolg is dat we de afgelopen decennia overwegend geïnjecteerd zijn met een Israël-perspectief.
Nederlandse mensen met een niet-Westerse migratieachtergrond zijn opgegroeid met een ander perspectief. Zij identificeren zich, al ver voor 7 oktober, met het onderdrukte Palestijnse volk.
Zonder nu de discussie te voeren wie er meer gelijk en pijn heeft, als dat al een zinvolle vraag is waar je uit kunt komen (zelfs na veel verdieping in de geschiedenis), kun je er niet omheen dat dit perspectief voor heel veel mensen in Nederland, in Ede, reëel is. Daarnaast zijn Palestijnen ook gewoon medemensen. En hun lot is onvoorstelbaar afschuwelijk. De indringende beelden en geluiden die dagelijks via verschillende media binnenkomen doen een empathisch mens meelijden.
Wanneer er onvoldoende erkenning is voor de pijn die in de samenleving gevoeld wordt, worden mensen in de steek gelaten. Alle Nederlanders die zich lijden aantrekken en in het bijzonder zij die zichzelf herkennen in de positie van tweederangs burger, waardoor zij extra angst en verdriet voelen, verdienen het om geluid te maken en gehoord te worden.
Ik stond iedere donderdag op het station. Voor Gaza, voor alle Palestijnen. Om uitdrukking te geven aan het gevoel van machteloosheid. Om mijn stem te laten horen: ‘niet in mijn naam’. Om stil te staan en niet te vergeten. Om beweging te brengen in een eenzijdig perspectief dat het handelen van de Israëlische regering onvoorwaardelijk steunt.
Maar ik stond er ook voor alle Nederlandse/Edese moslims die zich niet gezien weten en op zichzelf voelen staan. Zij horen bij ons. Zij zijn onze buren, vrienden, collega’s, zorg- en hulpverleners. Ze zijn volwaardige medelanders.
In een tijd waarin voortdurend van polarisatie wordt gesproken, was de donderdagavond op het station in Ede het meest verbindende wat ik in tijden gevoeld heb. We stonden zij aan zij, in een kring; jong, oud, verschillende huidskleuren, culturele - en religieuze achtergronden, als één. We spraken weinig, maar deelden veel. Het was ontroerend, voor mij en mijn moslimabuurvrouw, die ik op het station voor het eerst echt ontmoette. Opkomen voor recht, vrijheid en vrede is een prachtige bodem voor gemeenschapszin.
Verschillende perspectieven, meningen, gevoelens, overtuigingen… Niemand kan het totaal van de wereldproblematiek overzien, laat staan al het bestaande lijden invoelen. Een ander hierom morele suprioriteitsgevoelens toeschrijven neigt naar morele superioriteitstoeëigening.
Er zijn verschillende manieren om je in te zetten voor dichtbij, voor Ede. En al die bijdragen samen ondersteunen de samenleving. Ik stond iedere week op het station.

Reactie Kees Kuiphof:
Een misplaatste column naar mijn idee. Ik heb zelden zo’n gekleurd verhaal van een columnist gelezen. In de loop van dit jaar heb ik mij aanvankelijk verbaasd over de tactiek van Israël aangaande de aanvallen op Gaza. Gaandeweg kreeg ik het idee dat Netanyahu het plan had om Gaza te vernietigen. Dat werd als zodanig ook uitgesproken door mensen uit zijn coalitie. In het programma Zomergasten oordeelde de wetenschapper Ümgür dat de methode van Israël voldoet aan de normen die gesteld zijn voor genocide. Een Joodse vriend van mij die in Israël woont keerde en keert zich nog steeds tegen de tactiek van de Joodse staat.
Mij bekroop het gevoel: hoe is het mogelijk dat een volk dat uitroeiing aan den lijve heeft ondervonden, nu zonder schroom bezig is een volk te vernietigen.Ik wist in mijn onmacht niet hoe ik mij daartegen zou kunnen verzetten. Tot ik werd getipt voor de mogelijkheid om bij het station te demonstreren met een lepel en een pannetje. Dat heb ik vol overgave gedaan. Ik ben geen activist en het heeft geen vervolg gekregen, maar ik had wel het gevoel dat ik iets had gedaan tegen mijn eigen grote gevoel van onrecht. Ik heb daarbij echt niet het idee gehad dat de bevolking in Ede en Bennekom mij kon horen, laat staan de regering in Israël. Mevrouw Horneman, je kunt mensen die met hun hart demonstreren toch geen misplaatste verontwaardiging aanwrijven? Ik zou zeggen, wees trots op mensen die zich het lot van anderen aantrekken en in actie komen. Of mag dat alleen voor onderwerpen die u welgevallig zijn?

Reactie Johan Weijland:
Daniëlle Horneman, de schrijfster van ‘Misplaatste verontwaardiging’, verwijt demonstranten in Ede dat zij zich laten leiden door ‘onvolledige informatie’ en ‘morele zekerheid’. Maar opmerkelijk genoeg toont zij in haar eigen column precies datzelfde gedrag. Ze beweert dat de media ‘net genoeg context brengen om de kijker boos te maken, maar niet genoeg om te begrijpen’ - om vervolgens zelf geen enkele poging te doen om wél context te bieden.
Geen enkel feit, geen enkele verwijzing naar een bron, geen enkele uitleg waarom de demonstranten ongelijk zouden hebben. Alleen de veronderstelling dát ze ongelijk hebben. En de maatschappelijke betrokkenheid wordt vals tegenover elkaar gezet: opkomen voor Gaza sluit niet uit dat iemand ook actief in zijn buurt of voor de dakloze bij de Jumbo. Het een hoeft het ander helemaal niet uit te sluiten. De redenering blijft in een cirkel hangen: ‘de media deugen niet, demonstranten weten niets, en wie protesteert is naïef’. Maar op grond waarvan? Wat weet de columnist dat anderen niet weten?
Waar is het ‘betere nieuws’ dat zij zegt te missen? Nergens. In plaats van te argumenteren, kiest ze voor retorische afstand: het is ‘3252 kilometer bij ons vandaan’, dus blijkbaar irrelevant. Maar dat is een gemakzuchtige redenering. Mensen hebben juist het recht om zich uit te spreken over onrecht, ook als dat ver van hun voordeur plaatsvindt.
Solidariteit is geen luxeproduct, het is een morele reflex. De ironie is dat de column precies datgene doet waar ze anderen van beschuldigt: oordelen op basis van aannames en eenzijdige informatie. Wie werkelijk pleit voor nuance, zou die ook moeten toepassen op zichzelf.

Reactie Kees Roomer:
Beste mevrouw Horneman, met verbazing heb ik uw ongenuanceerde artikel van 29 oktober gelezen. U spreekt van selectieve verontwaardiging, waarbij u zich een oordeel aanmatigt, die de werkelijkheid te kort doet. Verder gebruikt u grote woorden, die niet bijdragen tot het neerzetten van een genuanceerd beeld. U legt een link tussen het opkomen voor vrede en het door verontwaardiging de waarheid te verliezen. Ook neemt u aan dat deze demonstranten niet weten wat er in hun wijk speelt en/of ze wel of niet betrokken zijn of dingen doen voor de lokale problematiek. Ik vind dat u daarin juist duidelijk de nuance verliest, wat u de demonstranten verwijt.
Als goed columnist zou het u gesierd hebben, als u eerst eens in gesprek was gegaan met de mensen die op ons stationsplein demonstreren. Ik denk dat uw beeld dan een stuk genuanceerder zou zijn geweest. Deze mensen spreken over schendingen van het humanitaire oorlogsrecht in Gaza. Dit is niet alleen een uitspraak van deze demonstranten, maar het Internationale Strafhof (ICC) in Den Haag is hierover duidelijk in haar bewoordingen. Ook hulpverleningsinstanties ter plekke in Gaza, zoals Artsen Zonder Grenzen, het Rode Kruis, Cordaid en meerdere hulpverleningsinstanties laten weten dat Israël buiten proportioneel geweld gebruikt ten opzichte van de burgerbevolking. Het niet of beperkt toelaten van voedselkonvooien, het vernietigen van medische voorzieningen en andere kritieke infrastructuur en het stelselmatig verjagen van de burgerbevolking, zijn in strijd met het oorlogsrecht.
U kunt het een thema vinden dat ver van u bed ligt, gelukkig heeft u nog een bed, wat veel Gazanen niet kunnen zeggen. Maar het begint hier, in Ede, bij onszelf. Door ons uit te spreken en niet te zwijgen als het oorlogsrecht wordt geschonden. Ook wij in Ede zouden willen, dat andere mensen de moeite nemen om te reageren als onze rechten ernstig worden geschonden.

Reactie Marian Bosman:
Beste mevrouw Horneman, vol verbazing, en al lezend met steeds meer verontwaardiging, las ik uw column in Ede Stad. Ik begrijp dat u er anders over denkt. Maar dat u zo kleinerend en met zoveel minachting over deze groep mensen, die bij ons Stationsplein demonstreren, spreekt, vind ik absoluut niet kunnen.
U gaat er zomaar vanuit dat zij zich niet bekommeren om de medemens in de straat of de gemeente en zich wel nadrukkelijk laten zien en horen over geweld hier vele kilometers vandaan. En dat ook nog zonder dat zij de brede geschiedenis en de complexiteit van het conflict goed genoeg zouden kennen. Nee, deze mensen gaan uit van zielige beelden en delen van verhalen, die zij via de media horen en zien.
Mevrouw Horneman, neemt u eens de moeite om met deze mensen in gesprek te gaan. Dan hoort u dat Ede een van de gemeenten in Nederland is, die aan de demissionaire regering Schoof duidelijk wil maken dat zij een heldere uitspraak doen en zich niet laf op de achtergrond  houden over de uitspraak van het Internationaal Strafhof. De regering Netanyahu is erop gewezen, dat zij het Humanitaire Oorlogsrecht schenden. Het ICC is hier in Nederland in Den Haag. Daar moeten wij in Nederland ons toch zeker sterk voor maken. Wat is anders recht? Daarnaast worden erkende Internationale Hulporganisaties, zoals het Rode Kruis, Artsen zonder Grenzen, Cordaid, Terre des Hommes, maar ook Palestijnse burgers, die bij de enkele doorgelaten voedselwagens proberen te komen, bewust beschoten. Ja mevrouw Horneman, gelukkig is er in Ede ook een groep mensen, die hier aandacht voor blijft vragen. Want als een Internationaal Strafhof een uitspraak doet, waar de regering Netanyahu zich totaal niet aanhoudt, waar blijft het recht dan. Willen wij in zo’n wereld wonen.

Reactie Marie José Niesten:
Blijkbaar gelooft Daniëlle alleen in actie als het haar of haar buur in Ede direct ten goede komt. Ik ben verontwaardigd dat Daniëlle mensen, die demonstreren - op afstand - voor iets waarvoor ze met hart en ziel opkomen weg zet als mensen zonder enig idee van de geschiedenis en haar complexiteit. Daniëlle, ik heb twee keer meegelopen in de tocht ‘De rode lijn is overschreden’, en dit is mijn manier om te uiten dat de Nederlandse regering -mijns inziens -en met mij vele anderen- daadkrachtiger tegen het geweld van de heer Netanyahu in Gaza mag optreden.
Alsof ik geen bronnen kan raadplegen om te begrijpen wat er gaande is….Waarom zijn jouw bronnen beter? Daniëlle: je vraagt je af of deze demonstranten op het Stationsplein, weten wat er in hun eigen wijk speelt. Waarom ben je niet op hen afgestapt en heb je hen dat gevraagd? In plaats van te insinueren dat deze mensen zich alleen bekommeren om (on)menselijke zaken die ver weg spelen. Nee, dit geeft echt geen gevoel van morele superioriteit. Of heb je dat ook gecheckt bij deze (en andere) demonstranten? Misschien voel jij dat zo als je zelf opkomt voor iets! Maar generaliseer dat a.u.b. niet! Daniëlle, dit (deze demonstranten) zijn ook vaak mensen zie zich juist bekommeren om mensen dichtbij. Ja, Daniëlle, het begint hier - in Ede (of waar men dan ook woont). Maar veronderstel niet dat deze demonstranten dat niet doen. Een foute column met veel denigrerende insinuaties. Helaas, een kenmerk van deze tijdgeest bij mensen die negatief denken over vele medemensen die achter de schermen wel degelijk geven om de andere medemens, waar hij of zij ook vandaan komt.

Reactie Lotte Woittiez:
Ik heb me verbaasd over de boze column van mevrouw Horneman over een protest tegen de genocide in Gaza. Mevrouw Horneman windt zich er kennelijk over op dat mensen samenkomen en protesteren, in plaats van zwijgend toe te zien hoe een Westerse bondgenoot genocide pleegt. Ik denk dat de meeste demonstranten zich laten raken door de beelden op het journaal (die hartverscheurend zijn) maar zich vooral laten leiden door de uitspraken van allerlei gerespecteerde instanties, die een voor een bevestigen dat er sprake is van genocide. Natuurlijk zit er een geschiedenis achter deze genocide, maar dat maakt het nog niet acceptabel, en daar zijn heel veel Nederlandse burgers het over eens. Wat ik vooral moeilijk te begrijpen vindt is dat mevrouw Horneman vervolgens zonder enige onderbouwing suggereert dat mensen die tegen genocide in Gaza protesteren waarschijnlijk niet opkomen voor mensen dichter bij huis, en verder geen offers brengen.
Maar die veronderstelling is echt helemaal op niets gebaseerd, behalve op de voelbare irritatie van mevrouw Horneman (een ‘onderbuikgevoel’). Het zou ook heel goed kunnen zijn dat een deel van de protesteerders enorm actief is in de lokale kerk, politiek of sport. Dat weet mevrouw Horneman pas als ze met deze medemensen in gesprek gaat, in plaats van boze stukjes over ze te schrijven in de krant.
Mevrouw Horneman, u heeft wat dat betreft gelijk: echte betrokkenheid vraagt iets anders dan een spandoek, Instagram story of boze column. Praat eens met uw medeburgers en kijk eens of uw vooroordelen en onderbuikgevoelens wel kloppen. U zou maar zo kunnen ontdekken dat er eigenlijk veel meer nuance is dan u dacht.

Reactie Hilly Landman:
Jammer, deze column van Danielle Horneman. Je mag je eigen mening hebben maar geen onjuistheden verkondigen. De mensen die demonstreren hebben zich nl wel in de geschiedenis verdiept en hebben een meer genuanceerde mening dan wat ik in de column lees. Verder zijn er mensen bij die actief zijn in de lokale politiek en veel mensen zetten zich ook in voor de medemens op andere manieren. De column geeft een heel vreemd en onjuist beeld van de mensen die demonstreren. En werkt nogal polariserend. Ik hoop dat Danielle het gesprek wil aangaan met de demonstranten.

Reactie Gerard Oppedijk:

Opnieuw een prachtige column van Danielle in Ede stad van 29 oktober j.l.Zij benoemt precies waar de schoen wringt.Ze raakt daarmee onze hele cultuur; “idealisme zonder offers.”
Hartelijk dank Danielle!