Ingezonden: Het Openluchttheater hoort bij Ede

EDE Sommige plekken zijn meer dan alleen een evenemententerrein. Sommige plekken vertellen het verhaal van een gemeenschap en generaties inwoners. Het Openluchttheater Ede is zo’n plek.

Verscholen in het groen van de Paasberg ligt een van de meest bijzondere locaties van onze gemeente. Veel Edenaren kennen het theater als decor van concerten, Lazy Sundays, de Heideweek, schoolvoorstellingen, herdenkingen, de jaarlijkse taptoe, Vorkje Prikken en oecumenische diensten. Het theater is daarmee veel meer dan alleen een podium; het is een ontmoetingsplek voor heel Ede.

Het Openluchttheater werd in 1936 gebouwd als werkverschaffingsproject voor werkloze arbeiders uit Ede en omgeving. Met eenvoudige middelen werd een voormalige zandafgraving omgevormd tot wat nog altijd het grootste openluchttheater van Nederland is, met ruim 2000 zitplaatsen. Het theater was destijds bewust bedoeld als regionale culturele voorziening voor grote aantallen bezoekers en vervult die functie nog steeds.

Jaarlijks bezoeken vele duizenden mensen het theater tijdens concerten, culturele bijeenkomsten en andere evenementen. Deze bezoekersstromen worden professioneel begeleid en gemonitord. De organisatie doet aantoonbaar veel om activiteiten veilig, beheersbaar en ordelijk te laten verlopen.

Toch staat het theater steeds verder onder druk. Natuurlijk moeten signalen van omwonenden serieus worden genomen. Niemand ontkent dat evenementen impact kunnen hebben op de directe leefomgeving. Maar de vele bezwaren, klachtenprocedures en handhavingsverzoeken zorgen inmiddels voor hoge kosten en steeds meer regeldruk. Dat raakt vooral een organisatie die grotendeels draait op vrijwilligers en maatschappelijke betrokkenheid.

Het meest pijnlijke voorbeeld daarvan is misschien wel dat de jaarlijkse taptoe, een evenement dat voor veel Edenaren onlosmakelijk verbonden is met “de kuil”, inmiddels niet meer georganiseerd kan worden. Daarmee verdwijnt niet zomaar een evenement, maar ook een stukje traditie en collectief geheugen van Ede.

Een openluchttheater leeft niet door stilstand, maar door gebruik. Wanneer angst voor procedures en oplopende kosten leidt tot het verdwijnen van activiteiten, verschraalt uiteindelijk het culturele leven van onze gemeente.

Het Openluchttheater is niet alleen van direct omwonenden. Het is van heel Ede. En daar mogen we best zuinig op zijn.

door Jan Paul Hoef