,,Opleving van de symfonische rock’’
13 januari 2010 om 00:00 NieuwsOp zijn twaalfde komt de geboren en getogen Lunteraan in aanraking met deze muziekstijl. Via zijn neef hoort hij muziek van de band Yes. ,,Hé, dit is anders, dacht ik. Dit gaat een niveautje dieper. Er gebeurt veel meer in deze muziek. Mijn neef heeft me er dus mee geïnfecteerd. Alle nummers van ‘The Yes Album’ werden op een cassettebandje geknald en ik heb het grijs gedraaid. ‘s Avonds in bed in het donker, met de koptelefoon op je knar. Dat gevoel vergeet ik nooit meer.’’
Freeks eerste concert was in 1978. ,,Het was een concert van Genesis en ik zal het nooit meer vergeten. Genesis is voor mij de beste band aller tijden, maar dan wel vanwege de muziek die deze formatie in de jaren zeventig maakten. Het latere werk is minder interessant. De dag na het concert raakte ik er niet over uitgesproken. De lichtshow, de enorme rook waar ze toen nog mee werkten en het bombastische, volle geluid. Geweldig was het.’’
De liefde voor muziek bleef. ,,Ik schrijf en fotografeer nu veertien jaar voor een muziektijdschrift met de maffe naam iOPages. Dit blad gaat natuurlijk over progressieve rock en wordt gestuurd naar een forse groep fanatieke abonnees.’’ Via een bevriende muzikant uit de Haagse band PB2 kwam Freek terecht bij Arrow Classic Rock. ,,De bekende radiozender heeft in de zomer een doorstart gemaakt. Het uurtje wat ik mag presenteren, bestond al, maar presentator Kees Baars is ermee gestopt. Er bleken nog steeds veel liefhebbers voor het genre. Dat uurtje mag ik dus nieuw leven in blazen.’’
Maar wat is progressieve, symfonische rock nu eigenlijk? Freek legt uit: ,,Het genre ontstond in de jaren zeventig. De liedjes duren vaak langer dan gewone popsongs. Stukken van een kwartier zijn heel gewoon. Progressieve rock is vernieuwend. Muzikanten nemen de vrijheid om allerlei muziekstijlen als jazz, pop, gothic, metal, latin en jazzrock (fusion) te integreren. De term symfonisch dekt de lading goed, want in een klassieke symfonie van een orkest gebeurt van alles. Er is veel ruimte voor het instrumentele, de dynamiek (hard-zacht), het tempo (snel-langzaam) en het bombastische (het volle geluid). De contrasten in symfonie spreken me erg aan.’’
,,Tegenwoordig mengt een band als Muse alternatieve rock met progressieve rock. Hier zitten zeker ook klassieke elementen in. Hetzelfde geldt voor de band Porcupine Tree die steeds populairder wordt. Dat is echt fantastisch! De zanger Steve Wilson schuwt niet om te zingen over de schaduwkanten van het leven. Een nevenproject van hem is de band Blackfield. Op die albums staat het gemis van mensen centraal. Ik miste toen ook iemand en dan raakt de muziek je enorm. Het bekende Coldplay lijkt daar iets op en bezit het bombastische stijlkenmerk van symfonische rock.’’
Het lange nummer ‘Yours Is No Disgrace’ van de band Yes was dinsdag bij Arrow de eerstgedraaide plaat voor Symfo Mania (vanaf 21.00 uur). ,,Ik moet rekening houden met de luisteraars. In het begin zul je accent leggen op veel bekende krakers, zoals ‘Comfortably numb’ van Pink Floyd, plus toegankelijke proghits als ‘Kayleigh’ van Marillion. Op termijn moet er meer ruimte komen voor vernieuwing.’’
Kritiek op de symfonische rock is dat het gevoel in de muziek wel eens ontbreekt in een progmetalband als Dream Theater. ,,Dat is soms terecht. De technische virtuositeit kan in de weg staan. Maar hier spelen in elk geval wel echte muzikanten, zonder dat zij gebruik maken van een ritmecomputer. Dan wordt het leven eruit gehaald. Ik vind zeker dat er ruimte moet zijn voor vernieuwing binnen het genre, maar niet alle bands lukt dat even goed. Het is wel gaaf dat er de laatste jaren een opleving is van het genre!’’
