Het groepje veteranen dat naar Ede komt, wordt steeds kleiner. Ik sprak zo'n oud baasje, al ging het een tikje moeizaam. Wat wil je als je ver in de negentig bent. Niet alles was verstaanbaar, maar één ding werd wel duidelijk: ,,Emotional" was het woord dat hij helder over zijn lippen kreeg, terwijl zijn ogen vochtig werden.

De oorlogsherinnering is vooral donker. Nooit willen we dergelijk ervaringen opnieuw beleven. Maar…dat er zomaar een advocaat wordt vermoord, omdat hij meewerkt aan de berechting van zware criminelen, laat vandaag zien dat de wortel van het kwaad nooit zal verdwijnen. Daar hebben we mee te dealen.

Het is allemaal zo'n contrast met jolige tv-programma's waarin culinaire hoogstandjes tot ultiem geluk worden verheven. Zelfs in 'De wereld draait door' zag ik nu live-cooking, waarbij de meest wilde ingrediënten werden gebruikt en slimme foefjes toegepast. Oef, wat maak ik me er dan altijd makkelijk vanaf, omdat ik me wentel in diverse groenten die in de winkel al kant en klaar vers voor me zijn samengesteld. Hup in de pan, beetje peper en soja erbij en tien minuten later ben je klaar. Ik weet het, ik ben een culinair barbaar.

Mooi als je dan leest over een paar dames die in Ede hun cateringbedrijf runnen waar de passie vanaf spat. Halal en vegetarische maaltijden voor en door personen uit diverse culturen. Want samen koken en eten verbroedert en verzustert (als dat woord bestaat)!

Wat was het leuk geweest als ze voor die prinses uit Nederland en prins uit Wales hadden gekookt. Want een cateringbedrijf draait zijn hand niet om voor een paar kraampjes op de hei naast de schaapskooi. En als die koninklijke hoogheden daar hun neus voor hadden opgehaald, konden ze hun lekkernijen altijd nog aan mij kwijt. Hoefde ik die dag zelf geen potje te koken met wortelen en sperziebonen. Eetse.

Freek Wolff