Nu zie ik een meisje tijdens een VN-klimaattop onze wereldleiders berispen. ,,Ik zou op school moeten zijn. Jullie hebben mijn dromen en kindertijd gestolen met lege woorden. Toch komen jullie naar jonge mensen voor hoop. Hoe durven jullie?"

Haar emotionele woorden deed veel stof opwaaien. Het klimaatprobleem is hot. Gletsjers smelten sneller, het zeewaterpeil stijgt sneller. Fabrieken, vliegtuigen, auto's en intensieve veehouderij veroorzaken een desastreuze ontwikkeling. Ontkenning van opwarming van de aarde en buitensporige uitstoot van stikstof en fijnstof is naïef. Jammer dat deze minuscule stofjes niet zichtbaar zijn, want ik denk dat we ons te pletter zouden schrikken.

Nu pas worden we wakker en zien we de catastrofale gevolgen. De wanhopige overheid neemt rigoureuze maatregelen, door bouwstoppen in te stellen en veestapels te halveren. Terwijl we schreeuwen om woningen en boeren altijd gestimuleerd zijn tot schaalvergroting.

Ik zie filmpjes met tractoren die naar Den Haag tuffen. Boeren voelen zich geminacht en gevangen in regels en marktwerking. Ze doen hun best om het tij te keren. Maar ze zitten vast in klauwen van een mondiaal systeem, een gigantisch geldbelust monster dat met tentakels aan de touwtjes trekt. Die machthebbers geven hun invloed en rijkdom niet uit handen. Ten koste van oerwouden, dieren, onze gezondheid, klimaat en sociaal gedrag. Rentmeesterschap? Laat me niet lachen! ,,Het is een gotspe", zegt onze wethouder. Spijker op z'n kop!

Wat kan ik verlangen naar die hooizolder van vijftig jaar geleden. Liever weer dat beetje stof in mijn neus dan het moeras waarin onze wereld nu wegzakt. Ja, ik heb een wat pessimistische bui.

Freek Wolff