Klumpenaar werkte al voor stichting Tijd voor Actie, de overkoepelende organisatie van het mentortraject. ,,Via Marieke (projectmanager van het mentortraject, red.) kwam ik op het idee om een mentortraject te gaan doen. Ik twijfelde nog even wat ik moest, want ik wilde eigenlijk ook een maatjesproject voor vluchtelingen beginnen. Maar uiteindelijk koos ik toch voor het mentortraject en dat bleek een juiste keuze”, legt Klumpenaar uit. ,,We hadden ons koppelgesprek. Toen vond ik het toch wel even spannend omdat ik niet wist wat we moesten verwachten, maar aan de andere kant voelde ik ook de essentie om te helpen. Ik weet hoe belangrijk dit werk kan zijn voor jongeren.”

Sjoerd Klumpenaar is 27 jaar en werkt bij Tijd voor Actie als ict-medewerker. Vanuit zijn werk is hij in aanraking gekomen met Mentortraject Laten we Welzijn waar hij zich een jaar lang voor inzet. 

GAS TERUG Elk mentortraject begint dus met een koppelgesprek en daarna spreekt de zogenaamde ‘match’ een jaar lang wekelijks af. Deze frequentie is erg belangrijk om een onderlinge band op te kunnen bouwen. Het traject van Sjoerd begon met een ‘valse start’. ,,Het ging in het begin niet zo goed. Ik dacht: we gaan doelen voor die jongen stellen. Concrete dingen waarmee hij aan de slag kan, maar dat bleek geen goede zet. Na een paar weken kwam ik erachter dat het niet goed werkte. Toen heb ik het omgedraaid en aan hem gevraagd: ‘wat heb jíj nodig?’. Dat bleek wel een goede zet te zijn, want sindsdien gaat het eigenlijk heel goed. Het enige wat nodig was, was dat ik even gas terug nam om hem ruimte te geven.”

MATCH ,,Wat daaraan bijdraagt is dat ik zelf heel goed weet hoe belangrijk het is om iemand te hebben die naar je omkijkt, die vraagt hoe het gaat en je helpt met dingen die moeilijk zijn”, vertelt Klumpenaar. Daarnaast zijn er veel overeenkomsten in hun doen en laten. ,,Ik doe bijvoorbeeld ict en hij is sinds een poosje ook begonnen met programmeren. Daar kunnen we het dan samen over hebben of grappen over maken. Als er al zo’n duidelijke overeenkomst is kan dat heel erg helpend zijn in het traject.” 

PROGRESSIE Sjoerd ziet steeds duidelijker hoe zijn 'mentorjongere' groeit in bepaalde dingen. ,,Toen we elkaar voor het eerst ontmoeten zat hij in een zware depressie. Nog steeds een beetje, maar hij is enorm gegroeid. Je moet je voorstellen: bij een depressie heb je een grote stapel met allemaal dingen waar je iets mee moet. Samen zijn we die stapel gaan opdelen in kleine stukjes en dat werkt voor hem heel goed.” Of het koppel over drie maanden, wanneer het traject formeel is afgelopen, nog contact heeft is Klumpenaar duidelijk. ,,Wat mij betreft wel. We hebben zoveel bijzondere dingen gedeeld, hij naar mij maar ook ik naar hem. Het zou heel gek zijn als dat ineens is afgelopen”, licht hij toe. ,,We kunnen wel spreken van een vriendschap die is ontstaan, ja.”

BETERE WERELD Klumpenaar wil zich blijven inzetten als vrijwilliger, ook voor iemand anders. ,,Ik weet gewoon dat er mensen zijn die behoefte hebben aan meer connectie. Dat is voor mij de basis en daar wil ik mee bezig, want vervolgens wordt iemands leven beter en dat vind ik heel bijzonder.” Ook merkt Klumpenaar dat sinds hij zich inzet voor anderen hij ook anders omgaat met mensen. ,,Doordat ik werk bij Tijd voor Actie ben ik betrokken bij het werk wat ze doen. Ik vind het bijzonder om mensen te kunnen helpen die eerst uitzichtloos thuis zitten maar dan toch gaan ontdekken dat er meer is. Dat is mijn manier om van deze wereld een iets betere wereld te maken”, besluit hij.

Eerder lieten we Marieke van der Heide, van het mentorproject, al aan het woord. Lees dat artikel hier.

Door Job Oldegbers