Rotterdam was in 1953 niet alleen de geboorteplaats van Jan van Santen, hij bracht er ook zijn jeugdjaren door.  Het begon in Tuindorp Vreewijk, niet ver van De Kuip. ,,Ja, een mooi gezin", kijkt hij terug. ,,Vader Jo was tuinderszoon, verhuizer, verkoper, directeur. Moeder Nel was manager van het thuisfront. Ik had zes zussen."

,,Een religieus gezin. Volgens de denkwijze van de Gereformeerde kerk vrijgemaakt, vroeger onderhoudende artikel 31 van de Dordtse Kerk Orde." Op een A4-tje noteert Van Santen moeiteloos de gebeurtenissen op dat gebied van 1517, 1834, 1872-1892, 1926, 1944 en 1968 en krabbelt daar en passant ook nog termen en namen als rooms-katholiek, artikel 31, Luther, 95 stellingen, afscheiding, Hendrik de Cock en Klaas Schilder bij.

STOPPERSPIL De jonge Rotterdammer scheen een aardig balletje te kunnen trappen en werd lid van voetbalvereniging Zwart Wit'28. ,,Heerlijk was dat. Vaak speelde ik twee wedstrijden op een dag. Eén als keeper, één als bijvoorbeeld stopperspil. Natuurlijk droomde ik van Feyenoord, maar voetballen op zondag kwam niet ter sprake.

Hongerput in Rotterdam

In 1962 verhuisde het gezin naar Alexanderpolder. ,,Zeer turbulent", herinnert Van Santen zich. ,,Een gloednieuwe wijk, zes meter onder Normaal Amsterdams Peil. 169 gulden huur per maand. Dat was toen nogal wat. Als je daar ging wonen, werd je arm, was de mening van 't volk. Ze noemden het ook wel de 'hongerput van Rotterdam'."

,,Ach, we waren niet rijk, maar als er geld was, lieten mijn ouders het ook rollen. Mijn vader, hij is in 2009 overleden, was daar altijd erg nuchter in. 'Als er geen geld meer voor mijn begrafenis is, ga ik het laatste stukje wel lopen', zei hij weleens gekscherend."

,,Sinds zijn overlijden houden we ieder jaar met mijn zussen met aanhang én Jan, de weduwnaar van mijn in 2013 overleden zus Mieke, een 'Brussenweekend'. Lekker ontspannen cultuur snuiven in bijvoorbeeld Veenhuizen of Brielle. Gezellig praten over ons vrijwilligerswerk, hapje eten, praten, dutje doen en nóg eens praten." Traditiegetrouw zorgt Jan van Santen dan voor het ontbijt. ,,Eieren met spek is zo'n beetje het enige dat ik op culinair gebied kan bieden."

Zes jaar deed Jan van Santen over de vijfjarige HBS-A, maar hij was leergierig en studeerde in de avonduren voor vakdiploma's op het gebied van binnen- en buitenlands vervoer, marketing, Engels, Duits en management.

Van Santen werd 'steward crew', vroeger ketelbinkie genoemd, op het motorschip Karimun. ,,Ik was de enige Rotterdammer op een Amsterdam schip. Dat was wel even wennen", moet de voormalige zeeman  met een knipoog toch even kwijt. ,,Amsterdam heeft volgens mij maar drie positieve dingen: oude kaas, Amsterdams klaverjassen en de laatste tram naar Rotterdam."

BOODSCHAPPENJONGEN ,,Wat een gesjouw aan dek met potten en pannen, trouwens. Bij zwaar weer was je blij dat er nog soep in de pan bleef. Wel een hele mooie periode. Singapore, Manilla. Sommige collega's konden niet van boord. Dan werd ik ingeschakeld. 'Jan, ga eens een satétje halen'.  Nou, dat wilde Jan wel. Aan wal gebeurde het immers. Je werd steeds aangesproken. 'Mister, we bring you for one dollar to nice bar'. Best interessant voor een boodschappenjongen."

Jan van Santen bewaart ook goede herinneringen aan Hong Kong. ,,Mijn zus, de later in Nederland predikant geworden Mieke, woonde daar. Ik was daar slechts 24 uur, speciaal voor zes maanden aangemonsterd om haar te zien."

Nadat Van Santen bij het GAK was begonnen op de afdeling WW Bedrijfsvereniging 21 Vervoer, sloeg tijdens een vakantie in Engeland het noodlot toe. ,,Tijdens een tripje reden we met een fietstandem frontaal tegen een auto. Een weekje buiten bewustzijn en daarna nog vier weken ziekenhuis met diverse breuken. Goed voor m'n Engels. Ik kreeg daar ook nog een brief van het ministerie van Defensie dat ik was aangenomen voor een opleiding reserve-officier vlieger in Canada. Ik heb maar teruggeschreven dat ze daar veel te laat mee kwamen."

Nou, de Leopard won, hoor
 

In 1974 werd Jan van Santen opgeroepen voor het leger. ,,Na een verschil van mening met de officier/psycholoog over mijn rang volgens opleiding. werd ik geen officier, maar tankbestuurder van een Leopard 1 in Oirschot. Mooie tijd. Maarten Sjoer, was mijn Ritmeester. Hij was toen ook commentator van DAF AVRO Rallysport in Valkenswaard. Ik herinner me nog een weddenschap of een Leopard sterker zou zijn dan een oud gebouw. Nou, de Leopard won hoor, haha."

,,Zestien maanden heeft die periode geduurd. Ik stoorde me enorm aan de verspilling in het leger. Veel te veel voedsel bijvoorbeeld. En dat er in het weekend een heel peloton dienstplichtigen moest opdraven om het drie officieren naar hun zin te maken. Daar zijn nog kamervragen over gesteld. Ik was inmiddels gedeeltelijk afgekeurd vanwege mijn ongeluk in Engeland en hoefde bijvoorbeeld eigenlijk geen wacht meer te lopen. Dat briefje heb ik maar één keer gebruikt om aanwezig te zijn bij een bijeenkomst van de toenmalige politieke partij GPV. Ik was al vroeg bestuurslid."

Na zijn diensttijd belandde Van Santen in de transportwereld en trouwde hij met Annemieke van Veen. ,,Rijst en specerijen begonnen op vakgebied bij Sillevolt specialiteiten te worden. Sinds die tijd ben ik ook liefhebber van de Indische keuken."

Via bedrijven als Hekman in Capelle aan den IJssel, waar zijn vader ook werkte, kwam de ambitieuze Van Santen steeds meer in aanraking met verhuizingen. Het werk stroomde binnen, omdat er op ogenschijnlijk eenvoudige wijze naar gezocht werd, legt hij uit.

De handel ligt op straat
 

,,Zo maakte ik connecties in het Duitse Blomberg en Seedorf. De verhuizing verzorgen van Nederlandse militairen die daar woonden of gingen wonen. Ik kreeg van de man die dat daar regelde honderden namen en adressen. De handel ligt op straat, maar je moet er wel voor bukken. Anders wordt het niets."

Rotterdam, Papendrecht, Capelle aan den IJssel, Best en Ede. De plaatsen waar het gezin, uiteindelijk met vijf kinderen, neerstreek. Het verhuizen zit Jan van Santen ook op privégebied dus in het bloed of zoals hij het zelf zegt: ,,Liever verhuizen dan behangen."

Na eerst nog dagelijks een jaar lang heen en weer van Best naar Ede te zijn gereden, vestigde het gezin zich in 1990 aan de Edese Oosterhof. ,,Drie keer de auto in de prak, werd me te link. Er werd bij Waaijenberg hard gewerkt, maar het was te kleinschalig. Er moest nieuw leven in. Ik had bij Hekman al ervaring met emigratieverpakkingen. Hekman was de grootste Canada-verhuizer van Nederland.  Wereldwijd zeewaardig verpakken van inboedels in containers met emigratieverpakking."

SOEPDRAGER ,,Later begon het ook internationaal over de weg. Ik was specialist in de talen Oekraïens, Pools en Russisch. Probleem was alleen dat de mensen het niet verstonden", schatert de soepdrager van weleer.

In het oosten van Europa moet je altijd contanten op zak hebben
 

,,Vaak was het wel ellende daar. Zo verhuisden we ook predikanten van de GKV voor zendingswerk. Dat is dichter bij huis dan Afrika, hoewel we ook een keer zo'n klus hadden van Pretoria, via Durban en Rotterdam naar Oekraïne. En na een jaar of vijf keren ze weer terug. Je kunt je voorstellen hoeveel boeken een doorsnee predikant meeneemt. Dat werd door de plaatselijke autoriteiten allemaal gecontroleerd. Enorme wachttijden dus. In het oosten van Europa moet je altijd contanten in je zak hebben."

Sinds 1994 werd Jan van Santen met Waaijenberg steeds actiever in het noorden van het land. Zo werden bedrijven als Peter Timmerman, Vos, Oostland en Aad de Wit overgenomen. ,,Ik herinner me de onderhandeling met Aad de Wit in Het Golden Tulip Hotel in Zuidlaren nog goed. Er kwam gezellig een flesje op tafel en deal was snel rond. Een boekhouder belde me later dat de prijs wel iets aan de lage kant was. We hebben dat naar ieders tevredenheid kunnen schikken."

In 2003 werd het bedrijf mede-aandeelhouder van Mondial Movers, een samenwerkingsverband van twintig erkende verhuisbedrijven in Nederland. ,,Verhuizen werd steeds professioneler. Ook interne verplaatsingen en opslag van inboedel van ministeries en musea verruimden de mogelijkheden."

Eén van de hoogtepunten noemt Van Santen de nieuwbouw in Ede en het winnen van de BOV (Beste Ondernemers Visie) Trofee, tegenwoordig een award van Business Event Ede . Sindsdien is de Edenaar ook lid van 'Entrepeneur of the Year Association'.

,,Dat leverde in 2008 een reisje naar de Olympische Spelen in China op. Ik maakte er tevens gebruik van om agenten te bezoeken. Met dank aan mijn favoriete Chinese restaurant aan de Bellestein. Een voormalige serveerster was inmiddels terug naar eigen land. Ze moest er, samen met een vriendin, wel vijfhonderd kilometer voor reizen, maar het opende deuren. Ik had opeens een tolk."

HUMBERTO TAN ,,Fantastische ervaring, kijkt de verhuizer grijnzend terug. ,,Wat een overdreven luxe in het hotel. Ik liet genoemde dames uitgebreid genieten van het sanitair. Zo konden zich lekker opfrissen na een vliegreis. Ik mocht die dag met Humberto Tan, die ik ooit had ontmoet bij een uitreiking in de Reehorst, mee naar het Holland Heineken House. Hij keek wel raar op, toen hij de twee dames uit mijn kamer zag stappen. Gelukkig viel het allemaal uit te leggen. Wat een belevenis. Voor de Edese waterpoloclub leverden we jaarlijks de Sander Waaijenberg Trofee. Laten nou uitgerekend twee meisjes van Polar Bears (Marieke van den Ham en Biurakn Hakhverdian, HJ) een gouden medaille winnen. En Jantje mocht op het podium. Willem Alexander en Máxima waren er ook. Volgens mij heb ik daar ook een keer een inboedelklusje voor gedaan."

Zoon Joop ging in 1990 bij Blauw Geel'55 voetballen. ,,Je weet hoe het dan kan gaan", legt de kandidaat-sponsor uit. ,,Ik werd leider en shirtsponsor. Toen ik in 2004 hoorde dat er een vacature voor de functie van voorzitter was, heb ik thuis overlegd die taak op me te nemen. Vooral de periode met trainer Jan Ditewig was heel prettig. Samen hebben we een technisch bestuurs- en beleidsplan opgesteld. Ook de Club van 100 zag het levenslicht. Sportief gezien was het vooral boeiend. Ieder seizoen geloof ik wel een promotie of degradatie voor het eerste elftal. Ik heb tot 2000 alles tussen de vierde en de eerste klasse meegemaakt", glimlacht hij.

Dat deed emotioneel veel mij én de club
 

,,Het was ook de tijd van de privatisering bij de Belangen Vereniging Edese Veldvoetbalvereniging (BEV). Dieptepunt en hoogtepunt tegelijk vind ik nog steeds een internationaal jeugdtoernooi, dat op het laatste moment in de beoogde vorm niet door kon gaan. Binnen een dag hebben we, met hulp van alle verenigingen in de gemeente Ede, toch voor een toernooi gezorgd. Dat deed emotioneel heeft veel met mij én de club."

In zijn vrije tijd is Van Santen ook volop in beweging. Zo is hij actief lid van de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt Ede Noord (GKV), Gereformeerd Maatschappelijk Verbond (GMV) en Christenunie, lid van de Gelderse Kring, MKB Vallei Regio, ECC, bestuurslid van Edes Bedrijfs Contact en de Federatie van Ondernemers Verenigingen in de Gelderse Vallei (FOV).

Bovendien draait hij zijn hand niet om voor het geven van een gastles. Zoals bij De Triangel, ooit de basisschool van zijn kinderen, waar hij nog steeds pleinwacht is. ,,Een beetje op de kindjes passen, zodat de juffen en de meesters in alle rust een boterham kunnen eten."

Waaijenberg is weliswaar in juli 2019 verkocht, maar stil zitten doet de inmiddels 67-jarige Edenaar allerminst. Zijn visitekaartjes verraden de functies als verhuisadviseur voor Mondial Movers Waaijenberg Groep en directeur van Mondial Movers Oostland Verhuizingen in Hoogezand.

HERENBOEREN Ruim twintig jaar geleden maakte Jan van Santen door overnames kennis met Groningen. ,,De gebouwen in Groningen, Hoogezand en Delfzijl waren krakkemikkig. Maar Groningers zijn voorzichtig en wantrouwig. Geen wonder als je altijd bent uitgebuit door herenboeren en kapitalisten. Zo van 'aan iemand die goed doet, zal wel een luchtje hangen'. Heel begrijpelijk. Ze moesten aan me wennen."

,,Tijdens de voorbereiding van een jaarlijkse beurs werd bijvoorbeeld door het reclamebureau een goed stekje achterin de derde etage voorgesteld. Lekker goedkoop vond men dat. Dan word ik fel. 'Nee, we moeten de beste plaats op de begane grond naast de catering hebben'. Het duurde even, maar het vertrouwen kwam. In 2004 openden we het nieuwe pand."

Sinds 1999 werkt Jan van Santen twee dagen per week in de provincie Groningen. ,,Dagelijks heen en weer reizen doe ik niet meer, ik overnacht dan bij Van der Valk in Zuidbroek, mijn tweede woning."

Door Henny Jansen

Michel Somsen
Foto: Michel Somsen
Spreekstalmeester op de Beursvloer in februari 2019 in Cultura
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
December 1969
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Klas 3B van HBS-A
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Tankbestuurder van een Leopard
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Tankcrew
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Ritmeester Maarten Sjoer
Colletie Jan van Santen
Foto: Colletie Jan van Santen
Weddenschap: 'De Leopard bleek sterker, hoor'
Colletie Jan van Santen
Foto: Colletie Jan van Santen
Weddenschap: 'De Leopard bleek sterker, hoor'
Henny Jansen
Foto: Henny Jansen
'Biurakn Hakhverdian en Marieke van den Ham ontmoette ik op het podium van het Holland Heineken House'
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
In de zon op de het motorschip Karimun
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
De hut van de steward crew Jan van Santen op het motorschip Karimun
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Gastles bij De Triangel
Collectie Jan van Santen
Foto: Collectie Jan van Santen
Gastles bij De Triangel