Het boek schreef hij uit een diepe bewogenheid voor mensen die de kerk verlaten hebben. In no-time gaat het gesprek over zijn eigen ervaring in de kleine evangelische gemeente waar Corstian tien jaar enthousiast hielp met de opbouw. Vanuit zijn woonplaats Den Haag kwam Corstian ooit voor studie (CHE) in Ede terecht. Hij werkte daarna meer dan tien jaar in de verslavingszorg bij het Leger des Heils en de laatste jaren verleent hij ambulante hulp in de geestelijke gezondheidszorg.

Van huisuit opgegroeid in de hervormde kerk switchte hij in Ede, mede onder invloed van zijn vrouw Vera, naar een kleine evangelische gemeente. De eerste vijf jaar bevielen erg goed. ,,We hadden veel vrienden en genoten van nieuwe kennis. De groep was hecht en we hadden een enorme visie voor tieners. We staken hier veel energie en tijd in, maar na vijf jaar zagen we nauwelijks aanwas van jongeren. Dat was heel teleurstellend. Bovendien vertrokken veel mensen om diverse redenen, zodat de groep helemaal uit elkaar viel. Terwijl het hart van de kerk toch is om vriendschap en relaties te hebben, om 
geïnspireerd te raken door elkaar."

PROCES Het proces dat Corstian vervolgens ervaarde, voelde een beetje als verraad, omdat hij op wilde stappen. ,,Iedereen doet z'n best en dan is het heel lastig om te stoppen. Maar we voelden ons niet meer thuis en vroegen ons af wat de meerwaarde van de kerk was. Ook in andere grotere gemeenten vonden we niet wat we zochten en daar begin je weer helemaal vanaf nul. Ik geloofde absoluut nog wel in God."

Achteraf bekeken, had de Edenaar te hoge verwachtingen en voelde hij zich te verantwoordelijk, denkt hij. Ook zijn drukke baan en een jong gezin droegen eraan bij om de kerk minder prioriteit te geven. ,,We waren moe en teleurgesteld." De reacties uit zijn omgeving waren zeer divers: van 'angst dat Corstian zijn geloof kwijt zou raken' tot 'goed om even uit die christelijke bubbel te stappen'. Met een time-out op kerkelijk vlak tot gevolg en ruimte voor de persoonlijke zoektocht naar wat het geloof werkelijk voor je betekent.

Ik voelde me een beetje een halve christen en dat voelde niet goed

,,Het is vloeken in de kerk, maar ik zou het bijna iedereen aanraden om even pas op de plaats te maken, zonder verwachtingen en stress over wat mensen zeggen. Want je zit toch vaak in een soort groepskudde. Als je gaat bezinnen, vraag je je af wat je met God hebt en hoe je dat in wilt vullen. Voor mij was dat verrijkend. Tegelijk ervaarde ik dat ik ook prima zonder kerk met God kan leven." Toch miste Corstian het dat hij zijn talenten niet in kon zetten op geloofsterrein. ,,Ik ging mezelf afvragen wat ik nu eigenlijk wilde en wat ik met mijn geloof moest doen. Ik voelde me toch een beetje een halve christen en dat voelde niet goed."

Hij ging op zoek naar mensen met wie hij niet alleen het christelijke, maar ook het 'normale' leven wilde delen. Zo kwam hij in contact met de leiders van de Connectkerk in Ede, in die tijd nog niet opgericht. Toen dit wel het geval was, schoof hij toch weer aan, mede vanwege de ontspannen sfeer.

BOOSHEID Aanleiding tot het boek is vooral de ontdekking dat veel oude vrienden uit het verleden, die eerst ook in vuur en vlam stonden voor het evangelie, nu nauwelijks of niet meer naar een kerk gingen. Om verschillende redenen als saaiheid en boosheid, met kreten als 'Kerkleiders zien me als een soort levende portemonnee en ik moet bouwen aan hun droom'. Als verwerking hiervan schreef Corstian veel van deze verhalen op, waaruit hij diverse profielen op kon tekenen. ,,Mensen die lijden, gewoon niet meer in God geloven en anderen die afhaken om verschillende visies en merkwaardige leiders. Sommigen ervaren veel meer baat bij een gezonde levensstijl, een goede partner en een stuk psychologie om een gelukkig leven te hebben."

Voordat Corstian zelf stopte bij de kerk, probeerde hij afhakers te overtuigen dat dit niet de manier was. ,,Daar lag heel veel veroordeling in. Ik wees op volharding, gesprek en gebed. Altijd om iemand erbij te houden. En zo communiceer je dat iemand het fout doet. Maar als iemand zo'n proces meemaakt, is het veel beter om naast een persoon te gaan staan. Er zijn zoveel vragen over oorlogen, ellende en ziektes. Je hebt veel meer contact als je zegt dat je dit ook moeilijk vindt. Dat werkt veel beter dan dat je zegt: 'Kijk de andere kant op en zing vrolijke liedjes'."

KEUZES De auteur merkte ook dat de kerkverlaters intelligente mensen zijn, heel oprecht nadenken en bewuste keuzes maken. ,,En ze zijn vaak op hun knieën gegaan om God om opheldering te vragen. Dan kun je moeilijk zeggen dat ze niet lang genoeg gebeden hebben. Want dan zie je ze vaak heel snel door de achterdeur verdwijnen."

De tien verhalen van kerkverlaters in het boek geven inzicht in het proces dat personen meemaken. ,,Om vervolgens liefdevol contact te blijven houden. Niet zozeer met als doel om ze terug naar de kerk te krijgen, maar om begrip te tonen en het gesprek aan te gaan. Voor erkenning van hun zoektocht en open vragen te stellen. Want deze mensen denken vaak heel creatief na over God, ook al trappen ze soms tegen heilige huisjes. Het zijn hele interessante mensen en niet bedreigend om mee om te gaan. Je relatie met die mensen kan prima hetzelfde blijven."

Info: www.heartconnect.nl

Door Freek Wolff