Peter Pos

Op hun gemakje komen ze kort na elkaar aangewandeld. Marinio en Marciano Aalders hebben deze doordeweekse dag tot vier uur gewerkt. Straks stappen ze in de auto voor een training van hun zaalvoetbalclub Citta di Mestre. Zonder morren zitten de broers uit Barneveld dan twee keer anderhalf uur in de auto om vanuit hun woonplaats Lazise naar dit voorstadje van Venetië te rijden. Tussendoor nemen ze alle tijd om te vertellen over hun 'nieuwe' leven aan de oevers van het Gardameer. Voor Marinio, de oudste van de twee, is Italië overigens allang niet meer nieuw. ,,Ik zit hier alweer tien jaar'', vertelt hij even later op het terras van een strandbar met uitzicht over het meer. ,,Buiten het werkseizoen kom ik vaak een keer of twee per jaar naar Barneveld, verder heb ik niet zoveel meer met Nederland. Het leven hier bevalt me prima."

De redactie selecteert wekelijks een aantal verhalen uit de regio waarvan wij denken dat ze het lezen waard zijn.

[HET MOMENT] Iets meer dan een jaar geleden nam zijn jongere broer Marciano dezelfde stap. ,,Ik was zestien toen Marinio naar Italië ging. Op dat moment had ik niet de behoefte om ook te gaan. Al heb ik wél gezegd: 'Ga maar vast, ik kom ook wel een keer.' Een jaar geleden was het voor mij het moment om deze stap te zetten. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb."
De twee broers werken beiden op een camping, waar ze receptionist zijn. ,,Niet op dezelfde camping'', legt Marciano uit. ,,Want dan wissel je elkaar telkens af en heb je nauwelijks momenten samen. Nu hebben we dat wel."
,,Ik vond het leuk dat Marciano ook hier naartoe kwam'', neemt Marinio het gesprek over. ,,Natuurlijk heb ik wel dingen voor hem geregeld, maar ik heb hem niet gepusht of zo. Het moest echt uit hemzelf komen. Fijn dat hij hier nu ook is, onze band is heel bijzonder. Wij voelen elkaar binnen en buiten het veld goed aan. Bij acht van de tien dingen zijn we het met elkaar eens. En als we het niet met elkaar eens zijn, dan respecteren we elkaars mening."
Ook al schelen ze ruim twee jaar en woonden ze negen jaar in twee verschillende landen, de band tussen de twee voetbalbroers is altijd hecht gebleven. Marciano: ,,In het begin had je nog geen sociale media en was het wat lastiger om contact met elkaar te hebben. Maar de laatste jaren hadden we bijna dagelijks contact met elkaar. Al zijn we beiden ook best wel weer nuchter en leiden we gewoon ons eigen leven. Ik vind het fijn hier, maar heb in het afgelopen jaar ook een eigen vriendenkring opgebouwd. Bij het voetbal was de klik er meteen weer. Dat was wel mooi. We hebben aan één blik al voldoende om te weten wat de ander gaat doen."


[NEGENTIEN] Marinio Aalders was nog maar negentien toen hij Nederland vaarwel zegde. ,,Hij was gek toen hij ging'', smaalt Marciano. ,,Marinio had geloof ik 300 euro op zijn rekening staan, pakte zijn spullen en ging op avontuur in het buitenland.'' ,,Ach, ik was nog jong en had nog niets opgebouwd in Nederland'', nuanceert de oudste van het stel. ,,Ik dacht 'ik ga het gewoon doen' en ik wist dat ik altijd terug kon naar Barneveld. Maar in die tien jaar dat ik hier nu zit, is het nooit aan de orde geweest dat ik terug zou willen keren."
,,Voor Marciano was het anders'', vervolgt hij. ,,Hij woonde in Amsterdam, voetbalde op hoog niveau en had een mooie baan.'' ,,Ik had het in Nederland goed voor elkaar'', bevestigt de oud-speler van SDVB, Bennekom, Katwijk en Rijnsburgse Boys. ,,Het idee om naar Italië te gaan had ik altijd wel, maar het kwam er lange tijd nooit van. Er zijn altijd wel redenen te verzinnen om het niet te doen."
,,Ik kreeg een scooterongeluk en dat heeft me aan het denken gezet. Het leven kan zomaar voorbij zijn. Dat was niet dé reden om te gaan, maar wel de laatste druppel om er voor te gaan. Toen ik er voor mezelf uit was, heb ik Marinio een appje gestuurd met de mededeling dat ik er ook aan kwam."

[VOLDOENING] Ook al is het hard werken en moeten ze voor het zaalvoetballen lange reizen maken. Het leven in Italië bevalt goed. Marinio: ,,Zeker in de zomer maken we lange dagen, maar het is gewoon erg leuk werk om te doen. Je bent altijd onder de mensen. Bovendien halen we veel voldoening uit het zaalvoetbal.'' Marciano: ,,Onze droom is ooit samen iets te beginnen in het toerisme. Wat precies hebben we nog niet voor ogen. Het hoeft ook niet per se hier aan het Gardameer te zijn. Afgelopen winter hadden we nog een gesprek op Gran Canaria. Juist in die periode kwamen we erachter dat mijn vriendin zwanger is. We hebben het plan even in de koelkast gezet."
Marinio: ,,Er komt wel een keer iets op ons pad, nu is het nog te vroeg, denk ik. Mijn vriendin is in verwachting van ons tweede kind. Haast hebben we ook niet. We wonen hier beiden prima en hebben een leuke baan. Ook zou ik het zonde vinden om nu al te stoppen met zaalvoetballen."

[AANPASSEN] Zaalvoetballen doet Marinio al jaren. Hij speelde zelfs drie interlands voor het Nederlands zaalvoetbalteam. Voor Marciano was zaalvoetbal een nieuwe sport. ,,In het begin moest ik me wel aanpassen. Het is toch anders dan veldvoetbal. Maar al snel merkte ik dat ik ook in de zaal een goed niveau kan halen.''
Vorig jaar speelden ze samen bij Cornedo. Omdat die club de financiële verplichtingen niet meer nakwam, hebben ze nu een contract getekend bij Citta di Mestre, nota bene een concurrent. Marinio: ,,Dit is Italië hè. Daar weet je dat dit soort dingen je kunnen overkomen. Het is niet leuk als je ineens niet meer je geld krijgt. Ik zat er al voor mijn derde seizoen en we trainden er ook de jeugd. Iedereen was tevreden. Daarom was het zo jammer dat het zo afliep." Dan haalt de inwoner van Lazise zijn schouders op. ,,Ach het hoort ook een beetje bij het leven hier."
Marciano: ,,Toch kan ik daar nog niet zo goed aan wennen hoor. Je moet hier echt weten bij wie je moet zijn als je wat moet regelen. En de bureaucratie hier, pfff dat is echt niet normaal. Als je in Nederland bijvoorbeeld een ziektekostenverzekering moet afsluiten, dan pak je je laptop en ben je in twee minuten klaar. Hier moet je naar zo'n bedrijf toe, je trekt een nummertje en dan zit je uren te wachten. Vaak gaan ze om twaalf uur dicht en als je dan nog niet aan de buurt bent geweest heb je gewoon pech. Dan kun je weer naar huis en mag je de volgende dag terugkomen."
Marinio begint te lachen als hij dat hoort. ,,Zo werkt het hier. Je maakt een afspraak met iemand en dan kan het zo zijn dat die persoon pas uren later komt, of helemaal niet. Ach, als je het weet, dan kun je er rekening mee houden. Ik maak me er niet meer druk om.'' ,,Jij bent al een beetje een Italiaan geworden'', grijnst Marciano. Dan is het langzaamaan tijd om te gaan. Eerst even naar huis en dan naar de training. Het nieuwe seizoen begint eind september.

[GARDAMEER] Het is duidelijk. De broers Aalders genieten volop van het mooie leven aan de oevers van het Gardameer. ,,Ik denk niet dat we ooit terugkeren'', klinkt het stellig. ,,Als je het me een jaar geleden zou hebben gevraagd, dan zou ik misschien nog een slag om de arm gehouden hebben'', nuanceert Marciano. ,,Maar nu ben ik hier net als Marinio helemaal gesetteld."
,,Ik merkte wel dat Marciano als we vorig jaar een paar dagen vrij hadden meteen aan het kijken was of hij vliegtickets kon boeken om even terug te keren naar Barneveld'', zegt Marinio. ,,Ik heb die drang niet meer. Als ik een dagje vrij heb, ga ik liever een dagje met het gezin naar de zee. Genieten van het leven hier."

[MAURO] Helemaal compleet is de setting nog niet, vinden ze. ,,Wie weet komt Mauro (hun jongste broer, red.) ook nog deze kant op'', hopen ze beiden. Marciano: ,,Vorig jaar merkte ik bij hem dat het ook al een beetje ging borrelen, maar ook hij heeft in Nederland allemaal prima voor elkaar." Marinio: ,,Het zou geweldig zijn als Mauro ook deze kant op komt, maar net als tegen Marciano zeg ik ook nu weer: het moet bij hem vandaan komen. Mauro moet het zelf willen, maar hij is natuurlijk heel erg welkom. En om het plaatje helemaal compleet te maken, dan moeten Aurora, ons zusje, en Agnes, onze moeder, ook maar hier naartoe komen."

Hoe duidelijk het ook is dat de twee geen plannen hebben om naar Barneveld terug te keren. Hun (toekomstige) kinderen worden wel tweetalig opgevoed. Marinio: ,,Ik spreek veel Nederlands met mijn dochter, want ze is toch ook half Nederlands. Ik vind het belangrijk dat ze later ook goed kan praten met oma en de rest van de familie." Ook hierin zijn de twee eensgezind. ,,Als mijn zoon is geboren, ga ik ook Nederlands met hem praten'', weet Marciano nu al. ,,Bovendien is het later een voordeel als je twee talen goed spreekt."

privé foto
Foto: privé foto
Marinio Aalders met vriendin en dochter.
Privé foto
Foto: Privé foto
Marciano Aalders viert een doelpunt met zijn broer.