In 2014 bleek uit een landelijk onderzoek dat steeds minder jongeren de weg naar de kerk wisten te vinden. Maar áls ze gingen, dan waren ze trouw in hun kerkbezoek. De conclusies waren aanleiding voor Barneveldse Krant om met twee jonge Barneveldse kerkgangers in gesprek te gaan: Lonieke Waayenberg, lid van de Hersteld Hervormde Kerk, en Hilde Pater, lid van de PKN.

,,Op veel vragen die ik vijf jaar geleden had, heb ik antwoord kunnen vinden'', zegt Lonieke nu. ,,Ik was toen nogal bezig met de vraag wie God voor mij was. En met de meningen van anderen. Sinds een paar jaar zit ik bij verschillende muziekgroepen van een andere kerk dan die waar ik lid van ben. Dat heeft mij gevormd. Iemand daar vroeg een keer: 'En hoe staat het met je persoonlijke geloof?' Zo'n vraag wordt bij ons niet zo vaak gesteld. In mijn eigen omgeving lijkt geloven soms wat vanzelfsprekend. Je hebt het er met elkaar wel over, maar minder diepgaand. De vraag van die jongen zette me aan het denken. Ik denk dat dat goed is. Je geloof wordt er sterker door, heb ik gemerkt. Het is in de afgelopen jaren meer iets van mezelf geworden.''

Hilde was op haar zestiende van plan om dominee te worden. ,,Ik ben ook theologie gaan studeren, in Groningen, maar ik vond veel vakken niet zo interessant. Het beroep van dominee trok me aan vanwege de veelzijdigheid: ik vind schrijven leuk, spreken is leuk en ik vind God leuk. Maar theologie bleek een nogal theoretische studie te zijn en ook best wel wat vaag. Na twee jaar ben ik gestopt. Nu doe ik sociologie. Dat is concreter.''

[ZWEVERIG] ,,De opmerking 'Ik vind God leuk' zou ik niet zo gauw maken'', zegt Lonieke. ,,Maar ik snap wat je bedoelt. Vijf jaar geleden had ik het waarschijnlijk ook zweverig gevonden. Nu begrijp ik beter dat er verschillende manieren zijn om het geloof te beleven.'' Lonieke wilde vijf jaar geleden fotograaf worden en is niet van gedachten veranderd: ze heeft nu haar eigen bureau: Studio.

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Hilde is sinds een jaar lid van de Nieuwe Kerk in Amersfoort. Ze legt uit hoe ze tot die stap gekomen is: ,,In Groningen zit ik bij de Navigators, een christelijke studentenvereniging die wat meer nadruk legt op het gevoel en op de Heilige Geest. In mijn kerk in Barneveld is daar minder aandacht voor: dat was voor mij reden om om me heen te gaan kijken. De Nieuwe Kerk is ook een PKN-gemeente, maar de diensten zijn wat vrijer en meer op ervaring gericht. Ik heb er wel bewust voor gekozen om bij de PKN te blijven. Ik voel me protestants.''

Hilde voelt zich helemaal thuis in haar nieuwe gemeente. ,,Ik dacht altijd dat de perfecte kerk niet bestond, maar ik kan nu zeggen dat ik 'm toch heb gevonden. Deze gemeente heeft alles wat ik zoek. Jammer genoeg ken ik er nog niet zoveel mensen. De meeste activiteiten zijn doordeweeks, en dan zit ik in Groningen.''

[VERKEERDE PAD] Hilde heeft haar persoonlijke geloof gevonden, vertelt ze. ,,Dat klinkt mooi'', reageert Lonieke. ,,Maar ik vond je vijf jaar geleden ook al heel serieus. Ik ben zelf nu veel concreter bezig met mijn geloof. Ik praat meer met mensen van andere kerken. Sommigen in mijn eigen omgeving denken dat dat je op het 'verkeerde pad' kan brengen, maar het heeft mijn geloof juist versterkt.''

Ze weet niet of ze over vijf jaar nog steeds in de Hersteld Hervormde Kerk zit. ,,Ik heb altijd gedacht dat je echt voor één bepaalde kerk moet kiezen. Maar sinds kort denk ik wat anders. Iemand uit mijn eigen kerk zei: tof dat je twee kerken combineert en toch bij ons blijft. Ja, ik krijg best wel reacties omdat ik lid ben van muziekgroepen uit een andere kerk. Maar dit is hoe ik ben.''

In haar gemeente is het de gewoonte dat vrouwen en meisjes een rok dragen. Lonieke wisselt het op doordeweekse dagen af. ,,Ik heb er geen moeite mee dat het een regel is'', reageert ze. ,,Maar ik denk wel dat geloven niet bestaat uit wat je aanhebt.''

,,Rond mijn vijftiende was ik drukker met die kledingregels dan nu, al was het in mijn kerk heel gewoon om op zondag een broek te dragen'', zegt Hilde. ,,Toch voelde het in Barneveld voor mij soms alsof je als meisje een rok aan moest, wat reden voor mij was om juist vaak een broek aan te trekken.'' Nu is het minder een ding voor haar: ,,Als ik naar een kerk ga waar de meeste vrouwen en meisjes een rok aan hebben, dan pas ik me daaraan aan.'' Want wat zegt kleding nu helemaal, vraagt ze zich af. ,,Wel is het in mijn ogen belangrijk om er tijdens kerkdiensten netjes uit te zien. Blote schouders zou ik niet snel doen.''

Ook met 'kerkmuren' heeft Hilde steeds minder. ,,Een vriend van mij zegt altijd: 'Ik kom uit de kerk van Jezus Christus'. Ik vind dat heel mooi. Ik kan mijn geloof ook niet omschrijven met een stroming. Hervormden vinden mij evangelisch. Evangelischen vinden mij protestants. Je kunt als gelovige zwartwit denken, maar voor mij is de veelkleurigheid normaler geworden.''

Door Fija Nijenhuis