Het is bijna te mooi om waar te zijn, vindt Arie Blom uit De Glind. ,,Ik had nooit gedacht dat we het zeventig jaar zouden uithouden samen. Dat bedoel ik niet naar hoor, maar zeventig jaar is gewoon heel erg lang." ,,Dat vind ik ook", voegt de oud-Barneveldse Gert Wilgenburg toe. ,,Als je dat van tevoren zou vragen, dan had ik niet gedacht dat het zou lukken."

Lief en leed hebben ze al die jaren met elkaar gedeeld. ,,Open en eerlijk, zoals het hoort", zegt Blom. Hij legt uit hoe hun kameraadschap is begonnen. ,,De kiem van hun vriendschap lag in de kerk. Daar hebben we elkaar als kleine kinderen voor het eerst ontmoet. Ik wist wie hij was, maar daar bleef het ook bij", vertelt de 84-jarige met een brede glimlach. ,,We hadden eigenlijk nooit echt gesproken." Toch schepte de kerk wel een band. ,,Je wist wie de ander was. Dat maakte het makkelijker om later contact te leggen", vindt de 83-jarige Wilgenburg.

LANDBOUWSCHOOL ,,De échte vriendschap ontstond op de landbouwschool in Barneveld", vervolgt Blom. ,,We waren toen veertien jaar. In de klas van meester Noorlander hebben we elkaar goed leren kennen", weet hij nog. ,,Hoe dat precies ging? Geen idee. Het ontstond gewoon. Je ging wat meer samen fietsen, sprak toen ook in het weekend af. Het liep vanzelf, zoals dat gaat bij iedereen, denk ik."

Dat samen fietsen ging niet altijd even goed, herinnert hij zich. ,,Gert fietste een keer zo de sloot in", zegt hij met zichtbaar plezier. ,,We waren onderweg naar huis toen het mis ging." Wilgenburg kan het zich ook nog goed herinneren, maar volgens hem ging het anders. ,,Ik werd door Arie geduwd", zegt hij stellig. Een nat pak haalde hij ,,gelukkig” niet. ,,De sloot was droog. We hebben er hard om moeten lachen."

Na de landbouwschool volgde de volgende opleiding. Samen? ,,Ja, samen", bevestigt Blom. ,,We hebben eerst een avondcursus bedrijfsleer gevolgd. Dat vak heet nu bedrijfskunde. Daarna zijn we nog aan de slag gegaan met ons handmelkdiploma. Degene die les gaf noemden we de voormelker", schatert hij. ,,Zoiets leer je nu niet meer. Alles gaat met machines", verwijst hij naar het heden.

VELLER Na de opleiding werd er gewerkt. Eerst thuis op de boerderij, daarna voor zichzelf. Wilgenburg ging aan de slag in een boerderij aan de Scherpenzeelseweg in De Glind. Blom had waar nu de woonwijk Veller in Barneveld staat een bedrijf. In die tijd zagen ze elkaar vaak.

,,Je liep makkelijk bij elkaar binnen", weet Blom nog. ,,We hadden niet zoveel dieren. Het boerenbedrijf was toen veel kleinschaliger dan nu." Wilgenburg vult aan: ,,Je hielp elkaar dan met allerlei hand-en-spandiensten die je niet alleen aankon. Zo ging het vaak goed. Je kon op elkaar aan, dat is heel belangrijk."

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Behalve tijdens het werk brachten ze ook avonden bij elkaar door. ,,We speelden vaak het bobspel. Dat deed je op een biljart met schijven", probeert Blom uit te leggen. ,,Fanatiek dat we waren. Het was niet normaal", zegt hij ietwat beschaamd. ,,Je probeerde dan natuurlijk de ander dwars te zitten om ervoor te zorgen dat je zelf meer punten haalde. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan." Volgens hem laat het ook zien dat de tijd veranderd is. ,,Vroeger ging je dat soort dingen samen doen. Nu ga je op stap, maar dat kon vroeger niet."

Ondertussen zijn de mannen ook getrouwd. Wilgenburg met Geertje Puurveen uit Voorthuizen, Blom met Bep Brons uit Terschuur. Op het huwelijk van Blom en Brons leest Wilgenburg een drie pagina’s tellend gedicht voor. ,,Met de hand geschreven", laat Blom zien. ,,Het ging over wat we allemaal hebben meegemaakt. Het was zo leuk en persoonlijk." De brief werd afgesloten met de, voor de vrienden, legendarische woorden: 'Zeg Arie!! Rozen verwelken en bloemen vergaan. Maar onze vriendschap zal altijd blijven bestaan.'

VAKANTIE Bij zo'n hechte vriendschap hoort natuurlijk ook ontspanning. Dat begon met dagjes uit, maar later ook met weekendjes weg. Zo zijn de vrienden met hun echtgenotes onder meer naar Ameland geweest. ,,Dat was ontzettend gezellig. Je trekt dan echt dagen met elkaar op. Dat was super", spreekt Blom uit. ,,Je leert elkaar dan op een positieve, andere, manier kennen. Erg leuk."

Ook ontspannend waren de avonden met andere jonge boeren uit de regio. ,,Daar gingen we vaak samen naar toe. Het was heel inspirerend. Je spreekt dan met gelijkgestemden over het boerenbedrijf. Interessant en leerzaam, want iedereen denkt weer net even anders."

HULP Wat hoort nog meer bij zo'n vriendschap? ,,Elkaar helpen natuurlijk", meldt Blom stellig. ,,Zoals op de boerderij. Zo gaat dat. Gert kwam dan bij mij, of ik ging naar Gert." Dat werd verder niet bijgehouden. ,,Dat hoeft ook niet. Daar ben je vrienden voor. Je gaat niet kijken op een uur of minder.''

Bij de zoektocht van een nieuwe boerderij voor Wilgenburg heeft Blom bijvoorbeeld ook hulp geboden. ,,We zijn een keer een hele dag naar Groningen geweest om daar boerderijen te bekijken." ,,Dat kwam doordat ik door omstandigheden uit de boerderij aan de Scherpenzeelseweg moest", licht Wilgenburg toe. ,,In Groningen zijn de boerderijen goedkoper." Ook in Slochteren, bekend van het aardgas, zijn ze toen gaan kijken. ,,Ik ben blij dat Gert die boerderij niet heeft gekozen", lacht Blom.

Ook was een vertrek naar Noord-Amerika is nog een optie geweest, zegt Wiligenburg. ,,Ik kom uit een groot gezin en de meeste van mijn broers en zussen zijn daar gaan wonen. Hen achterna reizen paste mij wel. Ik ben zelfs nog gaan kijken daar." Waarom hij uiteindelijk niet vertrok is duidelijk. ,,Ik moest dan eerst als boerenknecht aan de gang. Dat zag ik niet zitten. Ik ben eigen baas. In Groningen ben ik goed terechtgekomen. Arie heeft mij goed geadviseerd.”

OMSLAG Vooral dat eerlijk zijn naar elkaar blijkt belangrijk. ,,Je moet elkaar soms flink de waarheid vertellen. En dat is ook goed", vindt Blom. Wilgenburg moet lachen. ,,Ja, daar ben ik het mee eens. Eerlijkheid, dat is heel belangrijk." Gevraagd naar een voorbeeld, geven ze niet thuis. ,,Dat maakt nu ook niet meer uit", ginnegapt Blom.

Daarnaast kleuren ook verdrietige momenten de vriendschap. ,,Het overlijden van Gerts vrouw Geertje was bijvoorbeeld zo'n punt", weet Blom nog. ,,Dat heeft mijn erg aangegrepen omdat we ook vaak samen op trokken." Hij slikt en denkt even na. ,,Zien dat je vriend het er moeilijk mee heeft is lastig. Dat moet je niet onderschatten. Als je op zo'n moment kunt helpen, moet je dat ook zeker doen."

Ook het overlijden van de zoon van Blom, André, hakte erin. Hij overleed door een noodlottig ongeval op negentienjarige leeftijd, nu 34 jaar geleden. ,,Gert en Geertje woonden toen al in Groningen, maar ze stonden zo op de stoep”, weet Blom nog. ,,Terwijl de afstand erg ver is. Ook de gesprekken daar later over deden ons heel erg goed.”

AFSTAND Wilgenburg woont tegenwoordig nog steeds in Niekerk. De afstand naar De Glind is ver en lichamelijk erg inspannend. Belcontact is er nog wel wekelijks. ,,Soms zelfs op de meest rare tijdstippen", lacht Blom. Wilgenburg heeft daar wel een verklaring voor. ,,Dat komt door mijn familie in Noord-Amerika. Zij leven in een andere tijdzone. Als ik dan met hen spreek, vind ik het fijn om dan het verhaal aan Arie kwijt te kunnen", licht hij toe.

Extra bijzonder was, door de afstand en inspanningen, dat er eind september nog een ontmoeting heeft plaatsgevonden. ,,Mijn dochter woont in Amersfoort. Zij heeft mij opgehaald uit Groningen en bij haar heb ik een paar dagen gelogeerd", lacht Wilgenburg. ,,We zijn samen met uit eten gegaan om het zeventigjarig jubileum te vieren", vertelt Blom. ,,En het was hartstikke leuk."

Of hun vriendschap altijd zal blijven? ,,Ja", klinkt het overtuigend bij beide mannen. En kameraadschap in het algemeen? ,,Vriendschap is wel veranderd in de afgelopen jaren. De jeugd praat veel meer via de smartphone en dat doen wij niet", vindt Blom. Wilgenburg knikt instemmend. ,,Ik vraag mij wel eens af, of onze vriendschap er anders uitgezien zou hebben als we dat hadden gehad. Ik denk van niet. Uiteindelijk draait het om toch om hetzelfde. Op elkaar aankunnen.”

Door Rik Bronkhorst

Eigen foto
Foto: Eigen foto
Recente foto van het duo.
Privéarchief Arie Blom
Foto: Privéarchief Arie Blom
Samen een weekend weg naar Ameland (1978).
Rik Bronkhorst
Foto: Rik Bronkhorst
Arie Blom met de toespraak van Gert Wilgenburg in handen. De laatste alinea luidt: 'Rozen verwelken, bloemen vergaan, maar onze vriendschap zal altijd blijven bestaan.'