Het lijkt alsof hij vanwege zijn afscheid de rijdende supermarkt heeft versierd, maar het was Van der Horst zelf die donderdag verrast werd door de bewoners en het personeel van Arkemheen. ,,Ik werd officieel door hen toegesproken. Hoe sociaal ik was en er altijd voor de oudere mensen was.  Ze hebben mijn wagen prachtig versierd met ballonnen en slingers. Ik kreeg een prachtige plaid en een mooie bos bloemen." Het typeert hoe zeer de 69-jarige kruidenier gemist zal gaan worden door zijn klanten. Allemaal staan ze deze dagen even stil bij zijn afscheid. ,,Toen ik trouwde, kwam de hele wijk op de receptie. En na de geboorte van mijn zoon bleek het kindje ernstig ziek te zijn, waardoor hij anderhalve maand in het ziekenhuis moest blijven. Iedereen leefde met ons mee." 

Op de Wittenburg treft Van der Horst mevrouw Plug, die al 21 jaar klant bij hem is sinds hij de wijk overnam van een andere rijdende kruidenier.  Plug: ,,Het is zo'n gezellig mannetje. Ik haal altijd mijn brood, melk, afwasmiddel of fruit bij hem, het is maar net wat er in de aanbieding is." Hoe komt het dat een rijdende supermarkt nog steeds zo gewaardeerd wordt in een stad die diverse grote supermarkten kent? Voor mevrouw Plug is het vooral de gezelligheid die Van der Horst met zich meebrengt. ,,Hij heeft altijd wel wat te vertellen. Twee keer in de week komt hij rond dezelfde tijd langs. Als ik er een keer niet ben, dan zet hij mijn boodschappen voor de deur neer, want hij weet precies wat ik wil hebben."

Het verhaal gaat verder onder de foto. 

Ook Gerrit de Kruijf grijpt de mogelijkheid aan om voor het laatst boodschappen bij Van der Horst te komen doen. ,,Ik vind het heel erg jammer dat Ulbo stopt. Iedere keer als ik mijn boodschappen bij elkaar pak zie ik wel weer een nieuw product wat ik uit wil proberen. Hij heeft altijd gezellige praatjes gehad en ik ontmoet in zijn rijdende supermarkt ook altijd de buren." ,,Ja, het is hier soms net een bushokje waar je even bij kunt praten", reageert de rijdende kruidenier.

IJZEREN HOND Als tweejarig mannetje liep hij al in de kruidenierswinkel aan de Commissaris van Heemstratstraat rond. Zijn vader begon de kruidenierszaak 83 jaar geleden. ,,Het Zuivelhuis staat er nog steeds. Mijn vader begon met de winkel en met een ventwagen. Dat werd 'de ijzeren hond' genoemd, omdat het een kar was met drie wielen en een motortje erop." Later werd de ventwagen een bakfiets, waarmee hij de klanten in Nijkerk bediende. ,,Eén keer zette hij de handrem niet op de bakfiets toen hij langs zijn klanten in de haven ging en toen vloog het gevaarte zo van de kade af, het water bij de haven in. Er bleef heel wat melk en boter op het water drijven", weet Van der Horst nog goed.

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Aan het begin van de jaren '70 reden er vijf rijdende winkels rond in Nijkerk. ,,Mijn vader ventte vroeger door heel Nijkerk, maar na de oorlog werden de regels strenger en kreeg iedereen zijn eigen wijk toebedeeld. Ik heb eerst twee kleine karretjes gehad voordat ik deze grote rijdende winkel aanschafte. Dit is al mijn zesde wagen. Inmiddels ben ik de 'laatste der Mohikanen'." 

Voorzichtig maar snel manoeuvrerend vervolgt Van der Horst zijn weg door de straten van de stad. ,,Ik kruip overal doorheen en rij al tien jaar schadevrij. Daarvoor heb ik heel af en toe een klein deukje gemaakt, zeker als ik achteruit moest rijden. Ik heb het geluk dat ik met de wagen heel kort kan draaien."  In de Debussylaan maakt hij een nieuwe stop bij het huis van meneer en mevrouw Commu. Ook mevrouw Commu kan het maar moeilijk verkroppen dat Van der Horst stopt. ,,Ik heb hem wel gezegd: wat doe je ons aan? Hij is altijd zo vrolijk en opgewekt en behulpzaam." Ze bestelt drie halfjes brood. ,,Ik heb brood zat, we laten je geen honger lijden", stelt van der Horst haar gerust. ,,En ik heb twee pakjes koffiewafels voor je bewaard en melk, pindakaas en jam en dubbelvla." Commu: ,,Het was zo mooi om ook boodschappen aan huis bezorgd te krijgen. Ulbo had alles bij de hand en als we ons een keer niet lekker voelden, bracht hij de spullen gewoon naar binnen." Als ze net te weinig kleingeld bij zich heeft en van der Horst niet kan wisselen, stelt hij haar opnieuw gerust: ,,Volgende week komt dat wel goed." Commu: ,,Volgende week? Maar dan ben je er toch niet meer?" ,,We regelen wel wat", zegt Van der Horst.

Ook mevrouw De Jong komt nog even binnen lopen. ,,Mijn echtgenoot zei dat ik vooral de groeten moest doen aan meneer Van der Horst." 

SERVICE De Nijkerker heeft al die tijd vooral producten van leveranciers uit de omgeving verkocht. In Nijkerk heeft hij 150 particuliere klanten in de wijken Corlaer, Paasbos en Schulpkamp, waar hij twee keer in de week langs rijdt. ,,Om het hoofd boven water te houden was het belangrijk om ook de industrieterreinen te bedienen. Ik ga langs twintig fabrieken waar ik de kantines bevoorraad. Zij willen altijd melk, fruit, frisdranken, pakken soep en koffie en thee." Waar Ulbo zijn kracht om te overleven vandaan haalt als zelfstandig ondernemer is de manier waarop hij service verleent, vindt hij zelf. ,,Er kwamen op een gegeven moment steeds meer en grotere winkels. Het werd belangrijk om een stapje harder te zetten voor klanten. En vooral verse producten te leveren. Fruit en brood bepalen 50 procent van mijn omzet. Een grapje tussendoor is ook altijd leuk: laatst kwam de man van een klant boodschappen halen en toen hij om kippenpoten vroeg, vroeg ik of hij voorpoten of achterpoten wilde hebben en of ik een strikje om de achterste poten heen moest doen." 

Het verhaal gaat verder onder de foto. 

ZORGCENTRA Ook was hij altijd dag en nacht in de weer voor de zaak: ,,Levensmiddelen werden om de dag om 4.30 uur 's nachts bij mij thuis bezorgd. Ik had geen werkweek van 40 uur, want dan redde ik het niet. Er zaten soms gerust dagen van 14 uur tussen." Waar hij het meest van genoten heeft, is het contact met de oudere klanten. In zorgcentra De Pol en Arkemheen kwam hij persoonlijk bij de senioren langs. ,,Mijn klanten gaven mij zoveel vertrouwen dat ik een loper heb gehad waarmee ik alle kamers van de bewoners kon openen als ze niet thuis waren. Ik kreeg van hen de vrijheid om de koelkasten te inspecteren op spullen die ze nog nodig hadden en die vulde ik dan aan. De rekening ging dan naar de familie of het zorgcentrum." 

Niet alleen oudere klanten wisten hem te vinden, ook hele jongere generaties kwamen hem in zijn winkel bezoeken. ,,Voor mij was slecht weer het beste weer dat ik kon hebben, zeker als er een pak sneeuw lag. Mijn klanten kwamen dan sneller voor een lekker broodje de kar in."  

LAATSTE DAG Nu vandaag zijn laatste dag is, zal hij zijn particuliere klanten best gaan missen. ,,Aan alles komt een einde. Ik blijf voorlopig nog even de zakelijke klanten bedienen, maar daarna houdt het ook op en ga ik van mijn pensioen genieten."