Hij maakt vier lange dagen per week, van kwart over vijf in de vroege ochtend tot zeven of acht uur in de avond. Zijn vrouw Baukje, geboren in Stroe, is er al aan gewend dat ze hierdoor niet samen eten. ,,Dat is niet anders en daar leer je mee leven", zegt ze. Kamphorst: ,,Als ik het 's avonds niet ga redden overnacht ik weleens een keertje in de auto. Of ik eet bij Frans op den Bult in Hengelo. Daar is de sfeer goed en sta je veilig."

Harry is geboren en getogen in een boerderij aan de Platanenstraat in Zwartebroek en woonde er altijd tot voor twee jaar geleden, want toen verhuisde het echtpaar naar Voorthuizen. Hij en zijn vrouw ontmoetten elkaar ooit op het werk bij meelfabriek Van den Born in Terschuur. ,,De school vond ik niks, dus ben ik daar op mijn vijftiende voor vast begonnen op 24 november. Job van den Born nam me aan, waarna zijn zoons Willem en Peter het bedrijf al snel overnamen. Ik kon als bijrijder mee op de vrachtwagen. Dan moest je zakken met veevoer van vijftig kilo sjouwen, bij het laden en lossen. Ik was een pittig ventje (glimlacht). Tegenwoordig mag dit niet meer."

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

[VIERKANTE BAK] Toen Harry achttien was, haalde hij zijn rijbewijs en kreeg hij meteen een vrachtwagen tot zijn beschikking. ,,Ik had voor die tijd al leren rijden. Het verkeer was toen nog niet zo druk. In mijn eerste wagen met zo'n vierkante bak kon ook bulkgoed. De grondstoffen haalde ik uit de havens van Wageningen, Utrecht, Amsterdam, Amersfoort, Rotterdam en bracht ik naar Terschuur. In de fabriek werd het dan gemengd en geperst."

Natuurlijk bracht Kamphorst ook jarenlang veevoer naar de boeren, waar hij veel vaste klanten had. De afstanden werden na verloop van tijd groter, want Van den Born bracht het voer ook naar Friese veehouders en Staphorst. Dan stippelde hij zijn routes efficiënt uit op de kaart, want elektronische navigatie was er nog niet bij. ,,Toen de Flevopolder net 'droog' was, stonden daar bijna geen borden. Je had alleen lange rechte stukken asfalt. Dat had ook wel iets, want het avontuur trok me wel. De tomtom is geweldig, maar daar word je wel een beetje dom van (lacht). Vroeger wist ik overal de weg, terwijl het nu niet meer lukt zonder navigatie."

[OUD BEESTJE] Kamphorst reed meestal in een Daf, maar hij reed ook een tijdje in een Mercedes, een Terberg en een Volvo. Eigenlijk vindt hij dat laatste merk het mooiste. ,,Ik begon het eerste jaar met een heel oud beestje, met nog een neus eraan." De chauffeur telt de vrachtwagens waarin hij reed en komt op het illustere aantal van elf auto's. Hij vindt dat zijn baas hem verwende, door hem zeven weken geleden een nieuwe Daf te geven: een 32-tonner met 450 pk's. ,,Daar kan veel in, dus moet je ook meer paardenkrachten hebben. Dat is een superauto. Ik ben een echte vrachtwagengek."

Eigenlijk maakte hij als chauffeur nooit brokken in het verkeer en had hij nauwelijks pech onderweg. Hooguit reed hij er een keer een spiegel af, een deukje in een auto, of tegen een plaat van een dak van een woning. ,,Een beetje schade, maar nooit grote ongelukken. Toch ben ik niet heel voorzichtig, ik rijd flink door op de weg. Maar je moet het koppie erbij houden." Wel moest hij soms op smalle weggetjes flink manoeuvreren. Hij herinnert zich één geval in Duitsland, dat hij een heel klein bruggetje over ging en even verderop niet verder kon, doordat een boom over de weg was gegroeid. Toen moest hij achteruit terug en dat vroeg veel stuurkunst. ,,Dan wordt het even spannend, maar je moet gewoon rustig blijven." Meer beducht is hij voor andere bestuurders die je afsnijden, iets wat volgens Kamphorst de laatste jaren toeneemt.

EEen man reed op de fiets vooruit om de weg te wijzen naar een boer[VRIENDELIJK] Als chauffeur komt Kamphorst in het hele land, terwijl hij ook wel in het buitenland reed, zoals in België, Denemarken en Duitsland. ,,De Duitsers vind ik vriendelijk, want ze helpen je als je de weg zoekt in een klein dorpje. Zo reed weleens een man op de fiets vooruit om de weg te wijzen naar een boer."

Bij Van den Born werkte Kamphorst maar liefst 22 jaar. Hij had geen opvolgers, zodat het bedrijf werd verkocht aan UTD in Maarssen. ,,Die nam in die tijd verschillende bedrijfjes over, zoals Stimulan in Zwolle. Die maakte paardenvoer van het merk Pavo en dat werd in de fabriek in Terschuur gemaakt. Dat was een mooi tijd van een jaar of tien."

Omdat de zaken bij Pavo erg goed gingen, verhuisde het bedrijf naar Meppel, met een fabriek aan het water, geschikt voor aanvoer van de grondstoffen. ,,Daardoor is de fabriek in Terschuur ontmanteld, terwijl het bedrijf intussen Hendrix UTD werd. Je kunt het vanaf de A1 nog zien staan, met dat grote paard erop." Desondanks kon Kamphorst er in goed overleg gewoon blijven werken, op zijn voorwaarde dat hij de vrachtwagen altijd naast het huis had staan, of op vijf minuten afstand fietsen op het erf van een boer.

[WOLF] Kamphorst laat een loodzwaar beeldje van een wolf zien, wat destijds het embleem was van de firma. Hij kreeg het toen hij veertig jaar in dienst was. Zeven jaar geleden werd vrije handelaar Hendrix UTD overgenomen door For Farmers, een coöperatief bedrijf uit Twente. ,,Ik was echt verbaasd dat dit gebeurde. Niemand had gedacht dat we overgenomen zouden worden. Dit is een heel groot landelijk bedrijf. Ook toen kon ik blijven rijden."

Het verhaal gaat verder onder de foto. 

Kamphorst is een gelovig man en prijst zich gelukkig dat hij door zijn Schepper op de wegen bewaard is gebleven. Nog een klein jaar en dan gaat hij met pensioen. Als het even kan wil hij toch zo nu en dan blijven rijden in een vrachtauto. ,,Ik geniet ervan. Je bent zo vrij als een vogeltje."

De Voorthuizenaar zag vele collega's komen en gaan, terwijl hij Jan van Broekhuizen en Kees Veldhuizen nog vaak ziet. Ook met de stichter van het bedrijf Van den Born heeft hij nog contact. Op 23 november gaat Kamphorst van een receptie genieten in de Belleman in Zwartebroek, met collega's en familie.

Door Freek Wolff

For Farmers
Foto: For Farmers
Freek Wolff
Foto: Freek Wolff
Harry Kamphorst met onder meer een foto van de oude meelfabriek en het beeldje dat hij kreeg bij zijn 40-jarig jubileum.