Corry de Jong (71) is kind aan huis bij de Toon Hermans Salon. ,,Ik woon hier om de hoek, dus is het lekker dichtbij voor mij. Eén van de gastvrouwen heeft me ooit eens gevraagd om mee te komen. Het beviel zo goed, dat ik nooit meer ben weggegaan. Het is veel te gezellig hier. En ik heb een hoop leuke mensen leren kennen de afgelopen jaren.''

Corry werd in 2001 geconfronteerd met een hersentumor. Eén operatie was nodig om het gezwel te verwijderen, maar snel daarna volgden er nog twee zware operaties vanwege complicaties. ,,Na een jaar is ook het deel van mijn schedel teruggeplaatst dat bij de derde operatie tijdelijk verwijderd werd.''

GENEZEN Daarna volgde een lang revalidatieproces. ,,Ik ben inmiddels genezen verklaard, maar ik heb aan die tumor wel een visuele handicap overgehouden. Wat ik heb wordt ook wel hemianopsie genoemd. In gewoon Nederlands: ik herken objecten en mensen niet. Als mijn man Henk na mijn rondje door het dorp vraagt of ik bekenden ben tegengekomen, zeg ik altijd ´Het zal best´. Ik zwaai terug, maar ik weet niet naar wie ik zwaai. Als we ergens zijn, stel ik mezelf soms drie keer voor aan dezelfde persoon. Soms zeg ik tegen Henk ´ga je mee naar huis´, maar blijkt er opeens een heel andere man naast me te staan.´´ Lachend: ,,Jammer genoeg wil er nooit iemand mee. We houden de humor er wel in hè? Een beetje zelfspot kan geen kwaad. Henk is trouwens hardhorend. Hij kijkt voor mij, ik hoor voor hem. Zo vullen we elkaar uitstekend aan.''

Corry wordt continu geconfronteerd met de restverschijnselen die ze aan de hersentumor heeft overgehouden. ,,Ik ben niet compleet blind, maar wel slechtziend. Het is net alsof ik continu door een dichte mist loop. Ik laat me niet tegenhouden hoor, ga overal op af. Met mijn doorzettingsvermogen kom ik een heel eind, al staat het zweet soms wel op mijn rug. Maar als ik thuis blijf zitten, dan wordt mijn wereldje wel heel erg klein. Ik woon gelukkig vlak naast de Jumbo; dan loop ik van herkenningspunt naar herkenningspunt.''

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

,,Ik kan wel goed lezen en goed luisteren, waardoor ik de stemmen van bekenden herken. En ik ben blij dat de gastvrouwen hier naambordjes op hebben.''

De Toon Hermans Salon staat voor de Barneveldse synoniem voor gezelligheid. ,,Ik kom hier om lekker te kletsen. Ook word ik heerlijk verwend. Ik krijg voetmassages en laat me af en toe opmaken. Ook de schildermiddagen vind ik geweldig. Voor mij is de Toon Hermans Salon een middagje uit. Het is een veilige en prettige omgeving, een plek waar mensen naar elkaar luisteren. Soms is de toon serieus, maar meestal hebben we vooral veel lol met elkaar.''

In haar gesprekken met dorpsgenoten merkt Corry geregeld dat er nogal wat vooroordelen zijn ten aanzien van de Toon Hermans Salon. ,,Mensen denken dat hier alleen maar over ziekte en ellende wordt gepraat, maar dat is niet het geval. Het kan wel, maar het hoeft niet. Kom gewoon eens een kijkje nemen. Als het je niet bevalt, dan ben je zo weer weg. Wat je van anderen hoort is dat het een enorme opluchting is om je verhaal te kunnen vertellen. Je kunt elkaar steunen, maar ook van elkaar leren.''Mooi en dankbaar werk

Leonieke Huisman (67) is inmiddels vier jaar betrokken bij de Toon Hermans Salon. ,,Ik heb erover gelezen toen ze er in Barneveld mee begonnen, maar ik vond het toen te confronterend om me aan te melden als vrijwilliger, omdat mijn beste vriendin op dat moment kanker had. Vier jaar geleden werd ik in mijn hoedanigheid als schoonheidsspecialiste gevraagd om een workshop te geven voor de gasten hier. Daar heb ik toen ja op gezegd. Ruim een jaar later ben ik zelf gastvrouw geworden, en na een tijdje coördinator van de workshops. Ik ben blij dat ik dit als vrijwilliger mag doen. Het is mooi en dankbaar werk. Ik heb het gevoel dat ik iets kan bijdragen; door er voor iemand te zijn, te luisteren en de gasten een klein beetje te verwennen. Je komt dicht bij mensen. Ze delen hun pijn, hun verdriet. Ik beschouw het als een voorrecht als mensen hun kwetsbaarheid durven tonen en mij in vertrouwen nemen. Maar we voeren niet alleen zware gesprekken hoor. Het is vaak heel ontspannen en gezellig. De Toon Hermans Salon is ook een plek waar we plezier hebben met elkaar.''

GASTVROUWEN In totaal zijn er in het pand aan de Krommestraat zo´n veertien gastvrouwen actief. ,,In principe ben ik hier één middag in de twee weken. Er zijn altijd twee gastvrouwen present. Het aantal gasten is gemiddeld vijf à zes. Bij onze creatieve workshops, zoals boetseren en schilderen, is het vaak wat drukker. Geen probleem, want we hebben niet alleen de huiskamer beneden tot onze beschikking. Er is ook nog een bovenverdieping.''

De eisen waar een goede gastvrouw aan dient te voldoen, laten zich raden. ,,Je moet empathisch zijn en goed kunnen luisteren. Dan kom je al een heel eind.''

Hoewel er in de Toon Hermans Salon steeds meer activiteiten worden ontplooid, stijgt het bezoekersaantal maar langzaam. ,,De drempel blijkt voor veel mensen toch echt nog heel hoog. Ik heb mezelf ook wel eens de vraag gesteld of ik hier zou komen als ik zelf kanker had. Maar als je geen kanker hebt, weet je het antwoord daarop niet. Wat ik wel weet, is dat de mensen die hier te gast zijn, het heel goed hebben. Ze vinden herkenbaarheid. Als je als kankerpatiënt zegt dat je moe bent, dan snapt iedereen meteen waar je het over hebt. Dat je niet zomaar moe bent, maar intens en voortdurend. Maar weet je wat het mooie is? Als je even niet over je ziekte wilt praten, is het ook goed. Wij bieden een prettige omgeving waarin iedereen welkom is.''Vooral feestdagen en verjaardagen zijn lastig

,,Ik weet nog heel goed dat ik voor de eerste keer bij de Toon Hermans Salon kwam'', vertelt [Ada van de Belt (66)]. ,,Mijn huisarts had me aangeraden om er een keertje heen te gaan, maar toen puntje bij paaltje kwam, durfde ik in eerste instantie niet naar binnen. Ik ben eerst drie of vier keer langs gelopen, zei de hele tijd in mezelf ´ik ga niet, ik ga niet´. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Uiteindelijk ben ik achter een andere vrouw aan naar binnen gelopen. Gelukkig werd ik in de keuken meteen opgevangen door Ina Haaima en kreeg ik daarna een leuk gesprek met wat dames uit de buurt. Tegenwoordig kom ik hier gemiddeld één keer in de week. Soms om te praten en/of te luisteren, soms ook om mee te doen aan een creatieve workshop zoals schilderen of boetseren. Een bezoek aan de Toon Hermans Salon betekent voor mij een stuk afleiding. Dan denk ik de hele middag nergens aan.''

Die afleiding is hard nodig, want Ada van de Belt heeft pittige jaren achter de rug. Haar man Roel overleed 3,5 jaar geleden aan de gevolgen van maagkanker. ,,Het is enorm snel gegaan. Hij voelde zich al een tijd niet lekker, maar op een gegeven moment ging het echt niet meer. Toen hebben we de ambulance maar gebeld.''

In het ziekenhuis werden er echo´s en scans gemaakt, maar daar was in eerste instantie niets op te vinden. ,,De artsen dachten aan een niersteen. Wij opgelucht, maar het bleek uiteindelijk maagkanker te zijn. Roel heeft eerst drie weken in het ziekenhuis gelegen en daarna nog twee weken thuis voordat hij zijn laatste adem uitblies. Het ging allemaal heel erg snel. De artsen hadden voorspeld dat hij nog een half jaar te leven had, maar een trombosebeen deed hem de das om.''

Uiteindelijk overleed Roel op 5 april 2016. ,,Het is inmiddels 3,5 jaar geleden, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Roel denk'', vertelt Ada. ,,Het verdriet wordt anders, maar het blijft lastig om je leven op een goede manier vorm te geven als je na een huwelijk van 42 jaar opeens in je eentje verder moet. Vooral feestdagen en verjaardagen zijn lastig. Daarnaast zijn er van die onvoorspelbare momenten dat het besef weer eens tot je doordringt: ´Roel komt echt nooit meer terug. Nooit. Dat zijn echt zware momenten.´´

De echte lol van het leven is er wel een beetje af, vindt Ada, al zit ze absoluut niet bij de pakken neer. ,,Het is best lastig om ergens in je eentje te gaan. Soms zie ik er als een berg tegenop, maar als ik ga heb ik toch vaak een leuke middag.''

Ook het alleen thuiskomen wil maar niet wennen. ,,Dan heb je een leuke middag gehad en wil je het aan iemand vertellen. Maar ja, dan kom je in een leeg huis en kun je je verhaal niet kwijt. Ik ga dan ook niet meteen mijn kinderen bellen of zo.''Ik kan mijn verhaal hier kwijt

In de Toon Hermans Salon kan Ada haar gedachten verzetten. ,,Ik kan mijn verhaal hier kwijt, wat zeker helpt. maar als ik daar geen zin in heb, is het ook goed. Soms luister ik naar de andere gasten, een andere keer doe ik mee aan een workshop. Het liefst heb ik wel iets omhanden.''

Herkenning vindt Ada bij andere weduwvrouwen. ,,We zitten in hetzelfde schuitje, zijn lotgenoten, begrijpen elkaar ook. Dat helpt.´

De Toon Hermans Salon is een gezellige plek, benadrukt de Barneveldse. ,,We voeren serieuze gesprekken, huilen met elkaar en troosten elkaar, maar er wordt ook gelachen. Ik kan anderen die te maken hebben met kanker aanraden om langs te komen. Je komt hier op adem, je hebt afleiding, gezelschap en gezelligheid. Je kunt je laten verwennen en meedoen aan workshops, wat weer helpt om even niet aan je ziekte of je verdriet te denken. En je vindt herkenning bij lotgenoten. Dat is echt heel belangrijk.''

In de buitenwereld is er steeds minder aandacht voor Ada´s verdriet. Alsof er een houdbaarheidsdatum lijkt te zitten op rouw. ,,´Je moet je leven weer oppakken´, zeggen anderen soms tegen mij, gevolgd door ´Ik ben zelf ook zo vaak alleen´. Maar ja, het is wel een levensgroot verschil of je nog een partner hebt of niet. Ik zie ook dat sommigen geen raad weten met mijn verdriet. Dat snap ik. Ik vind het zelf ook lastig om bij iemand op bezoek te gaan die net zijn of haar partner verloren is. Maar ik ga toch. Alles wat je zegt lijkt zinloos, maar daar gaat het niet om. Er proberen te zijn voor de ander, dat is de kern.''

Door Erik Roest