Hij leest zijn e-mail uitsluitend op maandag- en donderdagochtend. Op sociale media zit Frans Captijn niet. Dat laatste is ook bijna onmogelijk, want een smartphone heeft hij immers niet. Of toch wel? ,,Ik heb hier in een kast nog wel een oude Blackberry liggen met allemaal nummers van politici, oud-burgemeesters en andere ooit interessante mensen. Maar de batterij zal wel leeg zijn."

Captijn hecht er namelijk geen waarde meer aan. Hij zit in een haast 'continu digitaal vasten- en ontgiftingsprogramma', zoals hij dat zelf noemt. Van de actuele kwesties in Nederland krijgt hij hooguit flarden mee. Stikstofuitstoot? PFAS? ,,Nu ik op zo'n afstand over dat soort kwesties hoor, kan ik mij daar oprecht over verbazen. Waar gáát het nou om, denk ik dan. Adem in, adem uit en ga vooral verder met leven."

Het is een besef dat de laatste acht jaar tot de voormalig inwoner van Barneveld is doorgedrongen. In de jaren daarvoor holde Captijn van het ene naar het andere overleg, van de ene belangrijke afspraak naar het volgende gesprek. ,,Het was zelfs zo dat ik op het laatst een auto met eigen chauffeur had, zodat ik onderweg ook door kon werken. Dag en nacht was ik bezig. Niet gezond natuurlijk, ik ruïneerde er mijzelf mee. Maar tot dat inzicht kwam ik pas toen het misging."

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Het ging in 2010 mis met Captijn. In de Westerscheldetunnel in Zeeland kreeg hij een ongeval, uitgerekend op een dag dat zijn chauffeur ziek was. Achter het stuur ging 'het licht uit', zoals hij het zelf omschrijft. Die black-out liep wel goed af. ,,Ik ontwaakte gelukkig net buiten de tunnelbuis, met de auto in de berm vlak voor, misschien wel erg toepasselijk, een bordje 'denk aan uw lichten'. Als je bedenkt wat er allemaal mis had kunnen gaan, dan heb ik daar veel geluk gehad." Wel werd door dat ongeval duidelijk dat Captijn tegen zijn eigen grenzen aanliep. ,,Ik was daar ver overheen gegaan. Ik had een burn-out van jewelste."Ik was ver over mijn grens heen gegaan. Ik had een burn-out van jewelste

BRANDWEERCOMMANDANT Captijn kan dat tien jaar na dat ongeval in perspectief zetten. ,,De mensen in Barneveld zullen mij vooral kennen als oud-commandant van de brandweer. In de jaren negentig heb ik die functie acht jaar uitgeoefend." De brandweer was destijds onderdeel van de West-Veluwe Vallei, wat inmiddels opgegaan is in de Veiligheids- en Gezondsheidsregio Gelderland-Midden. ,,Bij de brandweer hebben zich de afgelopen jaren zoveel veranderingen voorgedaan, dat is bijna niet te omschrijven. Dat gaf ook veel spanning in de organisatie, zeker omdat je ook met veel vrijwillige brandweerlieden werkt. Als commandant was ik continu bezig om dat te managen. Aan de ene kant had je te maken met beleidsmatige besluiten die van boven af kwamen, aan de andere kant had je de vrijwilligers die voor de maatschappij klaarstonden. Dat was soms heel complex."

In die jaren stond de brandweer in Barneveld onder de bestuurlijke leiding van toenmalige burgemeesters Corl Labree en Ton Hardonk. Ook met loco-burgemeester en oud-wethouder Van Boven had Captijn veelvuldig contact. ,,Met hen was het prima samenwerken, maar mijn mooiste herinneringen liggen bij het uitrukken. In een team mensen in noodsituaties helpen, dat is mooi om te doen."

Captijn woonde in Barneveld met zijn toenmalige vrouw en twee kinderen in eerste instantie aan de Oldenbarnevelderweg, later verhuisde hij naar een woning aan De Beemd in Norschoten. ,,Wat ik mij nog goed herinner was de Ballonfiësta. De opgestegen luchtballonnen vlogen laag over onze tuinen, wat een mooi gezicht was."

Captijn nam in 1998 na acht jaar afscheid van het Barneveldse brandweerkorps. Hij ging aan de slag in Zuid-Limburg en maakte vervolgens de stap naar Zeeland, waar hij uiteindelijk in 2010 mentaal vastliep. In al die jaren werd zijn takenpakket ook steeds groter, ook omdat vanuit de politiek en het beleid - Den Haag en Brussel - steeds vaker een beroep op de expertise van Captijn gedaan werd. ,,Daarnaast heb ik in mijn werk met eigen ogen heftige situaties gezien. Er staan genoeg dia's met verkeers- en bedrijfsongevallen in mijn geheugen gegrift. Dat op een gegeven moment de bom barstte, is helemaal niet gek."

OUD-TANTE Captijn nam na zijn burn-out een sabbatical van een jaar in Thailand. Het continent Azië had al van jongs af zijn belangstelling. De jonge Frans groeide in een groot huis in Haarlem op als de jongste van vijf kinderen. ,,Naast de kinderen woonde ook een oud-tante bij ons in huis. Zij was teruggekomen in Nederland nadat zij jarenlang in Indië (Indonesië) had gewoond. Maar ook mijn ouders hadden interesse in het Verre Oosten. Zo was mijn vader toentertijd al bezig met yoga en meditatie. Ook rook het hele huis naar wierook, een typisch Aziatische geur. Die geur was helemaal in de meubels, die mijn oud-tante meegenomen had naar ons huis, getrokken", vertelt Captijn. Hij voelde zich bovendien aangetrokken tot de verhalen van zijn oud-tante. ,,Als puber wist ik al dat ik later in Azië zou gaan wonen. Maar pas als ik gepensioneerd zou zijn, dat was mijn plan."

Al tijdens zijn werkzame periode ging Captijn tijdens vakanties naar Azië. ,,Een van de meest aangrijpende reiservaringen had ik in 2000 in Vietnam, waar ik door een straatje liep en plotseling door een vrouw in haar huis werd verwelkomd. Daar had ik een soort flashback, een gevoel dat ik daar al was geweest. Die inrichting van het huis, de geur die er hing: het kwam mij zo bekend voor; ik was door die ervaring compleet over mijn toeren."

Het versterkte de reislust alleen maar. Captijn ontwikkelde in de jaren daarna Villa Asia, een knipoog naar het televisieprogramma Villa Felderhof. In dat programma interviewde presentator Rick Felderhof bekende Nederlanders in en rond een luxe villa aan de Cote D'Azur. ,,In Villa Asia bood ik een soort van retraite aan, waar gasten met behulp van onder andere meditatie aan zichzelf konden werken tijdens hun vakantie. Ik was destijds zelf ook al helemaal gegrepen door de levenslessen van het boeddhisme." Villa Asia werd verschillende malen door Captijn geïnitieerd. ,,Ik vond het zelf ook ontzettend inspirerend. Ik had het persoonlijk ook nodig om mijn eigen batterij weer te vullen om in Nederland weer aan de slag te gaan."Ik heb mijn leven compleet omgegooid en heb mij gericht op persoonlijke ontwikkeling

EMIGRATIE Tijdens het herstel van zijn burn-out en sabbitical van een jaar bezocht Captijn uiteraard opnieuw Azië. In Thailand kwam hij tot het inzicht dat hij niet terug wilde naar zijn 'oude gestreste leven'. ,,En waar je een deur sluit, gaat een andere open. Ik heb mijn leven compleet omgegooid en heb mij gericht op persoonlijke ontwikkeling. Zo heb ik mij omgeschoold tot life- en talentcoach annex yoga- en meditatiedocent. Eerst in Nederland, later ben ik mij definitief in Thailand gaan vestigen." Die kans kreeg hij nadat hij gevraagd werd om yoga- en meditatielessen van zijn toenmalige leraar over te nemen. ,,Dat heb ik eerst afgehouden, maar uiteindelijk ben ik overstag gegaan."

De gevolgen daarvan waren rigoureus. ,,Je kunt redeneren dat ik al mijn zekerheden opgaf, maar zo voelde dat voor mij niet. Ik wilde de dromen die ik al sinds jonge leeftijd had, gaan najagen." Captijn deed dat zonder angst. ,,Je kunt je in Nederland verzekeren voor van alles en nog wat, maar wat echt telt, is leven. Leven met de natuur, genieten van je kinderen, je openstellen voor nieuwe ervaringen, leren van andere culturen; dat heb ik de afgelopen acht jaar heel bewust gedaan. Ik ben dat aangegaan vanuit het idee dat je beter spijt kunt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan."

Daarmee wil Captijn niet zeggen dat emigreren eenvoudig is. ,,Natuurlijk niet, want je moet kennismaken met een nieuwe cultuur, waar de rituelen anders zijn. Met mijn westerse achtergrond loop ik daar soms nog steeds tegenaan." Voorbeelden daarvan zijn de directe manier van communiceren van Nederlanders versus de hiërarchische verhoudingen in Thailand. ,,Wij zeggen het recht in het gezicht van de baas als wij weten hoe we een probleem zo snel mogelijk op moeten lossen. In Azië is dat niet gepast en durven ze dat niet. Daar is de mores dat het moet zoals de baas heeft gezegd. En zo gebeurt het dan, ook als dat tien keer zo omslachtig is."

BOUWREIS De voormalig brandweercommandant volgde tijdens zijn studietijd in Nederland een opleiding tot bouwkundig ingenieur. Die baan pakt hij de komende tijd weer op. ,,Ik heb inmiddels een Thaise vriendin die in Bangkok werkt. Met mijn ex-vrouw ben ik vrij snel na onze periode in Barneveld gescheiden", legt Captijn uit. Hij spreekt van een geweldige klik met zijn vriendin. ,,Samen beginnen we de komende jaren aan een bouwreis, zoals ik dat noem."

Het betekent dat de twee enkele 'piramidehuizen' gaan bouwen, waar ze zelf willen gaan wonen. ,,Naast een woonhuis willen we gastpiramides bouwen, waar toeristen langs kunnen komen voor vakantie en retraite. Het idee is ook om een labyrint te maken voor loopmeditatie." De bouw van dit project is inmiddels gestart, maar zal naar verluidt meerdere jaren in beslag nemen. ,,Het werkt niet zoals in Nederland dat je een plan maakt, de financiering regelt, een vergunning aanvraagt en een jaar later het complex officieel opent. Dit is Thailand. Dit is geen project, maar een proces. Wij gaan er vanuit dat we hier een jaar of vijf, zes mee bezig zullen zijn."

GEEN HAAST Het mag duidelijk zijn: in het nieuwe leven dat Captijn leidt, vormt zo'n tijdspad geen enkel probleem. Hij leeft zonder haast, zonder stress en zoveel mogelijk in het moment. ,,Ik ben in Thailand ook actief in de kerk, dat geeft mij rust en stabiliteit", legt Captijn uit.

Het werpt de vraag op hoe zich dat verhoudt tot het boeddhisme, waar hij zich ook mee bezighoudt. ,,Het boeddhisme is geen religie zoals het christendom. Er is geen hogere macht, maar het is juist een levenswijze. Het helpt je om tot jezelf te komen, om met je eigen sores om te kunnen gaan. Uit het christendom en het boeddhisme probeer ik de mooie dingen te halen." Naar eigen zeggen is dat hem 'meer dan gelukt'. Over een eventuele terugkeer naar Nederland peinst Captijn niet. ,,Ik voel mij hier namelijk meer thuis dan in Nederland."

Door Edward Doelman

Frans Captijn
Foto: Frans Captijn
Zicht vanaf het balkon van de huidige woning van Frans Captijn in Chiang Mai. Het labyrint is gemaakt door de voormalige brandweercommandant van Barneveld.
Frans Captijn
Foto: Frans Captijn
Frans Captijn vierde samen met zijn Thaise vriendin vorig jaar Koningsdag in hoofdstad Bangkok.