,,Onze zoon kwam uit de kast, terwijl we dat niet hadden verwacht, want hij had een relatie met een meisje gehad. Dat vond ik in het begin best lastig, maar achteraf vielen de puzzelstukjes wel in elkaar." Toen ze ermee geconfronteerd werd, resulteerde dat bij haar in een rollercoaster van gevoelens. ,,Je moet afstand doen van het beeld en de verwachting die je van je kind had. Dat is een rouwproces. Je krijgt schuldgevoel, want je vraagt je af waarom je het niet eerder hebt gezien. Ik vond het lastig dat hij hier een tijd mee rondgelopen had."

PLATFORM In het begin wilde Geja het woord homo niet noemen. ,,Maar we hebben hem wel meteen omarmd en gezegd dat hij mag zijn wie hij is. Dat we van hem houden en dat dit niet verandert. Voor ons was dat direct duidelijk, dus ook voor mijn man."

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Het gezin Van Reenen is lid van een Barneveldse kerk en Geja's zoon is altijd zeer actief in de gemeente geweest. Ze vertelt liever niet om welke gemeente het gaat. ,,Vanuit het geloof hield dit onderwerp me altijd al bezig, maar ik had er niet echt een mening over. Je kunt de stukken die erover staan in de Bijbel op verschillende manieren interpreteren. Als je eigen kind uit de kast komt, wil je er meer over lezen en kom je dingen tegen als een dominante moeder of een afwezige vader die de oorzaak zouden kunnen zijn. Dat gaat dan even in je hoofd zitten, maar mijn zoon lacht dit heel hard weg. Je zoekt erkenning en herkenning bij andere ouders. Online kun je terecht bij een christelijke gespreksgroep, te vinden op het platform www.wijdekerk.nl. Dat was een verademing, want je voelt je gehoord en begrepen. Ik was wel getroffen door de verhalen die ik hoorde, want ik merkte dat het nog veel erger kan dan wij hebben meegemaakt. Intussen is mijn man bestuurslid en webmaster van deze website geworden."

Het verhaal gaat verder onder de foto. 

BELADEN In de eigen kerk merkte Geja dat er een groep mensen is die oprecht denkt dat een homoseksuele relatie tegen Gods wil is. Anderen stellen zich laconiek op en houden zich er niet mee bezig. Een derde groep maakt zich hard voor gelijkwaardigheid van homo's. ,,Onze zoon was de eerste homo in onze kerk die hier voor uit kwam. Dan is er geen beleid voor de manier waarop de kerk daar mee omgaat. Het mooie was dat de kerkenraad hem en ons wel graag erbij wilden houden. Maar het onderwerp is zo beladen, dus zochten ze een manier om de rust te bewaren. Mijn zoon mocht tijdelijk, voor vier maanden, niet meer aan het avondmaal, hij mocht geen club meer geven en niet meer meedoen in het muziekcombo."

Op dat moment was het voor de familie Van Reenen een moeilijke tijd, maar ze besloot wel bij de kerk te blijven. ,,Je weet niet hoe het afloopt. Die periode was zwaar. Ik begon met schilderijen maken en gedichten schrijven, om mijn gevoelens te uiten. Na vier maanden werd duidelijk wat het beleid werd. Mijn zoon mag nu lid van de kerk zijn, hij mocht belijdenis doen, zingen in een combo en aan het avondmaal. Dat laatste was cruciaal. Het enige wat hij niet mag, is een leidinggevende functie bekleden in de kerk. Omdat hij dan een rolmodel zou zijn. We kozen er voor om in de kerk te blijven, want als je wegloopt, verandert er nooit iets."De kerk is een plek waar je je veilig voelt, maar dat waren we wel een tijdje kwijt

HALF VOLLE GLAS Geja zegt dat ze zich focust op de stappen die in de kerk gemaakt zijn en niet op wat haar zoon niet meer mag. ,,Ik zie het half volle glas. Maar als je merkt dat er te weinig medewerkers in de kerk zijn, krijg je daar wel eens kromme tenen van. Mijn zoon maakt er gelukkig geen probleem van." De Barneveldse zegt blij te zijn dat ze merkte dat een flink aantal kerkleden liefdevol om haar heen stond in de moeilijke tijd. ,,Het is geen voetbalvereniging waar je direct 'toedeledoki' tegen zegt. De kerk is een plek waar je je veilig voelt, maar dat waren we wel een tijdje kwijt. Mijn man zei vaak: 'Het was mijn thuis, het is nu mijn onderdak'. Inmiddels wordt het weer steeds meer ons thuis." Beide visies in de kerk, van goedkeuring en afkeuring, mogen er zijn, in de ogen van Geja. Naast elkaar, maar niet tegenover elkaar. ,,Dat je naar elkaar luistert en begrip hebt voor elkaar. Niet dat de een boven de ander gaat staan. Niet op de manier 'God zegt…', maar dat je zegt dat je het anders leest. ,,Zodat je een gelijkwaardig gesprek hebt. Want zelfs de theologen zijn het niet met elkaar eens." In haar boekje wijst ze ook op het bekende hoofdstuk over de liefde (1 Korinthe 13).

HOOGSPANNING Als moeder zegt Geja nog dat het om haar kind gaat en dat dit iets heel anders is dan het thema homoseksualiteit. ,,In de kerk voelde ik de ogen in mijn rug prikken. In die vier maanden heb ik onder hoogspanning geleefd, zodat ik ben ingestort nadat het bekend werd wat de kerkenraad besloot. Ik ben nog meer gaan schilderen en dichten. Een jaar lang was ik niet meer in de kerk. Met goede hulpverlening ben ik er weer bovenop gekomen, om zonder pijn en verdriet in de kerk te zitten."

Met haar schilderijen en poëzie kon Geja mensen bemoedigen, merkte ze. Daardoor ontstond het idee voor het boekje. ,,Het zijn eenvoudige schilderijen, maar daardoor is de betekenis duidelijk." De doelgroep is niet alleen de ouders, maar ook omstanders. ,,Er is immers zoveel onbegrip en onwetendheid. Dat voel je en dat doet pijn. Het gaat erom dat anderen beter met ouders op kunnen lopen. Luisteren is het allerbelangrijkste en dat je verdriet en pijn er mogen zijn." Uit veel reacties blijkt volgens Geja al dat het boekje in een behoefte voorziet. De Barneveldse vindt dat het in haar geval goed is afgelopen. ,,Maar er zijn andere kerken waar het niet goed afloopt. Ondertussen hebben we wel ervaren hoe het voelt als je kind niet meer aan het avondmaal mag…"

Door Freek Wolff