,,Al jaren volg ik voor de lokale krant Gerard van den Tweel in zijn werk. Of het nu vanwege de verbouwing van zijn supermarkt was of de viering van zijn 50-jarig ondernemerschap. Deze maand wordt in Suriname voor de veertigste keer de Dag van de Revolutie gevierd. Gerard van den Tweel is nu tien jaar honorair consul van het land, een functie waarin hij ervoor zorgt dat de economie in Suriname floreert en mensen in achterstandssituaties worden geholpen. Toen hij vanwege de feestelijkheden in Suriname was, mocht ik hem volgen in zijn werk als honorair consul. 

Twee maanden geleden zei ik tijdens een interview dat mijn echtgenoot voor zaken naar Paramaribo moest en dat ik deze keer mee ging. Het was dan ook een verrassing dat Van den Tweel zelf ook zou gaan en precies in de dagen dat wij er ook waren. ,,Ik neem je wel mee op sleeptouw", zei hij, en zo geschiedde. 

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

Terwijl wij - een dag eerder aangekomen - van een drankje in het hotel genieten in de avond, was Van den Tweel net uit de lucht komen vallen met zijn vrouw Klasien, die op bijna elke trip naar de tropen mee gaat. Opgewekt schuift het echtpaar bij ons aan tafel en in de uren daarna wordt het programma van de week uitvoerig besproken. Halverwege de week komen er nog een journalist en een fotograaf van de Quote 500 aanhaken. Maar de belangrijkste dag komt de dag erop. Met een jeep met zwaailichten worden Gerard en ik door de ambassadeur Mohammed Anwar Lall opgehaald om naar de viering van de Dag van de Revolutie van Suriname toe te gaan. Omdat ik niet op de gastenlijst sta, heeft de ambassadeur er een hele creatieve oplossing voor bedacht: ik fungeer even als de vrouw van Gerard, hilarisch. Naarmate we in de buurt van de manifestatie komen, wordt het steeds drukker. We nemen plaats in een tent die voor het beeld staat dat gemaakt is ter nagedachtenis aan de Dag van de Revolutie zoals deze wordt genoemd, het moment waarop Bouterse de macht greep. De viering van deze dag wordt door de ENDP, de partij van Bouterse, aangegrepen als middel om de bevolking op te roepen om vooral op hun partij te stemmen over negentig dagen, als er weer verkiezingen in het land zijn. Ruim tienduizend mensen met t-shirts van de ENDP staan voor het grote podium. Als een popster wordt Bouterse onthaald. Na zijn speech kleedt hij zich om in een militair uniform om in de tent plaats te nemen voor de plechtigheden. Diverse voorgangers van de verschillende religies die Suriname rijk zijn hebben een onderdeel in de plechtigheid. Er worden kransen gelegd voor de verschillende groeperingen. Dan steekt een militair een flinke tirade af tegen Nederland. Hij roept dat Suriname nog steeds in een tijd van dekolonisatie zit. Aangezien ik, Gerard en zijn zaakwaarnemer Bas van der Spek de enige blanken in het gezelschap zijn en we door tientallen ogen worden aangestaard, voelt dit wel even gek. Als Bouterse zelf ook een speech heeft gehouden en de ceremonie wordt afgerond haast de ondernemer zich naar een naastgelegen tent om hier onder andere de First Lady te begroeten, die hem uitbundig omhelst. Van den Tweel: ,,Ik heb veel met haar te maken. Als honorair consul help ik haar bij alle goede doelen die ze ondersteunt." Bouterse zelf zit in het midden van een aantal dranghekken en hier mogen wij ook even binnen staan zodat Gerard hem de hand kan schudden. ,,Gefeliciteerd met deze feestdag", zegt hij. Als ik hem vraag hoe hij tegenover het bewind van Bouterse staat - die bij aankomst in Nederland meteen gearresteerd zou worden vanwege zijn betrokkenheid bij de decembermoorden - geeft Gerard aan dat hij als honorair consul zich buiten de politiek van een land houdt. ,,Ook als er een nieuw kabinet wordt gevormd met andere partijen zal ik dat ondersteunen. Er moet in Suriname veel gebeuren en er liggen veel kansen voor Nederlandse ondernemers, maar er is ook veel armoede waar we wat aan kunnen doen." 

Artikel gaat verder onder de foto van de toespraak van Desi Bouterse. 

Na een korte nacht vertrek ik op dinsdag voor een klantbezoek met mijn echtgenoot naar Nickerie, ondertussen wel contact houdend met Gerard. Zo vertelt hij dat we woensdag onder andere naar het werkpaleis van Bouterse zullen gaan en de ambassadeur Mohammed Anwar Lall zullen spreken. Ook een afspraak met de minister van Handel, Informatie en Toerisme staat op de planning. Inmiddels zijn ook de mannen van de Quote in het land en de volgende ochtend rijden we met ons gezelschap naar een supermarkt waar allemaal Albert Heijn producten zijn uitgestald. Van den Tweel: ,,Deze winkel fungeert als showroom voor afnemers in Suriname. Er zijn hier honderden producten die we aan de man brengen." De volgende stop is bij de bakkerij van het bedrijf Fernandes, een belangrijke partner in het land, omdat zij de supermarkten bevoorraden met producten van de Albert Heijn. Van den Tweel: ,,Veel supermarktartikelen worden geïmporteerd in Suriname." Na een rondleiding door de fabriek spurten we richting het paleis waar we ontvangen worden door de ambassadeur. We mogen een kijkje nemen in het historische pand en schuiven daarna aan tafel voor een gesprek. Gerard legt verantwoording af over zijn consulschap aan Lall. Volgens de ambassadeur kan het land niet zonder ondernemers als Gerard: ,,We hebben vele honorair consuls over de hele wereld Maar Van den Tweel onderscheidt zich van de anderen. Hoe doet hij dat? Vanwege zijn belangstelling en betrokkenheid bij het land. Hij ziet dit als een ander tijdperk en geeft hier een andere invulling aan. Hij is er vooral met de hoogtijdagen. Dat hebben we in de afgelopen tien jaar al vaak meegemaakt, al komt hij maar voor één overnachting. Dit waarderen we ten zeerste. De president en zijn echtgenote hebben een persoonlijke band met hem ontwikkeld vanwege zijn aanwezigheid, maar ook vanwege het vele werk dat hij voor Suriname doet, Dat zijn sociale activiteiten maar ook religieuze activiteiten. We hebben in Suriname een multireligieuze bevolking. Iedereen leeft naast elkaar en met elkaar. Hier helpt Gerard ook, bij de vele activiteiten die ondersteuning kunnen gebruiken. Als het gaat om investeringen en hij kan partijen met elkaar matchen doet hij dat ook."  

Artikel gaat verder onder de foto.

Op het ministerie van Handel, Informatie en Toerisme wordt vooral gesproken over de aanleg van het 24 kilometer lange fietspad dat langs verschillende plantages zal voeren. Van Rust en Werk naar plantage Bakkie. Voor de inwoners van de streek is het dus een mooi initiatief, omdat dit betekent dat de verbinding met Paramaribo en de plantages onderling logistiek beter wordt. Kinderen hoeven hierdoor niet meer naar internaten in de stad omdat ze makkelijk de fiets kunnen pakken om naar school te gaan. Van den Tweel heeft een goede band met de eigenaren van plantage Bakkie. Bas van der Spek en zijn vrouw Marsha zetten zich in om het gebied economisch te laten floreren. De volgende dag gaan we dan ook met de boot langs verschillende plantages. De eerste stop is in Frederiksdorp, wat een oude politiepost is. De eigenaar vertelt dat hij het liefste een museum opricht waar verhalen worden verteld over het verleden van de plantage. Frederiksdorp ziet er prachtig uit. Van den Tweel: ,,Het is de bedoeling dat ook Bakkie zich zal ontwikkelen als plek om te kunnen verblijven. Nu al zijn er verschillende huisjes waar mensen kunnen overnachten." Na nog eens een uur varen leggen we aan bij plantage Bakkie, waar ook een museum is ingericht. Toen Bas en Marsha de Warappakreek uit diepten kwamen ze verschillende voorwerpen tegen die met de koloniale geschiedenis te maken hadden, maar ook een vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog. Bas: ,,We hebben zelfs een slavenketting gevonden die momenteel tijdelijk wordt tentoongesteld in de Nieuwe Kerk in Amsterdam." Alle gevonden voorwerpen hebben een plek in hun eigen museum die we met de groep bezoeken.  

Als de rondleiding door de tuin van Bakkie achter de rug is en we richting de boot lopen, zegt Gerard: ,,Hier zou ik later wel van mijn pensioen kunnen genieten." Natuurlijk gaan mijn journalistieke antennes meteen aan, want IEDEREEN wil natuurlijk weten wanneer Van den Tweel van plan is om te stoppen met werken. ,,Maar ik wordt wel honderd jaar hoor", knipoogt hij.  

Artikel gaat verder onder de foto.

Op plantage Johanna en Margaretha maken we nog een stop van een half uur om met Robby, de eigenaar van de plaatselijke supermarkt te kletsen. Ook pakt Gerard direct het brommertje wat voor de winkel staat om een rondje te rijden. De winkel van Robby is ingericht als een oude kruidenierszaak, en als Gerard zich achter de toonbank schaart, neemt hij even een duik in het verleden: ,,Zo hadden mijn ouders en mijn oom de winkel ook." Ondanks al het werk dat hij voor de goede doelen en economische zaken doet in Suriname blijft hij in zijn hart dus een echte kruidenier.