Eenmaal terug in Nederland voelt Stan de behoefte om zijn ervaringen op papier te zetten. ,,Ik merkte dat mensen niet altijd begrepen wat ik had meegemaakt. Zelf begon ik ook zelf delen van het verhaal na verloop van tijd over te slaan als ik erover vertelde, doordat ik er al zo vaak over verteld had. Daarom besloot ik mijn verhaal één keer goed op papier te zetten, zodat iedereen zou weten wat er echt gebeurd is.’’

Nu, drie jaar later, is zijn boek Het Tobameer, waarin hij schrijft over de dingen die hij mee heeft gemaakt tijdens zijn reis, ook voor het grote publiek te lezen. Hij vertrok met het plan om een jaar naar Australië te gaan, maar niks stond van tevoren vast. ,,Ik ging daar naartoe met het idee van: ik zie het wel’’, vertelt de inmiddels 23-jarige Voorthuizenaar.

DUUR De dingen lopen anders als hij in Sydney arriveert. ,,Het leven daar was een stuk duurder dan ik had verwacht en ik besloot al snel om op zoek te gaan naar een baantje’’, blikt hij terug. ,,Dat bleek heel lastig. De stad stikt van de backpackers die allemaal werk zoeken. Ik had ook verder geen netwerk om me op weg te helpen. Na drie weken kreeg ik voor het eerst een reactie op een sollicitatie voor een baan in de bouw. Op dat moment was ik allang blij dat er iemand had gereageerd en dat ik aan de slag kon gaan.’’

Dat was ook het keerpunt voor mij. Dit wilde ik niet langer

Die baan in de bouw blijkt een stuk zwaarder dan verwacht. Ook maakt zijn werkgever geen haast met het uitbetalen van zijn personeel. ,,Na een aantal weken moest ik noodgedwongen stoppen. Mijn werk bestond onder andere uit het verplaatsen van stenen en op een gegeven moment kreeg ik wonden op mijn handen. Bij het mixen van het cement kwam daar nat cement in terecht. Mijn handen hadden geen tijd om te helen doordat dit dag in dag uit, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat, gebeurde. Mijn hand werd zo dik dat ik niet meer verder kon. Dat was ook het keerpunt voor mij. Dit wilde ik niet langer.’’ Hij besloot zijn reis voort te zetten in Indonesië en Australië achter zich te laten. ,,Ik verlangde naar Azië. De natuur, cultuur, het eten, het gevoel van vrijheid. Even tot rust kunnen komen.’’

PRIMITIEF ,,Ik was vooral op zoek naar plekken die minder toeristisch waren. Altijd had ik al een beetje de droom om voor een tijdje heel primitief en zelfvoorzienend te leven. Op aanraden van een Indonesiër die ik ontmoette, vertrok ik naar Sumatra. Het Tobameer om precies te zijn. Een plek die me ook persoonlijk trok. Mijn opa, die kort daarvoor overleden was, noemde het de mooiste plek die hij ooit gezien had. Dat maakte het nog interessanter voor mij. Dat ik daar ook een stukje van mijn opa terug kon vinden.’’ In het boek schrijft hij hierover: ,,Hij was de stille kracht van de familie. Ik weet dat hij ons nooit echt verlaten heeft en ik voelde hem overal waar ik was. Toen mijn grootmoeder vertelde over zijn intuïtieve gevoel naar het meer, was het duidelijk. De volgende ochtend boekte ik een vlucht die van Kuala Lumpur naar Medan, Sumatra zou gaan.’’

Ik weet dat hij ons nooit echt verlaten heeft en ik voelde hem overal waar ik was

De eerste dagen op Sumatra trekt hij op met twee meisjes uit Texas, maar ze blijken verder weinig gemeen te hebben. Stan besluit alleen verder te reizen naar het Tobameer, een plek waar weinig toeristen komen. Al gauw wordt hij met open armen ontvangen door de Indonesische Richard, die hem een slaapplek aanbiedt. Iets waar de Voorthuizenaar erg blij mee is, maar na verloop van tijd krijgt hij het idee dat Richard misbruik van hem probeert te maken. Zo laat hij Stan op een stiekeme manier allerlei dingen voor hem betalen. Ook maakt hij verschillende maaltijden klaar zonder erbij te vertellen hoe duur het is om hem vervolgens een hoge rekening te laten betalen. ,,En dan net doen alsof zijn neus bloedde.’’

Richard stelt hem voor aan Onchi, een vrolijke local die nauwelijks Engels spreekt, die hem de mooiste plekken van het eiland laat zien. Zijn laatste dag op Sumatra gaat Stan met Onchi het Tobameer op. Om te vissen, denkt hij in eerste instantie, maar Onchi lijkt een heel ander plan te hebben. Hij wil de Voorthuizenaar meenemen naar een waterval aan de andere kant van het meer. Stan voelt zich in eerste instantie een beetje gemanipuleerd, omdat het de zoveelste keer is dat er voor hem wordt besloten wat hij gaat doen, zonder dat te overleggen. Toch besluit hij om de kans te grijpen om deze bijzondere plek te zien. Nog even deze laatste ervaring pakken die waarschijnlijk onvergetelijk zal worden, denkt hij.

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke, spraakmakende of opmerkelijke verhalen uit de regio.

STORM En onvergetelijk wordt de dag zeker. Samen brengen ze dag door rondom de waterval. Wanneer het tweetal aan het eind van de dag met de boot terugvaart naar de andere kant van het meer waar ze vandaan komen, beginnen de golven op het open water hoger te worden. De lucht wordt grijs en het begint te regenen. ,,Ik realiseerde me dat we in een storm terecht waren gekomen. Ik probeerde met een schaal het water uit de boot te scheppen, maar in een klap verdween de bodem onder onze voeten en zonk de kajak.’’ De twee belanden in het meer, dat op dat moment veel weg heeft van een woeste zee.

Ik dacht enkele keren dat Onchi het begeven had en dacht dat ik snel zou volgen

,,Het voelde onecht. Ik kon niet geloven wat er gebeurde.’’ Samen proberen Onchi en Stan richting het dichtstbijzijnde stuk land te zwemmen, tegen de stroming in, maar dat is nog ver weg en ze komen nauwelijks vooruit. Meerdere keren raken de twee reisgenoten elkaar kwijt. In zijn boek schrijft hij hierover: ,,Ik dacht enkele keren dat Onchi het begeven had. Ik verloor mijn hoop en dacht dat ik snel zou volgen. Er flitsen herinneringen door mijn hoofd die me deden realiseren wat voor mooi leven ik eigenlijk had gehad en waar we het allemaal voor doen, waar we voor blijven leven. Liefde, passie en vriendschap.’’

Het tijdsbesef van de twee jonge mannen is volledig verdwenen, maar op een gegeven moment lijkt het vissershuis aan de kust groter te worden. Ze beginnen om hulp te schreeuwen. En met succes. Dorpsbewoners horen de twee om hulp roepen en redden hen uit het water. In het boek schrijft hij: ,,Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld in mijn leven. Gelukkig omdat ik nog leefde. Toen ik aan de vissers vroeg hoe laat het was, antwoordde hij dat het negen uur ‘s avonds was. Ik herinnerde me dat ik mijn telefoon in mijn handen had voordat we de kajak instapten en het toen kwart over vijf was. Dat betekent dat we meer dan drie en een half uur in het water zijn geweest. Drie en een half uur onder stress, paniek, duisternis, storm, het verliezen van hoop en met de dood in gedachten.’’

ONTSNAPPEN Stan is uitgeput van het avontuur dat hij heeft meegemaakt, zowel mentaal als fysiek, en wil graag weg van het eiland. Toch krijgt het avontuur nog een nasleep. Eenmaal terug op de plek waar hij overnachtte, ontstaat er een ruzie tussen hem en Richard. De Indonesiër is woedend over wat er is gebeurd en houdt Stan verantwoordelijk voor het zinken van de boot. Ook is hij niet te spreken over het feit dat de sleutel van zijn motorfiets in de tas van Stan op de bodem van het meer ligt. ,,Ik had al de hele tijd het gevoel, maar ik had eindelijk bevestiging gekregen. Ik had zojuist de echte Richard gezien. En dat maakte me kwaad en vooral verdrietig. Ik voelde me zo eenzaam. Ik had het iedereen-tegen-mij-gevoel. Met de gedachte dat ik de perfecte prooi voor hen was. En nu zat ik hier vast totdat ik deed wat ze van me wilden’’, schrijft hij in het boek. Richard laat hem niet vertrekken voordat hij betaalt. Stan besluit een deel van het gevraagde geld, een bedrag dat hem redelijk lijkt voor zowel de boot als de motorfiets, te betalen. Hij legt het geld klaar en vertrekt zo snel als hij kan. Weg van Sumatra.

Toen ik eenmaal door de douane was, voelde ik me eindelijk veilig

OPLUCHTING ,,Toen ik eenmaal door de douane was, voelde ik me eindelijk veilig’’, vertelt hij. ,,Dat was zo’n opluchting. Dat was ook voor het eerst dat ik mijn verhaal kon vertellen. Een onbekende op het vliegveld zei direct: ‘Daar moet je een boek over schrijven.’ Daarna startte het verwerkingsproces pas. Ik wilde mijn familie en vrienden meenemen in wat ik had meegemaakt. Zij zijn de reden dat ik het avontuur overleefd heb. Aan hen dacht ik op het moment dat ik dacht dat het voorbij zou zijn.’’

Inmiddels kijkt Stan met gemengde gevoelens terug op zijn reis. ,,Vooral de dingen die ik rondom het Tobameer heb meegemaakt, heb ik als angstig ervaren. Ook de mensen die ik daar heb ontmoet zou ik niet terug te hoeven zien.’’ Ondanks de dingen die hij heeft meegemaakt, heeft Stan geen spijt van zijn reis. ,,Hoe gek het ook klinkt: dit was wel waar ik naar op zoek was. Ik wilde altijd al het onbekende opzoeken. Ik zocht ook juist het avontuur op. Achteraf is het makkelijk om te zeggen dat je op een bepaald moment weg had moeten gaan of andere keuzes had moeten maken. Op dat moment realiseer je je dat niet altijd en soms heb je ook geen keuze. Ik was in mijn eentje in het onbekende. Ik kon niet veel anders. Het is gegaan zoals het is gegaan. Ik heb veel narigheid meegemaakt, maar ook heel veel geleerd.’’

LEVENSLES Hij zal dan ook niet meer zo snel in zijn eentje in het diepe springen. ,,Ook ben ik gaan inzien dat ik niet zomaar iedereen blindelings kan vertrouwen en dat je altijd je instinct moet blijven volgen. Je gevoel zit er bijna nooit naast. Ik had op het moment veel dingen wel door, maar als je er eenmaal middenin zit is het heel moeilijk om dat te doorbreken. Ik was ergens ook wel nieuwsgierig naar wat er zou komen. Achteraf gezien was ik onvoorbereid, maar zo liet ik me ook leiden. Dat is wel hoe ik ook ben.’’

,,De dingen die ik heb meegemaakt, wens ik niemand toe. Toch zou ik iedereen willen aanraden om zoveel mogelijk te reizen. In Nederland leven we in een bubbel, maar er is meer dan dat. De wereld is heel divers, er is meer te zien en te beleven. Er zijn veel mensen die op een andere manier leven dan wij doen. Door te reizen realiseer je dat en ga je waarderen wat je hier hebt en hoe goed we het hebben. Maar’’, sluit hij af: ,,blijf wel altijd logisch nadenken en volg je gevoel.’’

door Jessica Kapelle

Het boek Het Tobameer is bij Stan te bestellen via stan-kammeijer@hotmail.com of bij bol.com, Bruna en andere boekhandels.

Kammeijer
Foto: Kammeijer
De cover van het boek dat Stan Kammeijer schreef over zijn ervaringen op het Tobameer in Indonesië.
Kammeijer
Foto: Kammeijer
Stan Kammeijer presenteerteert zijn boek