Inmiddels woont het stel al zo’n dertien jaar in het buitengebied van het dorpje Picture Butte met zo'm 1800 inwoners in de provincie Alberta. De dichtstbijzijnde stad ligt 27 kilometer verderop. Van de situatie rondom het coronavirus merken Kees en Hanneke dan ook weinig op het platteland. ,,We moeten echt naar de stad om te ervaren dat het anders dan normaal is. Ons leven is nauwelijks veranderd.’’

Emigreren naar Canada was iets waar het stel altijd al veel over sprak. Vooral Kees droomde van een leven in Canada. ,,Al vanaf dat hij een klein jongetje van een jaar of 6 was, praatte hij erover. ‘Als ik later groot ben ga ik naar Canada’, zei hij dan. Hij heeft veel ooms en tantes hier wonen die wel eens op bezoek kwamen. Die namen dan cadeautjes mee en lieten foto’s zien. Toen Kees en ik elkaar leerden kennen was hij 12 en ik 6. Hij had het altijd over Canada. De ruimte, de natuur en de vrijheid. Dat sprak hem erg aan.’’

Op zijn achttiende ging Kees naar de agrarische school en liep voor lange periode stage in het land. ,,De regels in Nederland voor agrarisch ondernemen werden steeds strenger, hier in Canada is dat veel minder dus dat bood mogelijkheden.’’ Ze gaat verder: ,,Toen Kees 21 was en ik 16, kregen we verkering. Ik zag emigreren in eerste instantie niet zo zitten. Ik ben juist een familiemens en kom uit een groot gezin. Maar ik wist wel dat verhuizen naar Canada duidelijk onderdeel van het gesprek ging worden als ik met Kees samen zou blijven. Ik moest erg wennen aan het idee om Nederland achter me te laten. Maar op een gegeven moment merk je dat zo’n droom zo sterk is, wie ben ik dan om dat tegen te houden? We besloten samen een keer te gaan kijken. Het was inderdaad een mooi land en we gingen nog eens. In 2001 zijn we een half jaar met een werkvergunning geweest. Echt een huisje huren, het leven ervaren en kijken of het bevalt. Ik ben er ook van overtuigd dat je overal kan leven als je dat graag wil. Je moet het leven zelf maken. Het is zo vanzelfsprekend om in Nederland te blijven, omdat je daar bent opgegroeid, maar je leven kan overal zijn.’’

GROOT BOEREN Eenmaal terug in Barneveld, waar ze sinds hun huwelijk samen aan de Donkervoortseweg woonden, sprak het stel af om een jaar niet over het land en emigratie te spreken. ,,Gewoon ons Nederlandse leven weer oppakken en na een jaar kijken hoe we er dan over dachten.’’ Uiteindelijk bleek de droom dusdanig groot dat het stel besloot om Nederland achter zich te laten. Ze kochten een agrarische farm in de provincie Alberta. Het was Kees zijn droom om groot te gaan boeren.

Voor de familie van het jonge stel kwamen deze plannen dan ook niet als een verrassing. ,,We praatten altijd al over Canada. Vanaf het moment dat Kees ‘in the picture’ kwam, was het voor mijn familie ook wel duidelijk dat die verhuizing er ooit zou komen.’’ Toch vond Hanneke het heel veel pijn doen om afscheid te nemen. ,,Vooral de laatste jaren ben ik op een andere manier gaan kijken naar de keuze die we gemaakt hebben. We waren 25, hadden een grote toekomst voor ons. Ik heb geen spijt, maar we voorzagen niet welke grote gevolgen die stap met zich mee zou brengen.’’

Ze gaat verder: ,,Dan heb ik het vooral over de relatie met je ouders en je familie. Toen wij naar Canada vertrokken waren we zelf een stuk jonger, maar onze ouders ook. Van tevoren denk je er niet over na dat dingen veranderen. Nu ze ouder worden kun je er niet voor ze zijn, terwijl ze je meer nodig hebben. Helpen hier en daar, of gewoon even een bakkie doen. Mijn zusje verloor een aantal jaar geleden haar babytje. Het is zo moeilijk dat je er niet voor haar kunt zijn. Even een knuffel geven lukt niet op afstand. We zijn nu pas gaan inzien hoe kort het leven eigenlijk is. Moet je dan eigenlijk wel zo ver van je familie vandaan wonen?’’

LEVEN OP Z’N KOP Ook krijgt het stel in Canada flinke klappen te verwerken. Drie jaar na de verhuizing verandert hun leven en droom compleet. Ze krijgen te horen dat de jongere broer van Kees, die in de buurt woont en waarmee hij erg close is, een hersentumor heeft. Hij overlijdt niet lang na de diagnose. ,,Dat was natuurlijk heel verdrietig. Hij was een jongeman van 30 jaar met een vrouw en twee jonge kinderen. Die gebeurtenis heeft ons leven op zijn kop gezet.’’

Ook zijzelf krijgen slecht nieuws. Het jonge stel, dat een sterke kinderwens heeft, krijgt te horen dat ze geen kinderen kunnen krijgen. ,,Daar zaten we dan met een groot bedrijf terwijl Kees zijn broer was overleden en wij tot de ontdekking kwamen dat we kinderloos zouden blijven. Dat heeft ons enorm aan het denken gezet. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? En waarvoor?’’

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke, spraakmakende of opmerkelijke verhalen uit de regio.

Kees en Hanneke besluiten hun leven om te gooien en verkopen het grote bedrijf. Ze kiezen ervoor om te doen wat ze écht gelukkig maakt en kopen een vervallen huis op een groot stuk land om te verbouwen en op te knappen. ,,Onze nieuwe droom werd het opbouwen van een boerderijtje met de wens om helemaal zelfvoorzienend te gaan leven. We sloopten het oude woongedeelte en bouwden een heel nieuw huis met veel ramen. We zijn echte natuurmensen en zijn bijna altijd buiten. Als we dan toch binnen zitten, willen we wel altijd naar buiten kunnen kijken.’’ Om het huis heen hebben ze een groot stuk grond met veel bomen, een wei voor de schapen en geiten en ruimte voor de kippen en varkens. Samen genieten ze van het Canadese leven.

WONDER Maar zes jaar later gebeurt er een klein wonder. Hanneke blijkt in verwachting te zijn. ,,De wereld staat opnieuw op z’n kop. ‘Dat kan helemaal niet’, dachten we. Allerlei onderzoeken hadden jaren geleden uitgewezen dat het er voor ons niet in zat. Dat dit gebeurde zagen we als een wonder. Ondanks het slechte nieuws jaren eerder, hebben we ons altijd vastgehouden aan de hoop dat er een ‘miracle’ zou gebeuren. We zijn allebei gelovig en dit is altijd een punt van gebed geweest voor ons. Dat ik twaalf jaar nadat we getrouwd waren toch zwanger was, zagen we als een antwoord op ons gebed.’’ Negen maanden later wordt hun zoon Sam geboren. En uiteindelijk gebeuren er nog drie wondertjes: het stel krijgt uiteindelijk nog drie kinderen: zoon Tim en dochters Nikki en Erin. ,,Het is helemaal perfect zo. Het plaatje is voor ons compleet.’’

LEVEN ALS VROEGER Inmiddels leeft de familie Dunsbergen bijna helemaal zelfvoorzienend op het grote stuk grond van 2,2 hectare. ,,Heel veel doen we helemaal zelf. We hebben een heel grote moestuin waarin we veel groenten verbouwen. Ik heb ook een eigen kruidentuintje gemaakt. Onze dieren eten we uiteindelijk zelf. Het slachten van de dieren laten we doen, met uitzondering van de kippen. We hebben recent de graansilo op het erf verplaatst en omgebouwd tot een gastenverblijf. Hierin kan familie uit Nederland overnachten, de rest van de tijd willen we dit verblijf gaan verhuren. Zie het als een soort van ‘logeren bij de boer’. Op termijn willen we ook zelfvoorzienend zijn op het gebied van elektriciteit, maar daar zijn we nu nog niet mee bezig. We vinden het super interessant om te leven op de manier waarop mensen dat vroeger deden. ‘Kunnen we dat nog?’, vroegen we ons af. Ook de kinderen vinden het heerlijk. Bijvoorbeeld leren hoe je een vuurtje maakt zonder aansteker.’’

Dat is ook een van de redenen waarom het echtpaar besloot om de kinderen thuis les te geven, iets dat in Canada vooral op het platteland redelijk normaal is. ,,Op deze manier kunnen we ze een opleiding geven die bij hen past.’’ ‘Home schooling’ is ook iets dat de overheid stimuleert. Twee keer per jaar, aan het begin en aan het eind van het schooljaar, komt er een leerplichtambtenaar langs. Samen met de ouders maken ze een plan van de dingen die de kinderen moeten leren en de dingen die ze de kinderen zouden willen leren. De overheid kijkt vervolgens of ze zich hierin kunnen vinden. Aan het eind van het jaar wordt dit plan geëvalueerd en kijken ze of de doelen zijn behaald. Op hun achttiende dienen de kinderen alles van de lijst geleerd te hebben. Ze kunnen er dan voor kiezen om een test te doen die vergelijkbaar is met het Nederlandse eindexamen. Met het diploma dat ze hiermee halen kunnen ze naar elke universiteit of elk ‘college’ in Canada.

EIGEN BEHOEFTE De ouders zijn verder vrij om de tijd zelf in te delen. ,,In de korte periode dat het hier zomer is, van mei tot oktober, zijn we heel druk. Dan hebben de kinderen dus ook geen school. Dat betekent dat we de rest van het jaar doorwerken. Met Kerst zijn de kinderen bijvoorbeeld maar twee dagen vrij. Het is een groot voordeel dat je dit kan indelen naar eigen behoefte. Als een van de kinderen er een dag echt niet met zijn hoofd bij is, kun je makkelijk besluiten om dat op een andere dag in te halen. Ook kun je goed inspelen op de behoefte van elk kind. Eentje vindt het heel leuk om met hout te werken en dingen te bouwen. Dat hebben we onderdeel van zijn schoolplan gemaakt.’’

Hanneke haalt er veel plezier uit om naast moeder ook juf te zijn. ,,In de periode dat de jongere kinderen nog baby’s waren en de oudste al naar school ging, was het zwaar om ondertussen ook nog les te geven. Nu ze wat ouder zijn is het vooral heel erg leuk. Ik zie het als een zegen dat ik zoveel tijd met mijn kinderen mag doorbrengen. We ontbijten samen en gaan daarna aan de slag.’’

Ze gaat verder: ,,Het thuis lesgeven is iets waar we heel bewust voor gekozen hebben. Dit past bij ons en het versterkt de band met de kinderen. Wij dachten al die jaren dat we nooit kinderen zouden krijgen dus voor ons is dit een enorme ‘gift’. Die tijd die je met ze hebt wil je dan ook zoveel mogelijk met ze doorbrengen en ze een zo mooi mogelijke jeugd geven.’’

In de omgeving zijn er veel ouders die hun kinderen thuis lesgeven. In plaats van met vriendjes en vriendinnetjes van school spelen, trekken de kinderen vooral op met kinderen uit de buurt, van de kerk en van sport. Volgens Hanneke zijn er verder geen grote verschillen tussen het opgroeien in Nederland en in Canada. ,,Het is vooral de levensstijl die wij hebben die het anders maakt. Het veel buiten zijn, in je eigen onderhoud kunnen voorzien en de vrijheid die je dat geeft.’’

TWEETALIG Ondanks de tegenslagen zien Kees en Hanneke het Noord-Amerikaanse land helemaal als hun thuis. ,,Toch voelt Nederland ook altijd als thuiskomen, al denk ik niet dat we ooit terug gaan om er te wonen. Tijdens bezoekjes voelt het heel vertrouwd door de mensen om je heen, maar Canada is echt ons thuis. De kinderen zijn hier geboren. Nederland zegt hun veel minder, al voeden we ze wel tweetalig op en proberen we ze wel zoveel mogelijk mee te geven van ons thuisland. Daar hebben ze ook veel interesse in. Het grootste gedeelte van de familie woont natuurlijk daar en er wordt veel over gepraat.’’

Het stel heeft nooit overwogen om terug te keren naar Nederland. ,,Er zijn natuurlijk momenten die lastig zijn. Dat je tegen elkaar zegt: ‘Als we niet verhuisd waren, dan hadden we dit niet.’ Dat heeft vooral met familie te maken, het samen zijn en er voor iemand kunnen zijn. Maar als je eenmaal de beslissing maakt om te emigreren, dan ga je er ook voor. Je maakt er wat van, zo goed als kwaad als het gaat, en gaat niet meer terug.’’

door Jessica Kapelle

Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
De kinderen vinden het buitenleven heerlijk.
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Voor Kees is het leven in Canada een droom die uitkomt: de ruimte, de natuur en de vrijheid.
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen
Dunsbergen
Foto: Dunsbergen