Rijvereniging Voorwaarts te Kootwijkerbroek gaat dus een enthousiast lid verliezen dat reeds 52 jaar bij de vereniging rijdt. Met haar 76 jaar is Maasje Gillis misschien niet de oudste van de vereniging, maar zeker wel het oudste nog rijdende lid van de club die volgend jaar haar 75-jarig bestaan viert. Maasje en haar man Gert ruilen komende maand hun boerderij aan de Lage Valkseweg in De Valk in voor een appartement in Lunteren. ,,Dat is één van de belangrijke redenen van mijn afscheid. Nu woon ik nog op een plek waar ik mijn paard Roos tenminste kwijt kan, maar in Lunteren past er geen paard in de gang, haha.” Toch zijn er ook medische oorzaken aan te wijzen. ,,Ik heb ook wat last van reuma. En ja, op een gegeven moment is het gewoon een keer mooi geweest, er is een tijd gekomen van gaan.”

BEGRIP Maasje Gillis is volgens een clubvertegenwoordiger een begrip in Kootwijkerbroek en wijde omgeving. Ze kent werkelijk bijna iedereen. Zelf blijft ze bescheiden, maar ze praat - lopende het gesprek met een kop koffie en appeltaart - steeds vrijer en zelfverzekerder. ,,Dat klopt hoor dat ze me vaak wel kennen, maar dat gaat vanzelf als je hier zo al lang rondloopt. Zeker is dat ik hier heel veel plezier heb gehad.”

De liefde voor de paardensport zit er dus ook al heel lang in. ,,Mijn vader Brand Evers was een echte ‘paardenman’ en we gingen dus regelmatig kijken bij het Gouden Ei in de Barneveldse Markthal. We zaten bij één van de edities heerlijk op de strobalen en ik was snel gegrepen door de sport, ‘ooit wil ik dat ook doen’, bedacht ik me. Mijn zus Coby was trouwens ook al gek van de sport. Maar goed, ik begon dus al op mijn 14e met de sport en werd lid bij Voorwaarts. Eerst bij de pony’s en daarna bij de paarden. Mooi vond ik het ook om op zo’n mooi klein ‘Shetje’ (Shetlandpony, red.) te rijden. Dat vergeet ik niet snel hoor.”Ik wil mezelf geen 'sterruiter noemen, ben maar een 'boerengrietje'

Prijzen werden er ook genoeg behaald. ,,Kom maar eens kijken in de prijzenkast”, vertelt ze bescheiden maar toch ook wel trots. ,,Maar ik wil mezelf geen ‘sterruiter’ te noemen hoor, ben maar een ‘boerengrietje’. Ik beleef er nu nog altijd veel plezier aan en vind het schitterend dat ik hier aan de Lage Valkseweg Roos nog heb staan. Maar ja, ik moet er binnenkort toch afstand van doen. Het paard is dus te koop, dus ik maak via deze weg graag reclame!”

De zeventiger combineerde vroeger het springen en de cross, met de dressuur. ,,De laatste jaren waag ik bij Voorwaarts af en toe nog wel een sprongetje, maar verder was het de laatste tijd toch eigenlijk alleen dressuur hoor.”

Ondertussen laat ze de nodige foto’s zien, waar de saamhorigheid van de club duidelijk uit af te leiden is. ,,Tja, de tijden zijn wel veranderd hoor”, vervolgt ze berustend. ,,Vroeger deed je veel meer met zijn allen, ook bijvoorbeeld met het rijden in de viertallen en achttallen. Dat is er - helaas door de tegenwoordige mentaliteit - niet meer bij. Het is allemaal wat individualistischer geworden, maar dat is niet alleen bij Voorwaarts zo, daar hebben meer clubs mee te maken. Nu komt bijvoorbeeld iedereen met zijn eigen trailer aan bij de wedstrijden en clublessen terwijl dat vroeger meer in groepen ging.”

Hoogtepunten zijn er genoeg in de ogen van de gesprekspartner. ,,Jazeker, vooral de ruiterdemonstraties bij Voorwaarts waren elke keer weer prachtig evenals de huwelijken van de diverse leden waar we dan bij mochten zijn. Dat waren soms hele optochten hoor. Verder waren de verschillende wedstrijden natuurlijk ook vaak prachtig, vooral de 39+1-concoursen, inderdaad, voor mensen ouder dan 39. Dat was altijd een speciale competitie.” Dieptepunten horen daar ook bij. Ze weet meteen waar ze het over moet hebben. ,,Een parcours, de Capille-proef, was elke keer weer een crime met mijn paard.” Bij die wedstrijden - een soort gehoorzaamheidsproef voor mens en dier - ging het vaak mis. ,,Dat kan je wel zeggen, mijn paard wilde altijd springen over de hindernissen, terwijl het juist zo was dat je daar omheen moest lopen. Dat is me wel zes proeven overkomen volgens mij. Ja, dat was soms lastig met mijn toenmalige paard, Pally.”

Een duur paard heeft Gillis nooit willen hebben. ,,Het ging er vooral om ze duur te krijgen en dat lukte soms best wel als je succes had. Mijn zus en ik reden in elk geval met paarden van de markt.” Juryleden maakten het haar soms ook lastig, hoewel dat ook vaak op een grappige manier ging, zo vertelt ze. ,,In Bennekom had ik eens een wedstrijd waar een jurylid steeds zei dat ik zulke korte benen had. Tja, die zouden niet veel langer worden helaas…”

PIJNLIJK AFSCHEID Het afscheid zal haar pijn doen, hoewel ze heus nog wel eens bij Voorwaarts langs zal komen, bijvoorbeeld in 2020. ,,Ja, dan bestaat de club 75 jaar. Het zal dan ook zeker een afscheid in fases worden. Als we eind januari verhuisd zijn, zal het qua zelf rijden echt over zijn, toch wel een einde van een levensfase. Ik heb door mijn sport dan ook veel vrienden en kennissen opgedaan. Dat is heel waardevol en iets blijvends.” Maar wat moet ze dan zonder sport? ,,Ik zing nu al en blijf dat doen, in het Lunterse zangkoor De Regenboog. Het paardrijden is helaas mooi geweest.”

Door Jurre Jochemsen