Een bezoek aan de hockeyfamilie Laan betekent lang luisteren naar de enthousiaste verhalen die uit de mouw worden geschud. ,,Over hockey kunnen wij uren praten. Het is een van de belangrijkste bijzaken in het leven", klinkt het uit een mond.

Een stem op de achtergrond meldt dat zij weinig met hockey heeft. ,,Grapje. Natuurlijk leef ik met hen mee. Maar wel wat meer op afstand", vult moeder Ellen aan.    

Dymphe (24) speelt in de hoofdmacht van de vrouwen. Zij is daar een vaste kracht die menig doelpunt scoort. ,,Een leuk team met een goede begeleiding. Tijdens wedstrijden proberen we echt van alles om te winnen. Maar ook daarbuiten is het een echt vriendinnenteam. Er wordt op vele terreinen aan teambuilding gedaan."

Avalon is een gevestigde kracht in het MHC Ede G-team. ,,Dat is het mooie van deze club. Bij Ede mag geen enkele sporter met een beperking aan de kant staan", vult Louis Laan aan.

GOUD De familie Laan is erg trots op Avalon en niet zonder reden. ,,Zelf is ze er bescheiden over. Maar Avalon is hockeyinternational bij het Para Hockey 11-tal van Nederland. In augustus is zij met haar team Europees kampioen in de Trophy klasse geworden. Wat was haar G-team, fantastisch geleid door de familie Tax die er veel tijd en moeite in steekt, trots.", vertellen Dymphe en Louis.

,,Ik heb mijn best gedaan. Het was een prachtige belevenis, die ik voor geen goud zou hebben willen missen. En dan krijg je ook nog goud omgehangen", schatert Avalon, de bij de Universiteit Wageningen werkzame assistent-kok.

BESCHERMING Menigeen is als kijker al bang voor de knalharde strafcorners die op een keeper worden afgevuurd. Maar de 'Laantjes' denken daar anders over. ,,Als keeper ben je heel goed beschermd. Je ziet ook vrijwel nooit dat een keeper bij een strafcorner geblesseerd raakt", zegt Louis Laan. ,,Strafcorners zijn voor de uitlopers of verdedigers op de lijn veel gevaarlijker. Het is niet voor niets dat je een masker opzet. Een bal op je lichaam kan echt wel zeer doen. Maar ook hockeyers kunnen wel tegen een stootje", vult Dymphe Laan aan. 

Louis Laan heeft een voetbalachtergrond. Hij speelde onder meer bij Blauw Geel '55 in de hoofdmacht. ,,Bijna driehonderd wedstrijden in het eerste gehaald. Nu speel ik hockey bij MHC Ede 3. Wie had ooit kunnen denken dat dit mijn tweede belangrijke sport zou worden? Wel als keeper, maar dat vond ik toen ik voetbalde al bijna net zo leuk als mijn rol als aanvaller."

De jongste van het trio hockeyers (Dymphe, red.), werkzaam als orthopedagoog bij Lexima (Leusden) zat in haar jeugd op tennis. ,,Dat vond ik minder en na wat rondkijken de overstap naar het hockey gemaakt. Een spel dat mij wel bij mij past en waar ik mijn energie en plezier goed in kwijt kan. Ik zou best op voetbal hebben gewild als ik de hockeysport niet had ontdekt", zegt zij. De appel valt dus niet ver van de boom. Vader Louis hoort het glimlachend aan.

Benadrukt wordt dat beide sporten raakvlakken hebben. ,,Misschien was in de ogen van een buitenstaander hockey vroeger wat elitair. Maar daar merken wij echt niets van. In beide sporten kun je bij een vereniging je plezier vinden. Het grote verschil is misschien dat het hockey voorloopt in vernieuwingen. Hoewel ook in de voetbalsport wat verandert, lijkt dat moeizamer te gaan." Na wat heen en weer gepraat wordt geconstateerd dat er een saillant detail is wat, zeker een aantal jaren geleden, een hockey- of voetbalvereniging anders maakte. ,,Bij de hockeyclub blijf je lang in het clubhuis. Bij een voetbalclub heb je de derde helft in de kantine doorgebracht", glimlacht het trio.

KLANKBORD ,,Of wij elkaar intensief volgen op het hockeyveld? Ik probeer daar waar mogelijk de wedstrijden van mijn dochters te bekijken. Mijn vader (Piet Laan, red.) volgde mij bij de voetbalclub ook zoveel mogelijk. Je doet net of dat niet belangrijk is, maar stiekem was ik er best trots op", meent Louis Laan.

,,Bij mijn ouders en Avalon wordt het hockeyweekeinde vaak even doorgenomen. Zeker als ik voor mijn gevoel een slechte wedstrijd heb gespeeld, is een klankbord fijn. Even van je af kletsen en dan naar je eigen huis. Kom je toch lekkerder binnen. En omdat wij een sportfamilie zijn wordt er niet alleen gekeken naar wat niet goed ging, maar ook naar het positieve. Relativeren is de Laantjes wel toevertrouwd", biecht Dymphe op.

Het is niet alleen consumeren wat de familie Laan doet bij de Edese hockeyclub. ,,Je bent lid van een club of niet. Dat betekent dat je daar waar mogelijk een helpende hand biedt."

Louis Laan is als vrijwilliger verantwoordelijk voor de internetverbindingen, muziek en veiligheid in het clubhuis. ,,Ik probeer dit soort vrijwilligerstaken effectief te plannen zodat ze aansluiten bij mijn twee trainingsavonden. En uiteraard is chauffeur spelen bij het G-team ook geen probleem."

Dymphe is actief als trainster bij jeugdteams. ,,Op dit moment assisteer ik Anko Teulen bij de meisjes A. En indien nodig help ik bij het G-team van Avalon. Op ons doe je nooit een tevergeefs beroep. Vele handen maken licht werk. En dat is toch wel de kracht van MHC Ede", besluit de familie Laan.    

Door Eip Janssen