Zijn bevlogen betoog van iets meer dan twee uur zit er bijna op, als Jacco één ding nog even duidelijk wil maken. ,,Het is mij overkomen. Het zal wel zo moeten zijn. Of ik een held ben zoals Commandant der Strijdkrachten luitenant-admiraal Rob Bauer zei? Nee, zeker niet. Ik vertel mijn verhaal en mijn nieuwe sportcarrière met slechts één doel. Ik hoop dat mensen die in een vergelijkbare situatie zitten er de kracht uitputten deze handicaps te accepteren. Pak die kans, ongeacht wie je bent. Als ik maar één persoon op weg kan helpen, dan is mijn doel bereikt", zegt hij.

HERSENBLOEDING Om een lang verhaal korter te maken vat Jacco van der Klift samen wat hem is overkomen. ,,Tijdens mijn diensttijd bij de Koninklijke Marine in 1994 kreeg ik tot tweemaal toe een hersenbloeding. Ik ben in coma geraakt en geopereerd. Mijn schedel werd gelicht en de bloeding werd gestopt. Dan ben je 21 jaar en krijg je de meest sombere berichten te horen. Maar dan kennen ze mij nog niet."

Tijdens zijn revalidatieperiode leerde Jacco opnieuw lopen, lezen, schrijven en praten. Na een aantal jaren buiten Defensie te hebben gewerkt, kwam hij in 2007 weer in dienst. Nu ging Van der Klift als gemilitariseerde burger (hoofdofficier van de koninklijke Marine) op uitzending naar Afghanistan (Kabul). Hier heeft hij veel gezien en meegemaakt. Tijdens zijn laatste uitzending in 2013-2014 liep Jacco een ernstige voedselvergiftiging op (shigella bacterie). Artsen constateerden dat zijn nieren, lever en milt op uitschakelen stonden en er was een kans op overlijden van tenminste 75 procent. Na een intensieve behandeling knapte hij binnen twee weken op. Na terugkomst in Nederland kwam Jacco alsnog in een medische molen terecht.

OPTIMISME ,,Ik heb een prikkelbaar darmsyndroom met overloop en obstipatie en mijn endeldarm is (onherstelbaar) beschadigd. Hierdoor ben ik afhankelijk van een dieet en medicatie. Door de bacterie zijn de spieren, het weefsel en de gewrichten aangetast in vooral de benen, armen en polsen. Lopen zonder hulpmiddel is helaas onmogelijk. Constante pijn en dagelijkse pijnmedicatie zijn aan de orde van de dag. Tevens is er ook mogelijk sprake van PTSS (een posttraumatische stressstoornis, red.)."

Van der Klift heeft optimisme als motto. ,,Als je negatief denkt, ben je al bijna verloren. Dat optimisme en het vechten heeft me op de been gehouden. De revalidatieperiode was zwaar maar ik ben een doorzetter." Na tien maanden te hebben doorgebracht in het militair revalidatiecentrum in Doorn, volgde vanuit huis een revalidatie in Klimmendaal (Arnhem). ,,Ik moest echt alles opnieuw aanleren. Dat ging van lopen, spreken tot schrijven. Een hersenbloeding betekent sowieso geheugenverlies. Dan kom je van Doorn, dat op militaire basis wordt bemenst, in Klimmendaal. Die drie dagen per week (1995/96) werden in een compleet andere setting afgewerkt dan ik gewend was."

Dat Van der Klift karakter heeft bewijst hij door een juridische studie op te pakken bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). ,,Het idee daarachter was dat ik zag dat er veel in de zorg fout ging. In mijn - misschien wel - naïviteit wilde ik mij inzetten om dat te veranderen. Dat is niet gelukt. Wel heb ik in andere functies de afgeronde opleiding kunnen gebruiken. En ook in mijn eerste rechtszaak tegen Defensie kwam het van pas. Helaas heb ik die verloren. Maar ook daar heb ik door gestreden. Ik heb twee boekwerken gemaakt. Eén waarin werd beschreven wat is gebeurd. En eén waarin ik vastlegde wat ik heb ondervonden."

GELIJK Uiteindelijk trok Van der Klift aan de bel bij één van de hoogste bazen van Defensie: de secretaris-generaal. ,,Er werd mij eerder gezegd dat ik die toch niet te spreken kreeg. Maar dan ben ik echt een doorzetter. Ik heb ruim drie uur met hem gesproken. Het slot van het liedje was, dat ik niet veel later werd gevraagd als burger bij Defensie terug te komen. Een genoegdoening, zo voelde ik dat."

In september 2007 kwam Jacco van der Klift terug bij zijn toch wel geliefde werkgever. ,,Eens een militair, altijd een militair gaat bij mij wel op, Het voelde goed. Er werd niet veel later binnen de afdeling gevraagd wie een staffunctie op het ISAF-hoofdkwartier in Kabul (Afghanistan) wilde vervullen. Ik wist dat je zeker vijf maanden weg zou zijn. Dat vraagt om een goed gesprek thuis. Mijn echtgenote Judith zag dat ik graag wilde en stond er helemaal achter. Zij is een kanjer."

Of Van der Klift niet met enige wrok terugkijkt op de Defensieorganisatie. ,,Nee en dat kan ik uit de grond van mijn hart zeggen. Defensie is en was mijn organisatie. Maar ik denk wel dat er enkele individuele personen zijn geweest die niet op mijn hand waren. Zij konden zich onvoldoende inleven in wat je op de missies hebt meegemaakt. Ik hoop dat zij tot inkeer komen, en rapporten schrijven mede op basis van een inlevingsgevoel en niet alleen op basis van de letterlijke regels vanuit het zo veilige Nederland."  

OPGELEEFD ,,Ik heb uiteindelijk een start gemaakt met het accepteren van alles wat er is veranderd in mijn leven. Dat met behulp van een psycholoog. Daar had ik best moeite mee. Maar het is niet anders", gaat de onfortuinlijke Van der Klift verder.

Naast alle inzet voor zijn leefsituatie en zijn gezin gaat nu veel aandacht uit naar de Invictus Games. ,,Ik heb altijd wel van sport gehouden. Welke? Voetbal, korfbal en vechtsporten stonden bij mij op nummer één. Ook daarin was voor mij het teamspel belangrijker dan het individuele succes."

Van der Klift legt uit wat deelname aan de Invictus Games voor hem, maar ook voor anderen betekent. ,,De Invictus Games is een internationaal sportevenement voor fysiek en mentaal gewonde militairen. De Invictus Games gebruikt de kracht van sport om herstel te stimuleren, revalidatie te ondersteunen en breder begrip en respect te genereren voor hen die hun land dienen of gediend hebben. De Invictus Games werden voor het eerst in september 2014 gehouden op initiatief van de Engelse Prins Harry uit Engeland. Hij was op 9 mei vorig jaar aanwezig in Den Haag voor de kick-off naar de Invictus Games van dit jaar.  Er was voldoende tijd om met Prins Harry enkele woorden te kunnen wisselen. We spraken onder meer over zijn, een paar dagen eerder geboren, zoon. Maar ook over Afghanistan. Hij begrijpt ons. Juist omdat hij ook Afghanistan veteraan is, net als wij. Niet alleen ik, maar ook mijn collega's zien uit naar dit evenement", gaat Van der Klift verder.

IMPACT ,,Invictus staat voor 'onoverwonnen'. Het symboliseert de vechtlustige geest, van fysiek en mentaal gewonde militairen. Het laat zien wat je, ondanks je verwondingen, kunt bereiken. En gelukkig met zeker eenendertig andere inmiddels aangewezen collega sporters."

Hij bekent dat het even heeft geduurd alvorens 'sport' weer een betekenis in zijn leven kreeg. ,,Dat was vijf jaar terug bijna ondenkbaar geweest. Boogschieten en rolstoelbasketbal zijn sporten die ik redelijk gecontroleerd kan beoefenen. Basketbal vond ik altijd al een mooie sport. Nu alleen met behulp van een rolstoel. Boogschieten is een sport die mij helpt even het hoofd leeg te maken. Heerlijk zittend schieten en hopelijk een tien halen. Dat laatste is voor mij zeker niet het belangrijkst. Maar ik ben ook niet van alleen van de Olympische gedachte. Als je individueel of als team een medaille kunt halen, moet je dat niet laten", schatert hij. Maar daarna weer even ernstig: Met mijn deelname aan de Invictus Games hoop ik mij prettiger te voelen in een drukkere omgeving. Ook om mijn fysieke beperkingen te accepteren, om te kunnen gaan met hulpmiddelen en wie weet op termijn lid te worden van een (civiel) rolstoelbasketbal vereniging.

Aan de Invictus Games, die van 9 tot 16 mei in Den Haag worden gehouden, doen 500 deelnemers mee, uit 19 verschillende landen. Zij zullen actief zijn in tien verschillende sporten. Alle deelnemers mogen, op uitnodiging en kosten van de organisatie, twee vrienden of familieleden die hebben geholpen tijdens het revalidatieproces meenemen naar het evenement.

,,Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Maar wat wij gemeen hebben is het volgende: de innerlijke kracht vinden om door te gaan en zichzelf op te richten. Met hulp van familie en vrienden, maar altijd mede dankzij de kracht van sport."

Op de vraag of Defensie in zijn trainingsarbeid en deelname ook investeert, is het even stil. ,,Er zijn achttien stafleden aangewezen die ons coachen. Zij zijn onze vraagbakens namens Defensie. Op financieel gebied is de steun minder. Ik moet zelf de nodige financiële offers brengen. Toch is het mij dit allemaal waard. En zoals ik al in de inleiding vertelde: ik zie mij zelf niet als held, maar een klein beetje als voorbeeld. Nu ik ben geselecteerd voor de Invictus Games, voelt het als een nieuwe missie. Niemand staat na afloop met lege handen. Het wordt voor mij een ervaring waar ik de rest van mijn leven met plezier op wil terugkijken", sluit Jacco van der Klift af.

Door Eip Janssen

Jacco van der Klift
Foto: Jacco van der Klift