'In ieder Moluks huis staat wel een gitaar'

20 oktober 2020 om 00:35

'Hoorzitting': Rene Akihary

EDE ‘Muziek of toonkunst is de kunstzinnige schikking en combinatie van de klanken van muziekinstrumenten en de menselijke stem om schoonheid van vorm dan wel uitdrukking van emotie te bereiken’, omschrijven woordenboeken. Het bijzondere is dat vrijwel ieder mens van muziek houdt. Maar de smaken lopen sterk uiteen. EdeStad.nl verdiept zich in een serie ‘Hoorzitting’ in de favoriete actieve en passieve toonkunsten van inwoners. In de ‘spotlights’ deze keer René Akihary, gitarist, muzikaal toneelschrijver, gepensioneerd docent, marathonloper, trigger-pointspecialist en trots ‘politiek vluchteling’.

Henny Jansen

,,In de buik van mijn moeder maakte ik in 1951 mijn eerste wereldreis”, omschrijft de 69-jarige René Akihary zijn vroegste ervaring. Als zoon van een Ambonese moeder en een vader van het Molukse eiland Haruku kwam het gezin na de politionele acties in Indonesië in een oude kazerne in Muiderberg terecht.

Beter herinnert Akihary zich de periode in Ederveen. ,,Tot mijn dertiende heb ik daar gewoond. In de Bruinhorst, samen met dertien andere gezinnen. Vier in het voormalige kasteel, tien in barakken in de tuin erachter.”

MOLUKSE KERK ,,Muziek is ons met de paplepel ingegoten. Waarschijnlijk hoort dat bij de cultuur van Zuid-Molukkers. In ieder huis staat wel een gitaar. Maar ook zang is belangrijk. In ben zeer religieus opgevoed. Hoewel mijn vader de School met de Bijbel wel iets aan de zware kant vond. Gelukkig kwamen we op de Julianaschool terecht. Ik ben niet zo praktiserend meer. Maar het geloof, het echte gevoel privé, is er nog steeds. Mijn moeder was 25 jaar actief op een zondagsschool. Er werd vooral veel gezongen. Mijn broertje Richard, nu 66 jaar, was als 11-jarige al actief als organist in de kerk. En nog steeds trouwens. In de Molukse kerk in Lunteren.”

'BLANDA' Voormalig Edes burgemeester Platteel, eerder reserve-officier KNIL en gouverneur van Nederlands-Nieuw Guinea, speelde een belangrijke rol voor het woongebied van de familie. ,,Mijn vader schreef hem een brief. Daardoor kregen we binnen een maand in Lunteren een huis tussen de Hollanders. Binnen onze bevolkingsgroep werd dat niet in de breedte in dank afgenomen, Je werd vaak als ‘Blanda' beschouwd, wanneer je teveel toenadering zocht. Heel begrijpelijk. De KNIL-militairen waren Nederland trouw gebleven. Als dank werden ze na de overtocht als stateloos beschouwd en ontslagen als militair. Dat doet wel iets met je trots. Ik heb bijvoorbeeld een ‘roze paspoort'. Als geboren Nederlander heb ik nog steeds geen stemrecht. Ik lijd er niet meer onder. Het is een principiële kwestie geworden. Reisdocumenten zijn inmiddels wel geregeld.”

p Een uitgebreide versie is als Premium-artikel te lezen op EdeStad.nl