Kinderexcursie bij [Waldlager]

21 juli 2023 om 04:35

Terwijl Neline de 6-jarige Jolijn en de 4-jarige Reinout in de bakfiets laadt, fietsen Martha en Abel (9 en 8 jaar) al vooruit. Alleen de kleine Sifra blijft thuis bij papa. Voor de kinderen is de zomervakantie begonnen en vanmiddag is de bestemming een bosven tussen Harskamp en Otterlo.

Elke twee weken schrijft Neline in familieblad Terdege over haar ervaringen. Afgelopen mei betrof dat een bezoek van het gezin aan bosven Loofles tussen Harskamp en Stroe. De kinderen ontdekten er verbazend veel kikkers, eendenkuikens en diersporen. ,,Dat is het leuke van kinderen”, zegt Neline. ,,Ze kijken op een andere manier. Dichter bij de grond en snel verwonderd over iets kleins. Door regelmatig op ontdekkingstocht te gaan, leren ze respect en zorg voor de natuur en tevreden te zijn met mooie dingen dicht bij huis.”

Bosven Waldlager bij de Genieweg heet naar een Duits oefenkamp, dat hier in de oorlog lag. In het bos zijn daarvan nog betonnen overblijfselen te vinden. Als de fietsen geparkeerd zijn, rennen de kinderen naar de laaggelegen plas. Martha ziet in een boven het water hangende omgevallen boom een evenwichtsbalk en Abel begint met takken een stellage te maken ,,om een pan aan te hangen'' – boven een vuurtje, dat nu beter achterwege kan blijven.

Jolijn vindt langs de oever mooie ronde blaadjes die de grappige naam 'waternavel' dragen. Dan gaat ze haar broer helpen bouwen, terwijl Martha een nieuwe evenwichtsbalk heeft gevonden, die tot in het water hangt. Heet duurt niet lang of ze glijdt uit en staat tot haar knieën in het water. Dat dat water zo troebel is dat je er nog geen dertig centimeter in kunt kijken, mag de pret niet drukken.

Martha wil haar natte schoenen naar haar moeder gooien, maar die ziet al aankomen dat ze ze zelf uit het water moet vissen, dus Martha brengt de schoenen op de kant en waadt weer tussen de schaatsenrijders en libellen het water in. Haar jurk is inmiddels ook nat, maar wat zou dat?

Intussen is de kleine Reinout ongezien naar de andere kant van de plas gelopen en staat daar nu te zwaaien. Neline verzamelt de anderen en wandelt rustig in zijn richting, intussen uitkijkend naar waterdieren. Ze wijst de kinderen op de verschillende waterjuffertjes en oever- en keizerlibellen die over het water scheren. Niet dat Neline al die soorten kan benoemen, maar het gaat niet om de namen. Bovendien denkt Abel mee, met zijn natuur- en sporengids in de hand. Hij bukt zich. ,,Ik denk dat dit het woelen van een wild zwijn is.” Bij de plek van Reinout bloeien waterlelies. Martha staat er al middenin. De anderen kijken vanaf de oever toe en zien dicht onder de oppervlakte drie, vier grote vissen zwemmen. Karpers misschien? ,,Hier woont familie Vis'', stelt Jolijn vast.

Neline vindt dat Martha lang genoeg in het water is geweest. Met tegenzin klimt zij de kant op, waar Abel de stevigheid van een dood boompje beproeft. ,,Dit lijkt wel een vlaggenstok, om te laten zien dat je hier geweest bent.” Zijn zus ziet haar kans schoon: ,,Dit land is nu Martica.”

Dan zoeken ze naar overblijfselen van het Duitse oefenkamp, die snel worden gevonden en benut als klimtoestel. Martha, op blote voeten, probeert in een boompje te klimmen, maar mooie klimbomen zijn hier helaas niet. Abel vindt een hol van één of ander dier. Jolijn brengt een leeg bierblikje bij haar moeder. ,,Gooi straks maar in de bakfiets”, reageert Neline.

Dit is een mooi moment om de terugtocht aan te vangen, met onderweg een eerste, nog wat zure bosbes. Bij de plas wordt de snelheid weer lager. Jolijn, altijd aan het speuren, vindt fraai geringde 'pannestoelen' in een gat in het zand: tolzwammen. Vervolgens wijst ze de anderen op een druk bewegend mierennest. Rode bosmieren, ziet Abel. ,,Die kunnen wel vijftig keer hun eigen gewicht dragen.” Neline: ,,Van een afstand lijkt het een hoop houtsnippers. Zonder de kinderen zou je eraan voorbijlopen.”