Natuurcolumn Michael de Vries: ‘Van tomaten tot voetbal: het wachten op het echte oranje’

10 juli 2024 om 14:29 Opinie Columns Nieuws uit Ede

EDE Het is inmiddels juli, en net als vele anderen kijk ik natuurlijk ook iedere dag. Hoewel het iedere keer iets beter lijkt te gaan, en ze echt wel hun best doen, zie ik het echte oranje nog niet. Oké, ze groeien wel en doen hun best, en zelfs in de breedte gaat het de goede kant op, maar iedere keer wacht ik op het moment dat ik het echte oranje ga zien. Regelmatig water geven helpt niet veel, en ook het aantal zonuren valt tegen. Misschien laat het echte oranje zich pas zien als de temperaturen omhooggaan.

Oké, eerlijk is eerlijk. U weet inmiddels dat ik het niet meer over voetbal heb, maar over de tomaten. Natuurlijk zit ik ook iedere wedstrijd aan de buis gekluisterd als ‘onze jongens’ spelen, maar ergens klopt het vergelijk met de tomaten wel. Want ook bij het voetbal ontbreekt voor mij het ‘echte’ oranje. Aanvallend, gedreven en snel combinerend. Het gaat allemaal wat stroperig, vaak tikkies terug, en soms heb ik letterlijk moeite om mijn aandacht erbij te houden. Of zal dat komen doordat ik regelmatig om 04.45 uur op de fiets zit om de natuur in te gaan, en dan ‘s avonds moeite heb mijn ogen open te houden tijdens het voetbal

ANDERHALVE METER HOOG

Goed, terug naar de tomaten. Al in februari startte ik met zaaien. Van alle bijzondere soorten, haalde ik het zaad eruit. Ik bewaarde het, en zaaide het dit seizoen. De planten doen het prima, sommige planten zijn al meer dan anderhalve meter hoog en bijna zeventig soorten staat hier verspreid in de tuin en op het balkon. Hier en daar komt af en toe een vruchtje. Zodra het gele bloemetjes is uitgebloeid, valt deze eraf en ontstaat een minuscuul klein groen tomaatje. 

Maar waar de tomaten vorig seizoen in deze periode al begonnen met de verkleuring naar oranje, is er nu nog niets van te zien. De meeste tomaten hebben nu pas het formaat van een doperwt. Nu heb ik persoonlijk niets tegen doperwten, maar van de tomaten verwacht ik toch iets meer.

Maar misschien is dat juist wel mijn valkuil. Omdat ik meer verwacht, ben je al snel ontevreden. Je verwacht iets heel geweldigs te zien, en als het dan tegenvalt, ben je teleurgesteld, terwijl het eindresultaat belangrijker is. Hoe slecht het ook lijkt te gaan, het eindresultaat is belangrijker dan het proces. En ineens ben ik weer terug bij het voetbal.

door Michael de Vries

Meer columns op Ede Stad.nl lezen? Je vindt ze in dit dossier.