Even naar een [andere wereld

9 juli 2024 om 10:12

Voor even is Janneke terug op de plaats waar het allemaal begon. Het huis van haar ouders in Ede waar ze 's ochtends wakker werd en naar bed ging met het typegeluid van haar vader. Ook een plaats van mooie (zomer)herinneringen. ,,De dagen waren eindeloos. De zomer was zo lang en uitgestrekt in zijn zinderende hitte. Die zomers lijken nu niet meer te bestaan. Dan was ik hier buiten aan het badmintonnen, stoepranden en 's avonds gingen we stiekem naar binnen bij het zwembad in Ede. Later, toen ik wat ouder was, dronken we een lekker glaasje wijn bij de lunch in de achtertuin. Het enige wat nog resteert van die mooie eindeloze zomers is misschien de wijn'', vertelt ze lachend. ,,Daar word ik wel een beetje droevig van. In mijn boeken zit dat gevoel ook. Dat melancholieke gevoel dat alles voorbijgaat.''

Jan: ,,Ik denk altijd aan de vakanties in Frankrijk en de fietstochten op de Veluwe. Op mooie dagen ging ik op de racefiets over de Ginkelse Heide en reed ik naar het huis van mijn moeder in Velp.  En we waren altijd aan het lezen. Het gaat vaak over boeken bij ons. Dat hebben we van huis uit meegekregen. In mijn gezin werd er veel gelezen door mijn ouders en door mijn broers. Op verjaardagen kregen we ook altijd boeken. Voor mijn vader was het boek vooral geestelijk van belang. Hij las altijd over het geloof.''
GEBOREN SCHRIJVERS Jan: ,,Iedereen die boeken leest vraagt zich altijd af, wat overkomt zo'n persoon dat die zoiets kan schrijven? Dat heb ik mijzelf ook vaak afgevraagd. Die wens zit heel diep van binnen; ik kan en wil dit ook. Dat moment kwam bij mij toen mijn vader overleed. Het leek erop dat mijn vader er niet meer moest zijn, zodat ik zijn verhaal kon vertellen. Over hoe hij in het leven stond, omging met het geloof en met de kwekerij. En op een dag had ik die noodzaak om dat verhaal te vertellen. We hebben natuurlijk traumatische ervaringen gehad in de familie en als kind ben je machteloos. En later was ik ertoe in staat om dat verhaal te vertellen. Zo is het begonnen.'' 

Janneke: ,,Ik heb een vader die heel goed schrijft en mijn broer ging op een gegeven moment ook schrijven. Er waren dus al twee mensen die heel goed een pen konden vasthouden. Ik dacht aanvankelijk dat je een trauma moest hebben om een boek te kunnen schrijven. Dat is dus niet zo. De urgentie komt vanuit jezelf, niet vanuit een traumatische ervaring. Als je eenmaal de smaak te pakken hebt en die voldoening hebt ervaren van het vinden van de juiste woorden, dan is dat zo bijzonder dat je het wil blijven doen.''

p Vervolg op pagina 15