Fietsenstalling en [ontploffing] op het station

7 april 2025 om 15:52

Ik was dertien jaar toen ik begon op de fietsenstalling aan de noordzijde. Op zondagmorgen van 07.30 tot 15.00 uur, eens in de twee weken. In de wintermaanden was het vrij relaxed en kon je je huiswerk maken of naar de radio luisteren. 

De zomer maanden was het 'volle bak', met de fietsverhuur. We hadden er toen 150 in de verhuur, die dan ook allemaal verhuurd waren. Dat was soms flink aanpoten om het geld te incasseren, de borg in te nemen en de fietsen klaar te zetten voor de huurders.
De exploitant van de fietsenstalling was 'meneer De Fluiter'. Hij sprak een beetje nasaal, waardoor hij voor de klanten niet altijd even goed verstaanbaar was. Klanten vroegen soms drie keer naar wat hij zei en dan werd het antwoord van De Fluiter niet altijd vriendelijker. Daar konden wij dan in stilte weer om lachen. Het was een prima werkgever, die ons studenten al snel vertrouwen en verantwoordelijkheid gaf.

Mijn heftigste ervaring met het station was de ontploffing van het gasstation in 1976. Ik was toen twaalf jaar oud en liep met een vriendje over de Ganzenweide toen wij hoorden dat er ergens een grote brand was. Wij zagen in de richting van het station al grote zwarte rookwolken. Ik dacht eerst aan het houten gebouw van het Streeklyceum, dat in het Beatrixpark stond.

We gingen er op ons fietsje naartoe: geen brand in de school, wel grote rookwolken bij het station. Nieuwsgiering als we waren als jonge jongens gingen we er direct heen. Daar zagen wij de brand aan het einde van het perron. Niets mooier om dichtbij te zijn en de fiets werd op slot gezet en ik ging het perron op. Je kon toen ook al ver in de richting van Arnhem lopen als het ware. Dat deed ik en inmiddels werd het vuur heftiger en hoorde je al knallen. Het vuur wakkerde verder aan en er volgden explosies. Wij renden achteruit terwijl het knalde. Ik werd door een oudere man op de grond gedrukt met de woorden 'hoofd tussen je armen en liggen blijven!'. Wij naar de grond en toen volgde de enorme explosie van het gasstation en vlogen alle ruiten uit de ENKA. De vuurbal van de ontploffing was een paddenstoel als een atoomontploffing, waar ik de beelden wel van kende. Wat een enorme klap. Ik ben naar mijn fiets gerend en snel naar huis gereden en heb daar mijn verhaal gedaan. Vol adrenaline natuurlijk!
Jaren later ben ik brandschade-expert geworden en misschien is daar wel de kiem gelegd. Wie zal het zeggen?

Auteur: Paul Westerik