Gerrit Nap: Stationschef én [‘mensenmens'

,,Ook onze moeder (Mien Nap – Wegerif, red.) heeft hij bij de NS ontmoet. Zij was lokettiste in Nijmegen, dus een echt NS-huwelijk. Wij woonden in een dienstwoning naast het station Ede-Wageningen, recht tegenover de Witte Hinde”, vertellen zoon Louis Nap (81) en dochter Wil Wassink-Nap (80). Jan luistert aandachtig mee. ,,Ik ken de verhalen van vroeger. Het was een mooie, maar ook zo’n andere tijd. Ik weet wel dat mijn schoonfamilie trots was op de spoorwegen.”
,,Men had vroeger geen idee wat een stationschef deed, laat staan waarvoor mijn vader verantwoordelijk was. Vader Gerrit was verantwoordelijk voor ongeveer zeventig personeelsleden. Die werkten in ploegendiensten. Elk plekje moest worden ingevuld. Hij werd altijd als ‘mensenmens’ omschreven. Dat bleek later ook bij zijn vertrek. Zijn afscheid werd groots gevierd, hoewel hij zelf erg bescheiden was. En natuurlijk in de Witte Hinde, want daar was hij vaak te vinden. Er was tweemaal een receptie. In de ochtend tussen en in de middag. Zo konden alle personeelsleden die in ploegendienst werkten afscheid van hem nemen. Het was niet alleen heel gezellig, maar ook heel druk”, weet dochter Wil nog.

TAAK ,,Onze vader was als stationschef verantwoordelijk voor het reilen en zeilen op van het station. Maar ook de stations Ede-Centrum, Veenendaal/De Klomp, Wolfheze en Oosterbeek vielen onder zijn verantwoordelijkheid”, weet Wil Wassink nog. ,,Wij hadden eerst geen idee hoe belangrijk zijn functie was, dat gold ook voor buitenstaanders. Hij maakte onder meer een opzet voor de nieuwe dienstregeling. Ook stelde hij de roosters op. Dat leek heel makkelijk. Maar op welk spoor, op welke tijd, in welke volgorde, mogen treinen binnenkomen? Ook de opleiding van het personeel, de rust- en werkverhouding en wat al niet meer, dokterde pa uit. Dat deed hij niet alleen. Hoewel mijn vader goed was in delegeren, bleef hij wel verantwoordelijk. Nu levert een computer snel de oplossing. Maar in die jaren was het echt mensenwerk”, kijkt Louis terug. Het trio weet ook nog heel goed hoe men vaak mopperde dat de dubbele spoorwegovergang langer dicht zat dan open was bij station Ede-Wageningen. ,,Dat klopte ook wel, bleek later uit onderzoek. Er was een dubbele spoorlijn met vier spoorbomen, die de Stationsweg kruisten. Het station was - zoals nu nog - de verbinding tussen het oosten en westen. Een belangrijke spoorwegader”, is Wil duidelijk.

OVERPLAATSING NAAR EDE Gerrit Nap werkte in het noorden en in Baarn, maar kwam terug naar Ede. ,,Zijn ouders woonden in Ede. Dat trok pa en ma meer dan promotie maken. Die promotie liet hij lopen om hier te mogen werken. Hij was blij en dankbaar dat de NS dat toestond”, weet Louis nog. Een album met herinneringen, waarin vele zaken door Wil of papier en foto zijn vastgelegd, wordt doorgenomen. Wil en Louis weten zich nog een incident te herinneren. ,,Een vrouw viel tussen perron en trein, terwijl deze al in gang kwam. Pa is op zijn buik op het perron gaan liggen om de vrouw strak tegen het perron te drukken om de, toen nog uitstaande, treeplanken van de rijdende trein te ontwijken. Gelukkig is de vrouw er slechts met wat kledingscheuren goed vanaf gekomen.''

p 19