SDS’er Ced Moulton blijft ondanks amputatie positief als altijd
31 december 2025 om 11:55 Voetbal Nieuws uit Ede Tips van de redactieWEKEROM Wie bij voetbalclub SDS ’55 het terrein opkomt zal zelden de altijd opgewekte Ced Moulton (55) kunnen missen. Maar achter zijn opgewektheid schuilt ook verdriet, wat hij graag verbergt.
door Eip Janssen
De naam Moulton is bij de Wekeromse vierdeklasser geen onbekend begrip. Ook de voornaam Ced, Ceddy, Cedric roept herkenning op. ,,Laat me mij alsjeblieft Ced noemen. Zo wil ik graag door het leven gaan”, opent Ced Moulton. ,,Mijn opa (Clifford Moulton, red.) en vader Ced Moulton namen me altijd mee naar het voetbalveld. Opa was in Ede vooral bekend als één van de bevrijders van Ede in de Tweede Wereldoorlog. Mijn vader, dus zijn zoon (5 december 2019 overleden, red.), was ook een in hart en ziel aan SDS ’55 verknocht persoon. Dus het is niet zo gek dat je het ongevaarlijke SDS ’55-virus krijgt”, opent Ced Moulton. Hij heeft een heftig jaar 2025 achter de rug. ,,Dat kun je wel stellen. Met een voor SDS ‘55 prachtig sportief voetbaljaar. Vorig seizoen zijn we in de nacompetitie gesneuveld, en nu gaan we op een tweede plaats de winterstop in: geweldig. Maar zelf heb ik in november twee operaties moeten ondergaan. Eerst een breuk in de heup en later is mijn rechterbeen tot aan de knie geamputeerd. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar het was niet meer te voorkomen”, zegt de als planner werkzame Wekerommer. Maar ook aan zijn heupbreuk weet Ced een positieve draai te geven. ,,Gelukkig was het de rechterheup. Was het links geweest, dan had de beenamputatie niet door kunnen gaan. Een geluk bij een ongeluk.”
JEUGD
Moulton werd op zesjarige leeftijd met de ziekte kanker geconfronteerd. ,,Dan lig je als klein kind in het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam. Dat was heel heftig, hoewel je misschien zelf niet altijd alles besefte. Na de operatie en de chemokuren bleek dat mijn linkervoet was aangetast. Ik lag met acht kinderen op zaal. Onlangs hoorde ik dat ik de enige ben die nog leeft na deze vreselijke ziekte. Misschien moet je dan van geluk bij een ongeluk spreken”, weet de immer opgewekte Ced nog te vertellen. Zijn niet functionerende linkerbeen betekende ook dat Ced nooit zelf heeft gevoetbald. ,,Sterker nog, ik heb bijna nooit echt gesport. Ik zette mezelf al snel in als begeleider. Ik heb bijna dertien jaar in de scouting gezeten. Daarna ben ik overgestapt naar SDS ’55 waar ik al heel lang elftalleider ben. Ook ben ik lid van de jeugdcommissie. Hoeveel uur ik op sportpark De Beek ben? Ik denk alles bij elkaar wel zo’n vijftien uur per week. Ik ben vanaf het begin goed opgevangen. Niet alleen de spelersgroep van het eerste, maar eigenlijk iedereen bij SDS ’55 beschouw ik min of meer als familie. Ik vind altijd het mooiste voorbeeld, dat na een wedstrijd alle spelers naar de kantine gaan. Ongeacht het resultaat. En dat ze zich daar niet afzonderen, maar met alle supporters en leden een praatje maken.”
(Tekst gaat onder de foto door.)
Mijn vrienden in goede maar zeker ook slechte tijden. - Theo Beumer
TE VEEL
Misschien typerend voor Ced Moulton is het gegeven dat hij zijn eigen (lichamelijke) problemen parkeert voor het algemene SDS ’55-belang. ,,Natuurlijk heb ik ook weleens momenten dat het me te veel wordt. Maar er zijn altijd mensen die dat door hebben en mij op de achtergrond steunen. SDS is een familieclub pur sang. Ik weet niet hoeveel bezoekjes en berichtjes ik heb gehad na mijn operaties. Ik ben nu al een tijd in Klimmendaal (Arnhem) om te revalideren. Maar over bezoek heb ik niet te klagen. Integendeel. Ook het feit dat zij (de SDS-hoofdmacht, red.) de winst op Otterlo aan mij op hebben gedragen, was geweldig. Je zegt altijd dat het niet hoeft, maar het deed wel wat met me”, gaat Ced Moulton licht geëmotioneerd verder.
De Wekerommer moet nog even in revalidatiecentrum Klimmendaal blijven. ,,Op korte termijn wordt besproken waar ik verder revalideer. Dat kan op Klimmendaal, maar misschien ook wel in de Gelderse Vallei. Ik weet nu al dat ik, zodra de prothese er is, beter en met minder pijn zal kunnen lopen, dan ooit tevoren.” De onverbeterlijke optimist weet het positivisme weer naar boven te halen. Op de vraag of hij ook volgend seizoen elftalleider wil blijven is hij helder. ,,Als het aan mij ligt wel. Willen de club, de technische commissie, of de spelers een andere elftalleider, dan doe ik een stapje terug. Maar ik denk in alle bescheidenheid dat er binnen de staf rond het eerste elftal twee posities zijn waar je weinig woorden aan hoeft te besteden. In de eerste plaats de verzorgster. Annet Veldhuizen, al meer dan 25 jaar bij SDS betrokken en een kanjer. Hoewel ik niet in haar schaduw kan en wil staan, denk ik dat men mij ook wel waardeert.”
(Tekst gaat onder de foto door.)
Verzorgster Annet Veldhuizen staat bij Ced Moulton in hoog aanzien. - Theo Beumer
BREDE BELANGSTELLING
Ced Moulton hecht eraan te vermelden dat zeker niet alleen de eerste selectie zijn volle aandacht heeft. ,,Nee, ik koester de jeugdafdeling zeker zoveel. Het is voor SDS van levensbelang dat we in de nabije toekomst in alle leeftijdscategorieën een elftal hebben. Eigen Wekeromse spelers is de levensader van de club”, is hij van oordeel.
Moulton is eigenlijk meer een buitenmens. ,,Maar ik ben heel dankbaar bij dit mooie bedrijf te mogen werken. Met alle beperkingen die ik lichamelijk heb. Zij zijn ook een belangrijke sponsor binnen SDS ’55. ,,Of dat toeval is? Dat durf ik niet te zeggen, maar wel weet dat zowel deze sponsor als de club goed bij elkaar passen”, lacht Moulton.
(Tekst gaat onder de foto door.)
Bevrijdingsmonument speelt grote rol in de familie Moulton. Theo Beumer
TOEKOMST
De Wekerommer geeft ook aan dat het hetgeen zijn opa en vader ooit hebben uitgedragen, later graag door hem zal worden voortgezet. ,,Opa vertelde altijd en overal mooie dingen over een slechte Tweede Wereldoorlog. Mijn vader was actief vrijwillig medewerker van het Platform Militaire Historie Ede en het Historisch Informatiecentrum ‘De Smederij’. Met zijn grote kennis van de militaire geschiedenis van de gemeente Ede en met name van de Brits-Canadese operatie die resulteerde in de bevrijding van onze gemeente in 1945, heeft pa een onuitwisbare bijdrage geleverd aan de historische kennis van die periode in Ede. Zelf ben ik al wel betrokken bij de jaarlijkse herdenking van de bevrijding van Ede op 17 april. Ooit, na mijn werkzame leven, komt er een tijd dat ik mij voor bovenstaande instanties meer ga inzetten. Maar tijd is naast mijn werk en SDS ’55 wel een probleem”, lacht Ced Moulton.
(Tekst gaat onder de foto door.)
De uren dat Ced (links achterste rij) in de bestuurskamer van SDS’55 zit, zijn niet bij te houden - PR SDS ‘55
WENNEN
Om een einde te maken aan een gesprek met de intens bij SDS ’55 betrokken Ced Moulton valt niet mee. ,,Laten we het nog even over voetballen hebben in plaats van over mij. Waar ik als elftalleider wel aan moest wennen is de kleedkamermuziek. Ongeacht het resultaat luide Nederlandstalige muziek. Vroeger verwerkte je een nederlaag even in stilte. Misschien ook niet goed, maar toch. De laatste jaren heeft SDS-trainers gehad zoals Ronald Tulen, Gerwin Dekker, Martin Speelziek, Marcel van der Hoop en nu Maarten van den Top. Ik durf echt te stellen dat ik met al die trainers goed kon opschieten. Zij pasten wel bij de familieachtige club SDS. Of ik een voorkeur had qua trainer? Nee, echt niet. Wat heel mooi is, dat zij allemaal hebben gereageerd op hetgeen mij onlangs is overkomen. Ook dat deed me goed. SDS is voor mij een echte uitlaatklep. Ik zou, nu maar ook achteraf, nooit anders hebben gewild. Ik hoop op sportpark De Beek, nog heel wat jaartjes actief te mogen zijn. Dan gaat het de club maar ook mij goed”, sluit Ced Moulton lachend af.