Na vijftig jaar optreden voelt Hans Dorrestijn eindelijk de waardering: ‘Het is bijna niet voor te stellen’

28 december 2025 om 06:55 Mensen Nieuws uit Bennekom Tips van de redactie

BENNEKOM Lang kon één ontevreden blik uit het publiek het humeur van Bennekommer Hans Dorrestijn vergallen. Tot zijn eigen verrassing geniet de 85-jarige tekstschrijver en cabaretier tegenwoordig meer waardering dan ooit. Hij weet van geen ophouden: in september startte ‘Nog Even Dit’. ,,Ik hoef nooit meer bang te zijn voor boze blikken.”

door Rick Praamstra

Het ‘menselijke tekort’ is een thema dat door de hele carrière van Hans Dorrestijn loopt en ook in ‘Nog Even Dit’ niet ongenoemd blijft. Hij bespreekt in deze voorstelling grote onderwerpen zoals oorlogen en klimaat, maar ook klein leed. In zijn jongste theaterprogramma brengt hij oud en nieuw werk samen.

Zo komt het lied ‘Sjaggerijnige wijven’ uit 2005 weer terug. Hij heeft geen seconde getwijfeld om dit nummer anno 2025 in het programma op te nemen. ,,Al te feministische stemmen noemen dit lied vrouwvijandig. Dat nummer gaat over één vrouw. Als je daar al kwaad over wordt. Zulke nummers mag je makkelijk over een man schrijven, maar niet over een vrouw. Dat noem ik de nieuwe hypocrisie en die is gevaarlijk. Die leidt tot vervalsing van de werkelijkheid. Er zijn ook vrouwen die niet deugen. Er zijn wél meer mannen die niet deugen, moet ik erbij zeggen. Als een man slecht is, is het direct een stuk gewelddadiger.”

OPTREDEN WAS EEN WORSTELING

De Bennekomse cabaretier is in de winter van zijn leven optimistischer dan ooit. Dorrestijn heeft de naam een beroepspessimist te zijn en onderschatte zichzelf zowat zijn hele carrière. Hij keek op tegen collega’s als Freek de Jonge en kende perioden van depressie. Een ontevreden blik uit het publiek vergalde zijn dag. ,,Optreden was voor mij echt een worsteling. Ik heb hard moeten knokken om de zalen überhaupt vol te krijgen. Maar ook om er plezier in te krijgen; ik zag er altijd als een berg tegenop.”

Met de inmiddels overleden pianist Martin van Dijk maakte Dorrestijn in het verleden de theaterprogramma’s Cirkels (2000), Het Naakte Bestaan (2002) en Ruïnes (2006). ,,We maakten dan weleens mee dat we door het publiek liepen en minachtende blikken kregen. Dus wij zochten altijd een uitgang waar we het publiek konden vermijden. Er hoefden maar vijf van de duizend toeschouwers je zo aan te kijken. We namen dan geen risico en smeerden ‘m vaak via de achteruitgang.”

(Tekst gaat verder na foto)

TRANEN IN HUN OGEN

Nu hij halverwege de tachtig is, heeft hij de angst voor boze blikken achter zich gelaten. Door het succes van zijn vogelaar-televisieprogramma ‘Baardmannetjes’ leerden mensen een andere kant van Dorrestijn kennen. Hij bemerkt veel meer dankbaarheid van zijn publiek. ,,Ze zijn blij dat ze me nog levend kunnen zien. Wat er nu gebeurt na mijn voorstellingen is bijna niet voor te stellen. Mensen komen massaal naar me toe om me te bedanken. Bijna met tranen in hun ogen alsof ik goudstaven heb staan uitdelen.”

Zijn gezondheid is broos, zeker na zijn tia van vijf jaar geleden. Na optredens is hij moe, lopen gaat niet altijd even vlot en pianospelen kost hem ook meer moeite. Op het podium lijken al deze klachten plots te verdwijnen en staat hij er anderhalf uur vol energie. ,,Ik sta daar met een heel warm gevoel. De mensen lachen ook zo vriendelijk naar me. Ik houd er ook heel erg van om mensen aan het lachen te maken. Daar leef ik voor. Lachen helpt enorm om overeind te blijven. Niet alleen voor mij, maar ook voor de zaal. Overeind te blijven voor alles waardoor je belaagd wordt. Of dat nu jongetjes van tien zijn, een vrouw van veertig, een winkelier of een boze buurman.”

IRONISCHE HERSENSPINSELS

In ’Nog Even Dit’ zingt hij onder meer het lied ‘Ezelkracht’, een ode aan de ezel en diskwalificatie van de auto en ‘Mesdagkliniek’, een lied over de psychiatrische instelling. Hoe hij op de tekst komt van de liedjes kan de geboren Edenaar niet echt verklaren. ,,Gelukkig kan ik dat ook niet uitleggen, want dan ben je volgens mij verloren. Soms denk je dagenlang over iets na en dan komt er niets. De andere keer loop je in de tuin en zie je plots een beeld of beleving voor je. Dan schrijf je daar een nummer over. Je hebt het niet in de hand.”

Dorrestijn schreef in zijn carrière van ruim vijftig jaar veel teksten, ook voor anderen. Veel van die schrijfsels zijn een en al ironie. Het is zijn manier om te beschouwen op de wereld en zijn eigen leven. Ook Ede ontkwam niet aan de ironische hersenspinsels van de cabaretier.

In ‘Ede (Gelderland)’ uit 2005 fileert hij Ede. Zo luidt één van de coupletten: ‘K woon in Ede, boze droom. Het leven is daar saai en sloom. En tevens woest. En tevens leeg. Zodat ik een depressie kreeg en ook eczeem en wat niet al. Een maagsteen, nierzweer, haaruitval’.

Hij gniffelt als hem daarnaar gevraagd wordt. ,,Het is een vreselijk leuk lied.” Dorrestijn zegt dat je de tekst met een korreltje zout moet nemen. ,,Het is waar en tegelijkertijd onzin. Er wonen natuurlijk ontzettend veel leuke mensen ook. Op veel plekken in de wereld is het veel en veel erger dan in Ede.”

GENIETEN VAN DE ONTMOETING

Voordat hij medio jaren negentig naar Bennekom verhuisde, woonde hij aan de Bellestein in Ede. Het was niet zijn meest gelukkige periode. Optreden in Ede bleek zelden leuk, herinnert hij zich. ,,Ik deed na een optreden een paar dagen geen boodschappen omdat ik bang was iemand tegen te komen.”

Het leven is draaglijker geworden voor hem, ook door zijn succes en dankbaarheid van zijn publiek. Bang om onder de mensen te komen is hij niet meer. In Bennekom geniet hij juist van de ontmoeting. ,,Ik leef er als een luis op een zeer hoofd. Vroeger moest ik na het ontbijt gewoon aan het werk. Nu kan ik gewoon een beetje ronddwarrelen, er zit geen druk meer op. Ik ga boodschappen doen en maak dan met een heleboel mensen een praatje in het dorp.”

(Tekst gaat verder na foto)

,,Ik ga naar de supermarkt en als ik dan een bekende tegenkom gaan we koffie drinken in een tent hier in Bennekom. Ik houd ervan om met mensen te praten. Weet je wat het is: ik loop veel moeilijker. Ik krijg dan last omdat mijn benen pijn gaan doen. Maar als ik iemand tegenkom waar ik een kwartier mee praat en ik daarna weer verder loop, denk ik ‘verrek, de pijn is weg’. De pijn gaat dus gewoon weg als je een gezellig gesprek hebt.”

NIET HET EEUWIGE LEVEN

Dorrestijn kan zich niet voorstellen dat er na ‘Nog Even Dit’ nog een theatertour volgt. Wel wil hij graag optreden in lokale theaters als Cultura voor een vogellezing of een selectie van zijn repertoire. Naar Groningen of Den Helder afreizen is hij op zijn leeftijd wel beu.

Veel van zijn generatiegenoten zijn niet meer onder ons. Onlangs overleed Joost Prinsen. Dorrestijn werkte met hem bij de ‘Stratemakeropzeeshow’, net als de overleden acteurs Aart Staartjes en Wieteke van Dort. Martin van Dijk overleed in 2016 al.

De Bennekomse theatermaker beseft dat hij ook niet het eeuwige leven heeft. ,,Als oude man zal je wel gek zijn als je daar niet over nadenkt. Ik ben er heel beroerd van dat ik een wereld achterlaat waar de temperaturen waanzinnig stijgen en waar nog nooit zoveel oorlogen gevoerd zijn. Ik vind het verschrikkelijk voor alle mensen, niet alleen voor mijn kinderen en kleinkinderen. Vroeger was de mensdom in handen van tirannen, dictators en moordenaars. Maar nu is het even erg. Ik snap niet dat mensen niet bereid zijn om alles te doen om dit tegen te gaan.”

,,Ik had er laatst met Nico de Haan over, waarmee ik de ‘Baardmannetjes’ maakte. Ik klaagde tegen hem over de stijgende temperatuur. Toen zei hij: ‘wees blij, Hans. We zullen er weinig van meemaken’. Hij zei dat we ontsnappen door de dood. Dat vond ik wel een mooie zin.”

VEEL MENSEN PLEZIER GEDAAN

De staat van de wereld en klimaat stemt hem treurig. Terugkijkend op zijn eigen leven ziet hij echter wél de lichtpunten. ,,Ik mag niet klagen. Ik krijg veel waardering en ik ben ook niet arm. Ik heb vrienden en een vreselijk leuke assistent: Daniela Titocci. Zij helpt me ook door de wereld heen. Ik heb een goede carrière gehad en veel mensen plezier gedaan.”