Marcèl van Dalen in de serie Krasse Knarren: ‘Het was niet mijn levensdoel om het meest geliefde raadslid te zijn’

16 januari 2026 om 06:49 Mensen Nieuws uit Ede Krasse Knarren

EDE Ze waren bekenden in Ede en omgeving, maar staan inmiddels veel minder in de schijnwerpers dan jaren geleden. In de serie Krasse Knarren interviewen we bekende Edenaren die uit het nieuws zijn verdwenen, maar zeker hun sporen hebben nagelaten. Deze keer: Marcèl van Dalen.

door Jan de Boer

Marcèl van Dalen (76) was jarenlang namens D66 lid van de gemeenteraad van Ede. Met zijn eigenzinnige opstelling was hij niet altijd populair binnen de Edese politiek. Hij had vaak afwijkende standpunten. Zo stelde hij regelmatig vragen bij de vraag of besluiten van de gemeente Ede wel voldeden aan Europese richtlijnen. Dat werd door veel collega-raadsleden niet altijd begrepen.

GEEN LINTJE

Opvallend was ook dat Van Dalen na zijn afscheid uit de Edese politiek geen lintje kreeg, terwijl dat gebruikelijk was voor raadsleden die langer dan twaalf jaar zitting hadden gehad. Van Dalen diende hiertegen een bezwaarschrift in, maar dat werd afgewezen.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Marcèl van Dalen. - Theo Beumer

Na zijn middelbare schooltijd in zijn geboortestad Zwolle, waar zijn vader directeur van de muziekschool was, ging Van Dalen sociologie studeren aan de universiteit in Rotterdam. „Ik vond het leuk, maar was de enige in Rotterdam die het leuk vond. Met die studie ben ik gestopt. Toch heb ik er twee jaar gezeten. Dat was heel gezellig. Leuke stad.”

RUSSEN AFLUISTEREN

Daarna ging hij in militaire dienst en kwam hij terecht in de Elias Beeckmankazerne in Ede. Na drie maanden werd hij overgeplaatst naar Eibergen, waar hij zich bezighield met het afluisteren van morseberichten. „Om de Russen af te luisteren. Nee, ik spreek geen Russisch. Die letters die je hoort schrijf je op en dat werd dan weer verder gestuurd.”

Wat soldaat 1 Van Dalen precies deed, viel onder de geheimhouding. „Mijn ouders zijn ook bezocht door de militaire geheime dienst. Zij hoorden via de geheime dienst dat ik een vriendin, mijn huidige vrouw, had. Dat had ik mijn ouders toen nog niet verteld. Blijkbaar was ik een tijdje gevolgd door de geheime dienst.”

Ik kan geen orde houden en wilde niet als leraar voor de klas staan

Tijdens zijn dienstplicht studeerde Van Dalen Nederlands aan de universiteit van Amsterdam. „Het eerste jaar slaagde ik. Ik kreeg van de universiteit te horen dat ik wel vaker naar de colleges moest komen. Een vriendin schreef voor mij alle collegeverhalen over, omdat ik vastzat in Eibergen.” Hij stopte na een jaar. „Ik kan geen orde houden en wilde niet als leraar voor de klas staan.”

Daarna koos hij voor een studie viool aan het conservatorium. „Dan word je iedere week gecontroleerd. En als je niet studeert, moet je van het conservatorium af. Voor mij was dat handig.” Op zijn elfde begon hij met vioolspelen, daarvoor speelde hij blokfluit. „Vaak ging ik niet naar de les. Later speelde ik piano, maar dat vond ik niks.”

GEMEENTERAAD EDE

Na zijn opleiding werkte Van Dalen aan de muziekschool in Bergen aan Zee en later in Barneveld. „Daarna werd ik ambtenaar Cultuur en Kunst bij de gemeente Barneveld.” In 1992 verhuisde hij naar Ede. „Ik ben daar de vergaderingen van D66 gaan volgen en werd lid van de partij.” In 1994 werd hij gekozen in de gemeenteraad. „Eerst was ik gewoon raadslid. Corry Steginga was toen fractievoorzitter. Ben Kolster zat ook in de fractie.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Volgens Van Dalen hoort controle bij het raadswerk. „Je zit niet in de gemeenteraad om de andere raadsleden blij te maken.” - Theo Beumer

HEEL DIRECT

In Ede was Marcèl van Dalen niet het meest geliefde raadslid. „Dat klopt. Het was ook niet mijn levensdoel om het meest geliefde raadslid te zijn. Mijn doel was om eerlijk te zijn, niks in de doofpot te stoppen. Heel direct en niet omfloerst.” Volgens hem hoort controle bij het raadswerk. „Je zit niet in de gemeenteraad om de andere raadsleden blij te maken.”

Het was ook niet mijn levensdoel om het meest geliefde raadslid te zijn

Hij kreeg van zijn werkgever in Barneveld twee dagen per week buitengewoon verlof om zijn raadswerk in Ede te doen. „Als je goed wilt controleren en met goede feiten wilt komen, ben je daar veel tijd aan kwijt.”

Van Dalen wijst erop dat een raadslid iets meer dan 2.000 euro bruto per maand ontvangt. „Daar mag je best hard voor werken. Mijn grootmoeder zou zeggen: je krijgt veel voor gewauwel.” Hij hield zich als een van de weinigen bezig met Europese aanbestedingsregels. „Dat begrepen de andere gemeenteraadsleden heel goed. Daarom waren ze en het college ook zo boos op mij.”

Over het gemeentehuis van Ede, ontworpen door architect Bakema, is hij kritisch. „Het is verpest toen de gebouwen onder de trouwzaal er kwamen. Dat gebouw wat ernaast staat heeft de verhoudingen helemaal verpest. Burgemeester Blanken was toen ontzettend boos op mij en zei: ‘Waar bemoeit u zich mee meneer Van Dalen’. Ik moest niet zo zeuren.” Ook over de ramenpartij in de raadszaal is hij niet positief. „In de raadsvergadering zeiden ze: ‘zo kan het publiek naar binnen kijken’. Onzin.”

AANGIFTE NIET GEMELD

Dat hij geen Koninklijke onderscheiding kreeg, wijt hij achteraf deels aan zichzelf. Na zijn tijd in Ede werd Van Dalen wethouder in de gemeente Breukelen, maar moest daar binnen drie maanden vertrekken. Er was een conflict met Ko Oosterwijk, destijds directeur van Cultura. „Hij had aangifte tegen mij gedaan.” Bij zijn aantreden als wethouder in Blaricum had Van Dalen nagelaten die aangifte te melden. Uiteindelijk vertrok hij ook daar. De aangifte werd later geseponeerd, nadat deze lange tijd was blijven liggen bij het Openbaar Ministerie.

In de laatste jaren van zijn werkzame leven pakte Van Dalen zijn oude beroep als muziekleraar weer op. „Sinds een paar jaar ben ik dat aan het afbouwen. Nu geef ik nog aan twee leerlingen vioolles. Dat doe ik iedere week, bij de mensen thuis.”

Hij verveelt zich niet. Met zijn vrouw Erna gaat het goed. Daarnaast schrijft hij columns voor de digitale krant EdeDorp. „En we hebben een huis in Zuid-Italië waar we drie maanden per jaar zijn.”

Marcèl van Dalen. - Theo Beumer

Meer verhalen over ‘Krasse Knarren’ lezen? Je vindt hier alle reeds gepubliceerde artikelen in de serie ‘Krasse Knarren’.