'Rouwen om je [huisdier]
is heel normaal'
Haar hond Bubbels was altijd vrolijk, vertelt Scheulderman. ,,Ze begon elke dag vol enthousiasme, wat gaan we vandaag beleven? Van tennisballen kreeg ze geen genoeg, ik kon ze niet vaak genoeg gooien. Ze was heel vriendelijk en werd overal als een koningin onthaald. Van de aandacht kon ze enorm genieten. Ze kon me als geen ander bespelen, door me op een bepaalde manier aan te kijken, maar daar kon ik alleen maar om lachen.” Bubbels, een teckel, werd maar acht jaar, terwijl de gemiddelde leeftijd bij het ras veel hoger ligt. Haar dood kwam onverwacht, dat maakte het extra verdrietig. ,,Mijn leven is ingericht op het leven met een hond. Ik neem mijn honden overal mee naartoe, ik doe bepaalde dingen niet meer vanwege mijn hond. Ik ga bijvoorbeeld alleen met de auto op vakantie, omdat ik de hond niet in het laadruim van het vliegtuig achterlaat. Ik heb een zwarte lijst van restaurants en cafés waar de hond niet welkom is. Ik leef echt samen met mijn huisdier, dat maakte het verlies zo groot.”
STIL VERDRIET De rouw om de dood van Bubbels overviel haar. ,,Ik had genoeg lieve mensen om me heen, die me steunden, maar ik kon weinig vinden over het rouwen om je huisdier. Het is een stil verdriet, waar weinig over gesproken wordt. ‘Dan neem je toch een nieuwe?’ hoorde ik wel eens. Alsof het om een huishoudelijk apparaat ging, en niet om een dier met een ziel en een geheel eigen persoonlijkheid.” Bij een uitzending van De Wereld Draait Door, waar ze regelmatig tafeldame was, vertelde Scheulderman over het verlies van Bubbels. ,,In de dagen erna kreeg ik allerlei berichtjes van mensen en werd ik aangesproken op straat. Veel mensen herkenden zich in mijn verhaal. Na de dood van Bubbels heb ik een jaar in een soort roes geleefd. Ik beleefde geen plezier meer aan dingen.”
NORMALE MENSEN Ze besloot een boek te schrijven, met daarin niet alleen het verhaal van Bubbels en het verlies, maar ook de ervaringen van bekende Nederlanders. ,,Ik wilde voorkomen dat men geïnterviewden zou afdoen als ‘gekke katten- of hondenvrouwtjes’. De geïnterviewden kennen lezers vanuit de media; dat geeft een idee dat je ze een beetje kent en dat het normale mensen zijn. Zij laten zien dat ze ook worstelen met hun verdriet na het overlijden van een geliefd dier, al gaat iedereen er anders mee om.”
PICKNICK In het boek wordt niet alleen het verlies beschreven, maar ook de leuke momenten met de huisdieren. ,,Zo vertelt Linda de Mol bijvoorbeeld over haar labrador die alles opat wat-ie tegenkwam. In het park dook hij op het kleed van mensen die zaten te picknicken en schrokte het eten compleet met verpakking en al naar binnen. Linda de Mol schaamde zich dubbelop, niet alleen vanwege het gedrag van haar hond, maar ook omdat mensen haar zouden herkennen. ‘Linda de Mol heeft haar hond niet onder controle’, ze zag het al voor zich. Eva Jinek vertelde over haar katten en dat ze graag aan hun buikjes ruikt. Voor iemand zonder dieren een beetje raar misschien, maar ik kon me er helemaal in verplaatsen!”
HERINNERINGEN Iedereen gaat anders om met het verlies. Zo kon de vroege dood van een vriendin het overlijden van de hond van Linda de Mol relativeren. Eva Jinek koestert vooral de herinneringen aan haar dieren. ,,Ik heb echter ook mensen gesproken, zoals Paul de Leeuw, die niet opnieuw een huisdier willen, omdat ze bang zijn voor het intense verdriet. Ik heb dat zelf ook een tijd gehad. Pas na ruim een jaar durfde ik het aan, een nieuwe hond. Het duurde wel even voordat ik me weer kon en durfde hechten aan haar. Ik begrijp het dus heel goed. Maar je ontzegt jezelf heel veel als je niet weer een huisdier neemt. Al die mooie jaren die ik met Bubbels heb gehad, dat had ik niet willen missen. Ik heb veel van haar geleerd. Hetzelfde geldt voor mijn huidige hond Dizzy, die weer heel anders is. Het is wel een raar gegeven: het is een van de weinige relaties die je aangaat waarvan je vooraf weet dat je op een gegeven moment afscheid moet nemen.”
TIJD NEMEN Ze hoopt met het boek mensen die hun huisdier moeten missen een steuntje in de rug te bieden. Of het nu om een hond, kat, konijn of paard gaat. ,,De belangrijkste tip die ik kan geven is gelijk aan de titel van het boek: neem alle tijd die je nodig hebt. Rouw om je huisdier is heel normaal, kijk maar hoeveel je van een dier kunt houden en hoe intensief je met ze samenleeft. Het zou juist raar zijn als je dan níet om ze zou rouwen!”
GENIETEN Het verdriet wordt met het verstrijken van de tijd zachter, het is inmiddels langer dan acht jaar geleden. ,,Langer dan Bubbels heeft geleefd.” Ze kijkt met liefde terug op het leven dat ze samen hebben gehad. ,,Al kan ik me op sommige dagen nog heel verdrietig voelen. Ik had haar graag nog meer jaren gegund, ze kon zo van het leven genieten.”
[‘Neem alle tijd die je nodig hebt’ is verkrijgbaar bij de (online) boekhandel.
