Wim Roke in de serie Krasse Knarren: ‘Lekker lummelen is lekker af en toe’

27 februari 2026 om 08:49 Mensen Krasse Knarren Nieuws uit Ede Tips van de redactie

LUNTEREN Ze waren bekenden in Ede en omgeving, maar staan inmiddels veel minder in de schijnwerpers dan jaren geleden. In de serie Krasse Knarren interviewen we bekende Edenaren die uit het nieuws zijn verdwenen, maar zeker hun sporen hebben nagelaten. Deze keer: Wim Roke.  

door Jan de Boer 

De naam Roke was decennialang verbonden aan woninginrichting in Ede. De oorsprong van het familiebedrijf ligt in 1939. ,,Gerrit, de oudste broer van mijn vader Gerard is daarmee in 1939 aan de Parkweg begonnen in een schuur van mijn opa met een meubelfabriekje. Daar maakten ze meubelen en daar stoffeerden ze meubelen”, vertelt Wim Roke (1954).

Na de Tweede Wereldoorlog werd het pand aan de Parkweg 73 aangekocht. ,,Daar is het begonnen met de familie Roke. Langzaam maar zeker is het daar uitgegroeid tot wat het was.” 

In die jaren waren er in Ede slechts enkele meubelzaken, waaronder De Bruin in het centrum en Scherrenburg. ,,In ons vak bestaan er niet veel meer zaken van die tijd. Ik denk bijna niemand meer.” 

School was niets voor mij. Dat wilde helemaal niet

Roke zelf voelde zich niet thuis op school. ,,Maar heel kort heb ik op school gezeten. Op zeventienjarige leeftijd ben ik in loondienst in de zaak begonnen. School was niets voor mij. Dat wilde helemaal niet.” Thuis werken mocht onder één voorwaarde: hij moest het vakdiploma en het middenstandsdiploma halen. Dat lukte. Het vakdiploma behaalde hij nog vóór zijn militaire dienst.

DIENSTTIJD

Zoals veel jonge mannen in die tijd moest Roke in dienst. De actieve opkomstplicht gold tot 1996. Roke werd geplaatst in ’t Harde. Aanvankelijk werd hij afgekeurd, tot zijn teleurstelling. Uiteindelijk diende hij achttien maanden. ,,Daar heb ik veel plezier gehad. Ik was in dienst commandant van het zwaarste kanon van Nederland. Er waren vier batterijen met die zware kanonnen.”

Hij herinnert zich de indrukwekkende kracht van het geschut. ,,De granaten waren 120 kilo en je kon maximaal veertig kilometer schieten. Dat gaf een behoorlijke dreun, heel spectaculair. Ook geschoten in Duitsland, maar ook bij de Afsluitdijk in Nederland. Daar schoten we op een zomerdag met de korte broek aan. Bij zo’n kanon had je twaalf man personeel. Zelf heb ik niet geschoten. Ik moest zeggen hoe het moest. Ik had de verantwoording, maar dat stelde weinig voor. Je deed het met z’n allen. Maar als het niet goed ging, kreeg ik natuurlijk als eerste op m’n sodemieter. Daar trok ik me toen ook al niet zoveel van aan. Dat is m’n aard en dat is misschien nog wel zo.”

TWEE BEDRIJVEN

Na zijn diensttijd keerde Roke terug in het familiebedrijf. De winkel werd gesplitst: zijn oom en neef gingen verder met meubelen op Parkweg 81a, terwijl hij samen met zijn vader tapijten en gordijnen verkocht op nummer 73.

(de tekst gaat onder de foto verder)

Wim Roke. - Theo Beumer

In 1985 werkte hij enige tijd elders in de regio. Toen zijn vader in 1989 ziek werd, nam Roke het bedrijf een jaar later over. Samen met zijn vrouw Els zette hij de zaak voort. Hoewel de naam Roke voor veel Edenaren één geheel vormde, waren het formeel twee afzonderlijke bedrijven.

Vanaf de eerste dag hadden we er schik van. Allebei waren we er klaar mee

In 2020 kwam er een einde aan het ondernemerschap. ,,M’n neef Willem was er toen al een jaar of drie eerder mee opgehouden. Hij had helemaal geen opvolging. Onze zoon Jeroen zou de zaak overnemen. Hij zag dat uiteindelijk niet zitten. En de rek was er ook uit in de zaak. Toen hebben we het goed verkocht, met de belasting afgerekend en genieten we nu van ons pensioen. Vanaf de eerste dag hadden we er schik van. Allebei waren we er klaar mee.”

In het voormalige pand van Roke aan de Parkweg is inmiddels een tandartsenpraktijk gevestigd. Tijdens zijn laatste werkjaren maakte hij de veranderingen in de straat van dichtbij mee, onder meer rond het Spindopplein. Hij herinnert zich ook mindere perioden.

,,In de begintijd hebben wij op de Parkweg via de winkeliersvereniging met Gert van der Born, Bert Andree en Herjan van Harselaar een gouden tijd gehad. Maar ook slechte tijden. Eerst was er een verloedering op de Parkweg. We hadden last van drank- en drugsverslaafden, dak- en thuislozen. Die zaten bij station Ede Wageningen. Maar die hadden wij overdag allemaal op de Parkweg. Het was een nare tijd. Wat je nu leest over overlast in het centrum van Ede maakten wij toen al mee. Het is aan de Parkweg netjes opgelost. Er zijn mooie winkels gebouwd met nette appartement er boven. Zeker voor de twee grote supermarkten daar is het goed geweest dat op het Defensie- en Akuterrein geen winkelgebieden mogen komen. Tegenwoordig kopen mensen wel veel via internet. Het is zo veranderd, maar een tapijt koop je natuurlijk niet via internet.”

MANTELZORG

Kort na hun pensionering brak de coronaperiode aan. ,,Heel bizar. Dat is allemaal geweest. Wij genieten nog steeds van ons pensioen.”

Wel hebben Wim en Els Roke een nieuwe verantwoordelijkheid gekregen. ,,We zijn mantelzorgers voor de 94-jarige moeder van Els. Ze wordt heel goed en lief verzorgd in De Honskamp. Je houdt er altijd rekening mee. Ze is de laatste drie weken heel erg ziek geweest. Iedere dag waren we bij haar op bezoek. Het houdt je heel erg bezig.”

NATUUR EN VOGELS

De natuur speelt een belangrijke rol in het leven van het echtpaar, dat tegenwoordig in Lunteren woont. Vooral vogels hebben de belangstelling van Roke. ,,Ik heb altijd vogeltjes en duiven gehad. Daar ben ik mee opgehouden toen we op ons huidige woonadres in Lunteren kwamen te wonen.”

Jarenlang was hij vrijwilliger op het park De Hoge Veluwe, waar hij onder meer vogels inventariseerde. Dat doet hij nu in het Lunterse Buurtbos. ,,Voor mezelf heb ik het bos in drie delen verdeeld. Ieder jaar doe ik een ander deel. Dat begint half maart. Ik ben heel erg geïnteresseerd in natuur. De liefde voor de natuur heb je of heb je niet. Dat zit gewoon in je bovenkamer, denk ik.”

De liefde voor de natuur heb je of heb je niet. Dat zit gewoon in je bovenkamer, denk ik

Een vaste traditie was het voor- en najaar op een waddeneiland doorbrengen, met name op Texel. ,,Texel is wel een fantastisch vogeleiland. Het geeft wel een beetje een kick als je een bepaalde vogel ziet. Maar ik ga niet speciaal op reis zoals die fanatieke vogelaars om een zeldzame vogel te zien. Daar heb ik geen behoefte aan. Maar ik snap het wel.”

Hij stoort zich soms aan het gedrag van fanatieke fotografen. ,,Laatst waren er in de Eempolder meer dan tien velduilen te zien. Dan zie je mensen die met niets of wat dan ook rekening houden en daar voor overlast zorgen. En dat alleen omdat ze die vogel op de foto willen hebben. Een hele hoop natuurfotografen houden zich slecht aan de regels.”

Zelf is hij gestopt met vogelfotografie. ,,Je liep steeds te zeulen met de camera. Ik dacht een makkelijk cameraatje te hebben gekocht, maar ik kon daar niet zo goed mee overweg. Ik heb genoeg foto’s gemaakt. Een huismus is net zo mooi.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Wim Roke. - Theo Beumer

Over bijzondere soorten zegt hij: ,,Onder andere de blauwborst. Zie je die vogel veel? Die vogel zit overal. Ook hier in de buurt wel. Tegenwoordig zie je de blauwborst ook langs het Valleikanaal. De nachtegaal vind ik een mooie vogel. Van vogels houden is een gevoel. Ik geniet er van.”

Excursies met groepen laat hij liever aan zich voorbijgaan. ,,We gaan niet zo graag mee met excursies, want dan krijg je te maken met mensen, die jou precies vertellen wat je wel of niet goed doet. Laat mij m’n gang maar gaan.”

GOLF EN VOETBAL

Naast de natuur is golf een vaste bezigheid. Al zo’n twintig jaar speelt Roke op de baan in Heelsum. ,,Maandagmorgen is er altijd een vaste hereninloop. Dat is een groepje tussen de veertig en zestig man. En woensdagmorgen is er een vast groepje met acht kerels. Dat is voor de fun, lekker golven en je best doen. Het moet geen inspanning worden, het moet gezellig zijn. Het allerbelangrijkste is om het balletje recht te slaan.”

Zijn sportieve verleden begon bij Blauw Geel ‘55. ,,Mijn voetbalcarrière begon op tienjarige leeftijd bij Blauw Geel ‘55. Weet je nog Jan?”

Hij herinnert zich hoe hij in de jaren zestig kort bij de zondagclub Ede speelde. ,,Mijn moeder vond dat best. Op een gegeven moment moest ik op zondag op de fiets naar een club in Wageningen om daar te voetballen. Daar kwam m’n moeder achter en zei ‘jij gaat niet op zondag voetballen’. Dat was bij ons niet ‘im Frage’. Op zondag ging je naar de kerk.” Daarna keerde hij terug naar het zaterdagvoetbal bij Blauw Geel ‘55.

Ik kan makkelijk een dagje niets doen. Dat snapt niemand, maar het is wel zo

Het lokale voetbal volgt hij minder intensief dan vroeger, maar Europees voetbal boeit hem nog altijd. ,,Ik ben helemaal gek van Engels voetbal. Heb wel een voorkeur voor Manchester United en Liverpool. Om een keer naar een wedstrijd in de Champions League te gaan, staat nog op m’n wensenlijstje. Als ik ga dan wil ik naar een wedstrijd van Liverpool. Misschien dat het er nog van komt. Barcelona kan me ook bekoren.”

Zijn dagen vult hij tegenwoordig naar eigen inzicht. ,,Ik vermaak me voor de rest prima. Ik kan makkelijk een dagje niets doen. Dat snapt niemand, maar het is wel zo. Er zijn mensen die vinden dat het niet kan, dat je een dag niets doet. Lekker lummelen is lekker af en toe.”

Meer verhalen over ‘Krasse Knarren’ lezen? Je vindt hier alle reeds gepubliceerde artikelen in de serie ‘Krasse Knarren’.