Groeten van Barbara Heikens uit Amerika: ‘Grappig genoeg is het dagelijkse leven niet zo heel anders dan in Nederland’

20 maart 2026 om 08:49 Mensen Groeten uit... Nieuws uit Ede

EDE Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad Plus emigranten over hun nieuwe leven in het buitenland. Ze was 27 jaar oud toen ze Ede achter zich liet en inmiddels woont Barbara Heikens (58) alweer 22 jaar in Amerika, samen met haar Amerikaanse man Chris.

door Denise Hoek

Barbara groeide op aan de Van Heutszlaan in Ede. „Ik ben geboren in het Juliana ziekenhuis en heb een broer die vijf jaar ouder is. We gingen naar de Louise de Coligny-school en het Marnix College. Ons huis lag centraal, we konden overal naartoe lopen of fietsen. Als kind waren we lid van zwemvereniging Polar Bears, waar mijn moeder actief was. Zelf had ik geen zwemtalent en ontwikkelde ik al snel andere interesses, zoals paardrijden.”

Wekelijks volgde Barbara lessen op Manege De Nieuwe Heuvel. ,,Ik probeerde zoveel mogelijk naar de manege te gaan om te helpen met allerlei klusjes en om vaker te kunnen rijden.” De grootste verrassing van haar leven kwam op haar veertiende verjaardag. ,,Mijn ouders hadden een pony voor mij gekocht! Ik werd lid van een ponyclub en deed mee aan veel wedstrijdjes. Toen ik achttien werd mocht ik niet meer meedoen met de jeugd, daarom stapte ik over naar paarden met een ander paard.”

Daarnaast begon ze op die leeftijd met Verpleegkundige A in Amersfoort. „Ik verdeelde mijn tijd tussen Ede en Amersfoort. Na een paar jaar werken in Lunteren, trok ik op mijn 27e voorgoed de deur van de Van Heutszlaan achter me dicht. De laatste jaren voor mijn vertrek werkte ik in Rotterdam.”

DE JUISTE KEUZE

Daar ging ze aan de slag voor farmaceut Pfizer, op het Nederlandse hoofdkantoor. ,,Via mijn contacten met het hoofdkantoor in New York (Manhattan) kreeg ik de kans om daar te werken. Het gebeurde niet zomaar. Er ging een uitgebreide selectieprocedure aan vooraf, waarvoor ik een paar keer naar New York moest. Het was spannend en een beetje onwerkelijk, maar uiteindelijk bleek het de juiste keuze.”

Ik moest het eerste jaar wennen dat ik niet op vakantie was

De integratie liep volgens Barbara soepel. ,,Pfizer hielp met werkvergunningen, een bankrekening en een appartement. Ik kende mijn collega’s al vanuit Nederland.” Heimwee had ze niet: ,,Alles voelde als een avontuur. Al moest ik het eerste jaar wel wennen dat ik niet op vakantie was. Het voelde alsof ik hier tijdelijk zou zijn. Dat gevoel kwam geleidelijk.” Inmiddels is ze 22 jaar verder en is Barbara gelukkig getrouwd met Chris, geboren in Philadelphia, waar ze elkaar ontmoetten. In 2012 kreeg ze haar Amerikaanse paspoort. ,,Het lijkt erop dat we in de Verenigde Staten (VS) blijven, maar wie weet wat er op ons pad komt. Always an open mind for new opportunities.”

NAAR JAPAN

Een bijzondere kans was om drie jaar naar Japan te gaan. ,,Toen ik naar de VS ging, was ik single, dus dat maakte de beslissing makkelijker. Toen we naar Japan gingen, waren we getrouwd. Chris moest zijn baan opzeggen; hij had zijn hele leven alleen in Philadelphia gewoond, dus het was een grote stap. We moesten er samen volledig achter staan.” Chris’ eerste reactie op het aanbod was nee. ,,Hij dacht erover na en deed zelf onderzoek. Geleidelijk werd hij enthousiast. Als hij was blijven twijfelen, waren we beslist niet gegaan. Van 2012 tot 2015 woonden we daar, daarna keerden we terug naar de VS.”

MOEILIJK UIT TE DRUKKEN

Het eerste jaar in Amerika was vermoeiend door het constant Engels praten. ,,Mijn Engels was vooral werkgericht; in sociale situaties voelde communiceren anders. Ik had in het weekend tijd voor mezelf nodig om bij te komen.” Ze werd lid van een hardloopclub en een triatlonclub, waardoor ze nieuwe contacten opbouwde. Na dat jaar kon ze een green card aanvragen, wat meer flexibiliteit gaf in werk en verblijf.

Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad.nl emigranten over hun leven in het buitenland.

Inmiddels voelt Barbara zich goed thuis in het Engels. ,,Alhoewel ik nog dagelijks nieuwe uitdrukkingen hoor. Ik heb altijd voorgenomen nooit Nederlands te spreken met een Engels accent, want dat vond ik aanstellerij. Helaas zeggen familie en kennissen dat ik inmiddels wel een accent heb. Ik doe mijn best goed Nederlands te blijven spreken, maar soms gooi ik er een Engels woord doorheen. Omgekeerd gebeurt dat ook met Nederlands als ik met mijn man spreek. Hij begrijpt veel en vindt het grappig.”

BURGEMEESTER VAN RUTLAND

Over hun dagelijks leven: ,,Grappig genoeg is het dagelijkse leven niet zo anders dan in Nederland, met werk, huishouden en sociale activiteiten. Het grootste verschil is dat je in Nederland doorgaans meer vakantiedagen hebt.” Barbara en Chris zijn vroege vogels. ,,We staan doordeweeks rond kwart over vijf op voor de gym of een ochtendwandeling, even een frisse neus halen voordat we achter het bureau kruipen.” Beiden werken vanuit huis en houden van buitenactiviteiten zodra ze vrij zijn, zoals kajakken of skiën in de winter.

(tekst gaat verder onder de foto)

 Eigen foto

Vrijdagavond is gereserveerd voor elkaar. ,,Dan is onze date night. We gaan naar ons favoriete lokale restaurant en zitten aan de bar; dat is leuk voor onverwachte contacten en gesprekken. Zo zaten we eens naast de burgemeester van Rutland.”

ON THE MOVE

Momenteel wonen ze in Rutland, Vermont, in een huurappartement, maar binnenkort verhuizen ze naar Silverthorne, Colorado, waar ze vorig jaar een appartement kochten. ,,Chris heeft bijna zijn hele leven aan de East Coast gewoond en ik ook sinds 2004. Het leek ons leuk naar het westen te gaan, omdat we daar regelmatig op vakantie waren. Het klimaat is aantrekkelijk, we zijn richting ons pensioen en hebben meer tijd voor onze outdoor hobby’s. Dit is het juiste moment om te verhuizen.”

BEZOEK AAN EDE 

Gemiddeld bezoeken Barbara en Chris Ede eens per jaar. ,,Je moet bewust plannen om familie te zien. De eerste twee jaar na mijn emigratie deed ik dat via werk in Duitsland, dan nam ik de trein naar Arnhem voor een kort bezoek. Mijn vader grapte dat hij mij vaker zag toen ik in New York woonde dan toen ik in Rotterdam woonde.” Ze spreken ook graag af op andere locaties, zoals recent in Frankrijk. ,,Mijn moeder wordt negentig; dat is een mooie leeftijd voor een bezoek aan Colorado.”

Altijd mee terug naar Amerika: Nederlandse kaas. ,,Ede heeft goede kaasboeren, ik probeer altijd twee stukken mee te nemen. In Amerika heb je meestal alleen Cheddar of Swiss, wat minder smaakvol is.”

OVER JE SCHOUDER KIJKEN

Voor Edenaren die nu naar Amerika willen emigreren is het proces veel moeilijker. ,,Met het huidige politieke klimaat en de Trumpadministratie is het hele proces onzekerder. Zelfs met een geldig visum lijkt het alsof je over je schouder moet kijken. Ik had nooit kunnen denken dat we tot dit punt zijn gekomen. Ook de gezondheidszorg is een belangrijk punt. Er is hier geen basisverzekering; particuliere opties zijn duur. Vanaf 65 jaar komt Medicare in beeld. Het is belangrijk eerst meerdere keren op bezoek te gaan en in verschillende seizoenen te ervaren hoe het leven daar echt is.”

SAMEN GENIETEN 

Barbara en Chris hopen samen nog lang te kunnen genieten. ,,Op de skipiste komen vaak mensen tegen die in de zeventig of tachtig zijn en nog steeds volop genieten van de outdoors; een actieve levensstijl hebben. We hopen dat dat ook voor ons in de toekomst zit.”

Meer verhalen over Edenaren in het buitenland lezen? Je vindt hier alle reeds gepubliceerde artikelen in de serie ‘Groeten uit...’.

Ben of ken jij iemand die ook zo’n avontuur is aangegaan? Laat het ons weten.