Muziek en plezier vormen de rode draad in het leven van Dicky en John Weller

27 maart 2026 om 08:38 Mensen

EDE Het is moeilijk om niet met ze mee te doen. Om mee te lachen, om mee te zingen. Muziek én plezier vormen de rode draad in het leven van John (76) en Dicky (75) Weller uit Ede. Dat willen ze nog lang volhouden.

door Denise Hoek

De voordeur vliegt al open voordat er aangebeld kan worden. In de deuropening staat het vrolijke duo Dicky en John, met hun hondje Cindy. Muziek en bovenal een goede lach zijn de belangrijkste speerpunten in hun leven. „We komen op veel plekken en zien weinig mensen van onze leeftijd die echt vrolijk zijn. Ze weten met de tijd geen raad”, vertelt John, achteroverleunend in zijn stoel aan de keukentafel. „Wij willen gewoon bezig blijven.”

(tekst gaat verder onder de foto) 

 - Eigen foto

Dicky zet ondertussen koffie en koek op tafel en vult aan: „Het lijkt ons ook een keer leuk om mee te doen aan Gluren bij de Buren, want we hebben hier alles staan voor een thuisconcert.” Dat is nog zacht uitgedrukt. Het midden van de lichte woonkamer wordt gevuld met gitaren, boxen, muziekstandaarden en microfoons. Je kunt niet om de passie van het stel heen. „Muziek is heel belangrijk voor ons. Alles draait hier om muziek. We oefenen elke dag”, zegt John trots. Wijzend naar haar man voegt Dicky eraan toe: „Hij begint er ’s ochtends al mee. ‘Even oefenen, Dick’, zegt hij dan. Tussendoor stoppen we even en in de middag gaan we weer verder.”

De een vindt rust in een goed boek, de ander aan de knutseltafel. Sommigen trekken eropuit in de natuur, leven zich uit in de keuken of verliezen zich in muziek, fotografie of sport. In de rubriek ‘Edenaren met een passie’ spreken we Edenaren over de hobby of passie waar zij ontspanning in vinden.

„Soms zelfs ’s nachts”, vervolgt John. „Bijvoorbeeld toen ik het nummer Fernando moest leren op de gitaar. Ik kreeg het niet voor elkaar, totdat ik er ’s nachts in bed achter kwam hoe het wel moest. Dan ga ik er ook echt uit.”
„Dat doorzettingsvermogen heeft hij heel sterk”, zegt Dicky liefdevol.

MUZIKALE FAMILIES

Muziek maken hebben ze beiden niet van een vreemde. „Zijn vader trad ook altijd graag op, daar heeft hij het echt van. Het zit in de genen”, vertelt Dicky. John knikt instemmend. „Ik groeide op in Epe. Mijn vader was voorzitter van de accordeonvereniging en mijn zus speelde piano. Toen ik Dicky leerde kennen, was ik drummer.” Ook bij Dicky is muziek er met de paplepel ingegoten. „Er stond altijd muziek op en mijn vader zong vaak smartlappen op verjaardagen. Later kreeg ik de vraag of ik wilde zingen. Ik kom uit Heerde en mijn oom moedigde me aan. Hij ging dan met de pet rond, zodat ik er leuke dingen van kon kopen.”

Het stel leerde elkaar meer dan vijftig jaar geleden kennen in Elburg. „Hij was brutaal”, lacht Dicky. „Ik lag daar met mijn nichtje te zonnen en John kwam met een vriend aanlopen, vragend om zonnebrand. Maakte hij zo dat hele tubetje leeg!” Even later: „Toen John achttien werd, zei zijn moeder: ‘Je bent nu jarig, laat dat meisje maar binnenkomen.’ Toen mocht ik bij hem naar binnen”, vertelt ze met een glimlach. Niet veel later sloot ze zich aan bij de band The Mad Men, waar John drumde en Dicky zong.

(tekst gaat verder onder de foto)

 Bron foto: eigen foto

Toen kwam er een periode waarin muziek op een lager pitje kwam te staan. Het stel verhuisde naar de gemeente Ede, waar John bij het leger ging werken en Dicky in een kledingwinkel. Tot 2008. „John zei ineens: ‘Ik ga een gitaar kopen in Barneveld’”, vertelt Dicky. Zo gezegd, zo gedaan. Niet veel later volgde een tweede gitaar, voor het geval er tijdens een optreden een snaar zou knappen.

MEEZINGERS

Optreden doen de twee nog altijd regelmatig, door het hele land en ook in Spanje en Duitsland. Nummers kiezen ze op basis van wat populair is, zoals Engelbewaarder van Marco Schuitmaker. Een belangrijke voorwaarde: het moeten meezingers zijn. „We willen dat het publiek meezingt”, zegt Dicky, terwijl ze haar hand achter haar oor legt. „Ik roep ook vaak: ik hoor jullie niet!”

(tekst gaat onder de video verder)

Dat ze van meezingers houden laten ze maar al te graag aan de keukentafel zien. Of beter gezegd: horen! John pakt zijn vertrouwde gitaar, Dicky vist de songtekst van de vrolijke meezinger zo uit haar handtas. Hij begint te spelen, zij te zingen: ,,Ik weet nu dat er een engelbewaarder bestaat.”

Helemaal in hun element, alsof ze echt aan het optreden zijn. Het is te merken dat ze dit vaker hebben gedaan. 

EIGEN NUMMERS

Dicky en John houden het niet alleen bij bekende liedjes. Ze schrijven ook eigen teksten, vaak op bestaande melodieën, bijvoorbeeld voor verjaardagen. „Ik vraag de jarige naar zijn of haar leven en verwerk dat in een liedje”, vertelt Dicky. Ze bouwt zo’n nummer stap voor stap op. Eerst zet ze de hoofdlijnen op papier, daarna zoekt ze er een passende melodie bij. ,,„Ik maak eerst iets en dan denk ik: o ja, zo is iemands leven geweest. Dan begin ik ergens en ga ik verder uitwerken.”

Voor Evelien, die tachtig werd, werkte ze op dezelfde manier. Dicky wist dat ze van golfen en zingen houdt. Tijdens een bezoek zaten ze samen muziek te maken in de veranda en de tuin. „Toen vertelde ze over Spanje, waar ze een huisje huurt voor vijf jaar”, zegt Dicky.

Ik heb altijd pen en papier bij mij

Die verhalen verwerkte ze in het lied. Zo ontstond een couplet over het leven in Spanje en een refrein over Eveliens verjaardag. ,,Geef mijn boekje eens, John.” Dicky pakt haar boekje en begint te zingen: „Ja, die Evelien is nu tachtig jaar, jaar, jaar. Leeftijd geeft haar geen bezwaar, zwaar, zwaar. Altijd kan ze weer even golven gaan, zo heerlijk op die baan.” Het nummer schreef ze in één ochtend. „De ene keer gaat het sneller dan de andere keer. Soms krijg ik ineens inspiratie, bijvoorbeeld tijdens het wandelen met de hond. Daarom heb ik altijd pen en papier bij me.”

DE HOOGSTE TIJD

Het plezier in muziek blijft. Al is er één nummer dat ze tegenwoordig iets anders brengen. „Het is tijd, de hoogste tijd”, begint Dicky te zingen. „Dat lied van André Hazes zongen we altijd helemaal, maar dat vonden we op een gegeven moment te lang. Nu doen we alleen nog het refrein, drie keer, en dan is het klaar.” John pakt zijn gitaar en speelt de bekende akkoorden. Samen zingen ze het refrein.

Daarmee eindigt ook het bezoek. Zoals het duo zelf zingt:  „Dag mevrouw en dag meneer, u komt hier toch weer?”

Ook een bijzondere hobby of passie? Mail naar de redactie! Het mailadres: ede.stad@bdu.nl