TweEdehands bij ‘t Kerkerf in Lunteren: ‘Of ik aan sport doe? Ja, drie keer per week kringlopen’

28 maart 2026 om 06:54 Maatschappelijk Nieuws uit Lunteren TweEdehands

LUNTEREN De aanhouder wint. Dat is de ongeschreven regel van de kringloopwinkel. Tussen de vergeelde romannetjes, stapels Boerenbont-servies en verweesde pastamachines ligt altijd wel een pareltje te wachten op een tweede leven. Maar wie duikt deze schatten op? En wat is het verhaal achter deze vondsten? We nemen een kijkje bij kringloopwinkel ‘t Kerkerf aan de Dorpsstraat in Lunteren.

door Elyse van den Brink

Terwijl het weer buiten guur is met regen en her en der een hagelsteentje, is het deze dinsdagmiddag vroeg in februari knus en warm in ‘t Kerkerf. De Lunterse kringloopwinkel heeft net de deuren geopend, maar toch ‘schuumt’ een handvol klanten al tussen het nieuwe aanbod. 

ZES KEER VERHUISD

Vrijwilligers van het eerste uur, Oedi Wolswinkel en Ina Bloemendal, ontvangen me hartelijk. Direct vertellen ze over de winkel, die sinds 2011 bestaat en liefst zes keer binnen het dorp is verhuisd. ,,Dit is onze zevende locatie, gebouw Euterpe. Deze plek is definitief, want de kerk heeft het gekocht. Hiervoor hebben we anti-kraak gezeten, bijvoorbeeld in het oude pand van de bieb.”

Sinds 2023 is ‘t Kerkerf gevestigd in dit monumentale pand, vlak bij de kerk waaraan de winkel gelieerd is. Sinds november maakt de winkel bovendien gebruik van het pand ernaast, een voormalige bloemist.

De opbrengst van de verkoop is grotendeels bestemd voor de Hervormde Gemeente Lunteren, maar elke drie maanden wordt er ook een goed doel gesteund. Op het moment van mijn bezoek is dat Oekraïne. ,,Maar we hebben vaak ook wel een Lunters of regionaal doel”, vertellen de dames me. 

Ze maken deel uit van een team van ongeveer vijftig vrijwilligers. ,,Het zijn vooral vrouwen, maar ook wat mannen voor het zwaardere werk”, zegt Oedi. ,,En de meesten komen wel uit dezelfde kerkelijke gemeente.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Sinds 2023 is ‘t Kerkerf gevestigd in dit monumentale pand. - Elyse van den Brink

‘BESTE KLANT’

Dat de sfeer in de winkel gemoedelijk is, wordt enkele minuten later meteen bevestigd. Terwijl Ina en Oedi honderduit vertellen over de winkel, wandelt er een man binnen. ,,Dat is onze beste klant! Hem moet je hebben”, tipt Ina. ,,Zijn bed staat hier nog net niet.” De man schiet in de lach: ,,Ik ga hier echt niet slapen, straks verkopen ze mij nog.”

Even later zie ik hem met een meetlint in zijn handen bij een servieskast staan. Ik vraag hem of hij even tijd heeft, want na de enthousiaste introductie van de dames, ben ik uiteraard wel benieuwd wat hem hier brengt. ,,Ik moet zo wel richting huus, maar ‘t kan wel even”, stemt hij toe, terwijl Ina ons vakkundig op twee groengelakte stoeltjes dirigeert. 

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Deze servieskast trok Gertjans aandacht, maar ging niet mee naar huis. - Elyse van den Brink

ERFELIJK BELAST

Gertjan van Doorn vertelt dat hij ‘regelmatig’ een bezoek aan de winkel brengt. Dat blijkt een understatement, want hij was uitgerekend degene die in 2023 het lintje mocht doorknippen om de huidige locatie te openen.

,,Ik ben erfelijk belast”, zegt hij met een grijns. Zijn ouders hielden al van antiek en hij struinde met zijn familie regelmatig langs kringloopwinkels. ,,Laatst zag ik een cartoon waarin een persoon aan iemand vraagt of die aan sport doet. Ja hoor, zegt diegene, drie keer per week kringlopen. Daar herken ik me wel in.”

Gertjan houdt vooral van de echte ‘rommelwinkels’. Het moet niet te netjes zijn; het speuren is voor hem zowel sport als ontspanning. ,,Als ik wat nodig heb, kijk ik eerst in de kringloop. Serviezen, oud glaswerk, ouwe brocante spullen. Laatst vond ik zelfs een prachtige messenset - vrijwel ongebruikt - voor vier euro.”

Vandaag trok een servieskast zijn aandacht, omdat zijn huidige exemplaar, ooit gekocht via Marktplaats, veel gebruikssporen heeft en wel aan vervanging toe is. Ondanks zijn enthousiasme, gaat de kast nog niet mee naar huis. ,,Het moet maar net passen, allemaal.”

Als ik wat nodig heb, kijk ik eerst in de kringloop

EVEN EEN NEUT

In al die jaren heeft hij veel bijzondere spullen gevonden, maar één vondst spant de kroon. ,,Toen mijn broer 40 jaar geleden een bezoek aan Oostenrijk had gebracht, nam hij voor ons allemaal een cadeau mee. Kleine glaasjes die hij liet graveren. Ook voor mijn ouders, Ger en Jan”, begint hij te vertellen.

Na het overlijden van zijn ouders, inmiddels al een tijd geleden, ontruimde hij samen met zijn broer en zus de woning. Toen hij onlangs rondsnuffelde bij Habbekrats – die andere kringloop in het dorp – viel zijn oog op een glaasje dat verdacht veel weg had van die Oostenrijkse souvenirs.

,,En ja hoor: er stond ‘Jan’ in gegraveerd. Dan moet mijn moeder hier ook ergens staan, dacht ik.” Hij lacht hartelijk bij de herinnering. Uiteraard kon Gertjan de teruggevonden glaasjes niet laten staan. ,,Eenmaal thuis zei mijn dochter direct: kom pap, we nemen een neut; even proosten op opa en oma.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

De opbrengst van de verkoop is grotendeels bestemd voor de Hervormde Gemeente Lunteren, maar elke drie maanden wordt er ook een goed doel gesteund. - Elyse van den Brink

OPPOETSEN

Terwijl ik de Lunteraan weer zijn gang laat gaan, valt mijn oog op vrijwilligster Klazien van Veldhuizen. Ze zit rustig aan de tafel in de koffiehoek. Terwijl het om haar heen een komen en gaan van klanten is, poetst ze met engelengeduld wat binnengebracht zilverwerk op. Voor haar op wat oude kranten ligt inmiddels een glimmende rij koffie- en theelepeltjes.

,,Ik ben al wat ouder, dus dat zware werk kan ik niet meer doen”, legt ze uit. ,,Maar dit soort kleine klusjes lukt nog prima. En het is fijn om onder de mensen te zijn.” Ze glimlacht tevreden terwijl ze haar opgepoetste lepeltje in de lucht houdt. Er bungelt een klein klompje aan. ,,Kijk eens, wat mooi”, zegt ze tegen Oedi.

,,Oh, die kunnen we wel alvast aparthouden voor de Oud Lunterse Dag.” Ze wendt zich tot mij: ,,Daar staan we ook elk jaar met een kraam.” Dan bekijkt Klazien het lepeltje nog eens goed. ,,Nou, misschien dit lepeltje maar niet. Er staat ‘Hindeloopen’ op.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Terwijl het om haar heen een komen en gaan van klanten is, poetst Klazien met engelengeduld wat binnengebracht zilverwerk op. - Elyse van den Brink

LUID GERINKEL

Een uur na openingstijd keert de rust wat weer terug en beginnen de dames en een enkele heer aan hun koffiemomentje. ,,Dat proberen we er altijd wel in te houden. Als het druk is, wisselen we elkaar af”, vertellen ze. Het onderstreept nog maar eens het sociale karakter van de winkel.

Maar de rust is van korte duur. Terwijl de dames onder het genot van thee en koffie bijkletsen, klinkt er plotseling een luid gerinkel. Een klant kijkt schuldbewust naar het vrijwilligersteam: ze heeft zojuist een volle bestekla laten vallen. ,,Het valt gelukkig mee. Ik ben al lang blij dat het geen servieskast is”, lacht Oedi.

Ik stap op de vrouw af. Het bestek ligt inmiddels weer op z’n plek en Chris, zoals ze zich voorstelt, staat alweer met een sierlijk bord in haar handen. Het exemplaar gaat echter niet mee naar huis, dat naar eigen zeggen al vol ‘tweedehandsjes’ staat. ,,Daar leef ik het liefst in. Maar ik moet wel kritisch blijven kijken, anders wordt het echt te vol.”

Ik ben al lang blij dat het geen servieskast is

SOEPTERRINE

Bij serviesgoed inspecteert Chris standaard de onderkant. ,,Om te zien of het bijvoorbeeld van Mosa is. Of neem dit hier…”, zegt ze terwijl ze naar een soepterrine met een gouden rand, blauwe medaillons en lauwerkransen wijst. Op het deksel prijken kleine gouden insecten. ,,Hier heb ik wat borden van. Ik vind die vliegjes zo leuk. Dat zijn van die grappige details die ik in hedendaagse ontwerpen mis. Maar ja, neem ik deze soepkom dan ook mee? Ik maak eerst liever mijn bordenverzameling af.”

Veel tijd om te twijfelen heeft ze niet. Ze excuseert zich haastig. ,,Omdat de A30 nu afgesloten is, moest ik een omweg naar huis nemen. En tsja, de winkel is open, dus ik moest wel langs, hè. Maar ik moet eigenlijk weer aan het werk.” En zo blijft de soepterrine voorlopig staan.

(De tekst gaat verder onder de foto.)

,,Ik vind die vliegjes zo leuk. Dat zijn van die grappige details die ik in hedendaagse ontwerpen mis.” - Elyse van den Brink

SINT EN PIET

Iets meer tijd heeft de 82-jarige Gert Schoonderbeek vandaag. ,,Ik wilde even ‘t huis uit, dus ik heb alle tijd.” Nieuwsgierig buigt hij zich over de lepeltjes die Klazien aan het oppoetsen is. ,,Zit er nog iets van Sint en Piet tussen?” vraagt hij. Gert is namelijk fervent Sinterklaasverzamelaar. Of eigenlijk: Gert is fervent verzamelaar, punt. ,,Maar mijn vrouw en ik zijn recent verhuisd naar een appartement, dus ik heb mijn spullen wat moeten inperken. Maar Sinterklaas mocht mee.”

Van ansichtkaarten, elpees en winkelwagenmuntjes tot telefoonkaarten en munten: Gert had het allemaal in zijn arsenaal. ,,Het meeste heeft wel een goed plekje gekregen. Sommige dingen heb ik verkocht, andere heb ik weggegeven. Mijn verzameling oude jongensboeken van voor de Tweede Wereldoorlog, bijvoorbeeld, heb ik gedoneerd aan een museum in Lochem. Toen ik binnen kwam lopen met twee bananendozen vol, waren ze erg dankbaar. Nou, zei ik, er komen er nog vijftien aan hoor!”

Sinterklaas mocht mee

Op de vraag ‘waarom Sinterklaas?’ is het antwoord simpel: ,,Tsja, dat heb ik altijd wel leuk gevonden.” Zelf heeft hij nooit voor Sint gespeeld. ,,Wel gevraagd, maar dan moet er wel iets binnenkomen, niet zo’n klein kereltje als ik. En ik zie mezelf nou ook niet op een schimmel zitten.”

Hij pakt zijn telefoon erbij om een deel van zijn verzameling te laten zien. ,,Dit heb ik afgelopen Sinterklaas in elkaar gezet.” Op het scherm is een gestileerde kamer vol sinterklaasspullen te zien, waaronder een paspop met een pak van de goedheiligman. Op de mijter ontbreekt het kruis. ,,Ik heb daar zelf bij verzonnen dat ze dat eraf hebben gehaald omdat dat hier in de Biblebelt niet mag.”

(De tekst gaat verder onder de foto’s.)

De mijter zonder kruis. ,,Ik heb daar zelf bij verzonnen dat ze dat eraf hebben gehaald omdat dat hier in de Biblebelt niet mag.” - Gert Schoonderbeek

De vitrinekast van Gert vol Sint en Piet. - Gert Schoonderbeek

ZELDZAME LEPELTJES

Hoewel de ruimte in het nieuwe appartement beperkt is, zoekt hij nog altijd naar nieuwe spullen voor zijn collectie. ,,Al vindt mijn vrouw dat misschien minder leuk”, grapt hij. Hij knikt naar de opgepoetste lepeltjes van Klazien. ,,Exemplaren met Sint en Piet zijn vrij zeldzaam. Ik zoek er nog een aantal, vooral die met Zwarte Piet.”

Dat is de afgelopen jaren een beladen onderwerp, maar Gert reageert er luchtig op als ik hem naar zijn mening vraag. ,,Ach ja, die verandering hoort erbij. Ik heb ook wat roetveegpieten in mijn verzameling.” Alles is welkom voor de liefhebber. 

Intussen is Klazien klaar met haar oppoetswerk. Naast het Hindeloopen-lepeltje heeft ze een zelfde exemplaar met een klompje uit Vaals - verder uit elkaar kan op nationale schaal bijna niet. Ze is er erg gecharmeerd van. ,,Deze gaan met mij naar huis”, zegt ze met een glimlach. En daarmee zit de werkdag er voor de dames alweer bijna op.

In de rubriek TweEdehands bezoekt Ede Stad Plus kringloopwinkels in de hele gemeente. Meer lezen? Je vindt alle afleveringen in dit dossier.