Kunstenaar Milan Sipistoo uit Ede gooit hoge ogen met expo in Felix Meritis: ‘Dan komt de magie tot leven’
18 april 2026 om 10:16 KunstEDE/AMSTERDAM De energie spat van zijn doeken. Milan Sipistoo (31) maakt een flinke stap in zijn carrière, want de kunstenaar opent vandaag (zaterdag 18 april, red.) een solo-expositie in het Felix Meritis in Amsterdam. Toch is hij zijn Edese roots niet vergeten. ,,Ik hoop dat er ooit een schilderij in het gemeentehuis te zien zal zijn. Om verbonden te blijven met de plaats waar mijn verhaal begon.”
door Freek Wolff
Hij kiest voor een dubbele espresso in grand café Oudaen, voorheen een stadskasteel met brouwerij aan de Oudegracht in Utrecht. Deze stad is zijn huidige woonplaats en Milan vermoedt dat er Zuid-Europees bloed door zijn aderen vloeit. Bovendien koos hij als kunstschilder voor de achternaam Sipistoo, afkomstig van de Noord-Amerikaanse indianenstam Blackfoot. Dit betekent ‘uil’.
Toch stond zijn wieg aan de Hoflaan in de Edese wijk Veldhuizen, terwijl op zijn geboortekaartje Milan Noordhoek te lezen was. Bij de peuterspeelzaal viel het op dat Milan al binnen de lijntjes kleurde. ,,Nu kan ik dat niet meer. Dat lijkt wel een omgekeerde ontwikkeling”, zegt hij lachend. Op de Prins Constantijn-basisschool werd de leerling gestimuleerd om creatief te zijn, net als thuis bij zijn ouders. Hij herinnert zich een zolder bij een vriendinnetje, van wie de moeder creatieve workshops gaf, met een paradijs aan materialen waar Milan zijn hart op kon halen.
(De tekst gaat verder onder de foto.)
Milan Sipistoo: ,,Ik hoop dat er ooit een schilderij in het gemeentehuis te zien zal zijn. Om verbonden te blijven met de plaats waar mijn verhaal begon.” - Demi Beeks
Op achtjarige leeftijd bezocht hij zijn oom en tante, waar hij een prachtig schilderij zag van kunstenaar Wil Wiegant. ,,De titel is ’Luna Rossa’, want je ziet een rode stad met daarboven een aantal manen. Op dat moment dacht ik: wat cool dat mensen dit aankopen en in hun huis hangen! Mijn ouders hadden geen originele kunst in huis, terwijl mijn vader gitaar speelde in rockbandjes.”
Ik hoop dat er ooit een schilderij in het gemeentehuis te zien zal zijn. Om verbonden te blijven met de plaats waar mijn verhaal begon
GERIATRIE
Milan was een fanatiek voetballer bij Edese clubs, terwijl hij op het Marnix College een creatieve basis ontwikkelde. ,,Mevrouw Kempkes en meneer Oosting motiveerden me enorm en ik herinner me een tekenweek in de Dordogne, waar je vrijgelaten werd om buiten te schilderen wat je wilde. Op grote vellen ben ik met paletmessen enorm aan het werk gegaan. Het overviel me gewoon hoeveel plezier ik daar in had. Daarna volgde op school een expositie, erg leuk. Ik heb toen ook veel gehad aan de lessen kunstgeschiedenis. Ik heb veel respect voor de oude schilderstijlen, maar houd er nog meer van dat je het Stedelijk Museum binnenstapt en niet weet wat je te wachten staat met moderne kunst.”
Toch ging Milan na zijn havo-opleiding fysiotherapie studeren en deed hij nog een master in de geriatrie, waarvoor hij zijn thesisonderzoek deed in Ziekenhuis Gelderse Vallei. Tot drie jaar geleden werkte hij in Ede, momenteel werkt Milan nog gedeeltelijk in het Behandel- en adviescentrum Inovum te Loosdrecht. ,,Dit houdt me met beide benen op de grond”, legt hij uit.
,,Daar maak ik hele waardevolle momenten mee, want ik vind de wijsheden van oudere mensen heel interessant, vooral vanwege de levensvragen die ontstaan als zij gaan overlijden. We kunnen van alles nastreven, maar op het eind komt de puurheid van het leven terug. Die vormen ook input en inspiratie voor mijn schilderijen. We kunnen van alles mengen, maar het gaat uiteindelijk om de pure kleuren. Wie ben je en wat is jouw weg? De echtheid is het meest waardevolle en daar verlangen we volgens mij naar. Niet naar iets wat de maatschappij ons opdringt.”
BROOD EN CORNEILLE
Gaandeweg ging Milan in zijn vrije tijd ook aan de slag met de kunst, geïnspireerd door het werk van Herman Brood, Andy Warhol en de avant-gardebeweging CoBrA, met kunstenaars als Karel Appel en Corneille. Die stroming kenmerkt zich door spontaniteit, felle kleuren en kinderlijke fantasie, in verzet tegen academische regels.
,,Ik kocht canvasjes en ging in de achtertuin bij mijn ouders gewoon schilderen. Ik ben volledig autodidact. Ik ging van alles uitproberen en een jaar of tien geleden heb ik dat op Facebook geplaatst. Dat is toen opgepakt en groter geworden. Na een jaar had ik de eerste expositie bij kunstgalerie First Class Art en in 2016 beschilderde ik een auto tijdens het Art & Food Festival Ede.”
Op het moment dat managers en galeriehouders zien dat er werk van je verkocht wordt, gaat hun commerciële hart sneller kloppen. Dat begint vaak met goede bedoelingen, maar dat kan op een gegeven moment de artistieke en geestelijke vrijheid gaan beperken
Intussen is Milan in relatief korte tijd gepokt en gemazeld in de kunstwereld, waar ook een zakelijke kant aan zit. ,,Op het moment dat managers en galeriehouders zien dat er werk van je verkocht wordt, gaat hun commerciële hart sneller kloppen. Dat begint vaak met goede bedoelingen, maar dat kan op een gegeven moment de artistieke en geestelijke vrijheid gaan beperken. Inmiddels heb ik gaandeweg helaas ook ervaring opgedaan met juridische trajecten. Nu doe ik die zakelijke kant zelf.”
Want de kunstenaar begon aan een reis om zijn geestelijke vrijheid te zoeken, waarbij hij hoopt met zijn kunst kijkers te inspireren en te prikkelen. Sipistoo vindt het heel bijzonder dat er steeds meer mensen aanhaken en zijn werk volgen. Het hoogst haalbare vind ik dat schilderijen emoties oproepen. We hebben als mens expressie meegekregen en ieder mens doet dat anders. Dan komt de magie tot leven. Het is bijna mijn doel om weer als kind te kunnen schilderen, want er zijn ons regels aangeleerd die zich in je brein nestelen. Maar het perfecte werk laat een soort eeuwige vrijheid zien. Ik wil zoveel mogelijk zonder filter leven. De verfstrook die ik nu zet, ben ik. In plaats van dat ik probeer kunst te maken, wil ik mezelf vertalen op het doek.”
PUURHEID
Stap één in dat proces vindt Milan de puurheid van de kleuren, want de eigenzinnige kunstenaar houdt er niet van om die te mengen. ,,Het is net als bij mensen, zonder masker. Zo houd ik bijvoorbeeld van een pure, uitgesproken kleur geel.”
(De tekst gaat verder onder de foto.)
In zijn werk laat Milan ook zien hoe hij persoonlijk met de mooie en moeilijke kanten van het leven omgaat. - Demi Beeks
Zijn werk vindt - in de voetsporen van zijn tante - inspiratie in inheemse culturen, waarin volgens hem kennis en levenswijsheden besloten liggen. ,,We moeten de symboliek en cultuur van de inheemse bewoners van Noord- en Zuid-Amerika niet vergeten. In de laatste serie kunstwerken heb ik mij met name laten inspireren door de eeuwenoude symbolen van inheemse volkeren. Ik eigen me niets toe, maar verdieping staat centraal. Daaruit ontstaat begrip en respect naar andermans cultuur. Ik weet dat het misschien zweverig klinkt, maar er zijn mensen die zeggen dat het enorm resoneert als ze voor een van mijn schilderijen staan. Een geestelijk verzorger zei tegen mij: ‘Voor mij schilder jij het hiernamaals’. Dat vind ik heel speciaal en eervol.”
Mevrouw Kempkes en meneer Oosting motiveerden me enorm
Deze kwaliteit werd opgemerkt door Pepijn Kuyper, directeur van Amerpodia en het Felix Meritis, een cultureel (epi)centrum met een grote status, hartje Amsterdam in een monumentaal pand aan de Keizersgracht. ,,Hij was onder de indruk van mijn werk en kwam erachter dat ik me intensief verdiepte in de inheemse culturen uit Zuid en Noord-Amerika en Afrika. Die leven vooral dicht bij de natuur. De symboliek heb ik verwerkt in de doeken voor deze expositie. Met mijn schilderijen hoop ik iets in beweging te zetten, dat ze uitnodigen tot reflectie en nieuwsgierigheid, zodat er meer onderling begrip voor andere culturen ontstaat. Dat vormt volgens mij de basis voor respect, juist in een tijd waarin verschillende werelden steeds dichter naast elkaar bestaan.”
THE ROAD
De kunstenaar vertelde Kuyper over zijn droom van een tentoonstelling, waarna de directeur eind 2025 akkoord ging en zei: ,,Bij deze is Felix Meritis ook jouw huiskamer en ik zie graag dat jouw schilderijen te zien zijn op onze allereerste expositie bij de heropening van ons gerenoveerde gebouw. Laat maar zien hoe serieus je je droom realiteit wil maken.”
Dit betekende dat Sipistoo - naast drie bestaande doeken - in korte tijd zeven grote nieuwe doeken op maat moest maken. Dat intensieve proces is in acht weken vastgelegd voor een documentaire die op zijn YouTube-kanaal te zien is met als titel ‘The Road to Felix Meritis’. Hier krijg je een inkijkje in het creatieve proces en de toewijding van de kunstenaar.
In zijn werk laat Milan ook zien hoe hij persoonlijk met de mooie en moeilijke kanten van het leven omgaat. Hij leerde die allebei te omarmen. ,,Daarom heb ik hele kleurrijke werken, maar ook schilderijen die matzwart zijn. Als je er vlak voor gaat staan en goed kijkt zie je dat er reliëf in het donker verborgen zit. Zo kun je hele pure structuren ontdekken. Ik heb genoeg meegemaakt. Het is pain-ting op z’n Engels, dus kan er iets ontstaan vanuit pijn. Dat liet misschien een litteken achter, maar het heeft je gevormd tot wie je bent. Als je dat kunt omarmen, merk je ineens dat dit een zaadje is voor iets nieuws. Ik ben nog heel jong en moet nog veel leren, maar toch merk ik dat ik mensen met mijn schilderijen kan inspireren.”
STADSGEK
Dat dit geen fabeltje is, kun je zien in de video over Sipistoos debuut bij de PAN, een prestigieuze kunstbeurs die vorig jaar in de RAI gehouden werd. Hier schudt de kunstenaar handen van BN’ers en landelijke politici. ,,Ik geniet ervan om bij een expositie veel mensen te ontmoeten. Zolang je puur bent, kan er iets moois ontstaan. Ik groeide op in Veldhuizen, niet de meest kansrijke wijk, waarna ik een weg aflegde. Je doorloopt stadia en in het begin ben je een soort stadsgek. Daarna krijg je exposities en heb je early adopters, maar ook mensen die op een afstandje kijken, je niet begrijpen of proberen je af te breken. In tien jaar tijd is dat een avontuurlijk verhaal, want in de kunst is het vaak geen makkelijke route. Als mensen begrijpen wat het kost om ergens te komen, is er wederzijds respect.”
Je bent je hele leven op zoek naar het ene perfecte schilderij dat dé ultieme compositie is. Een zoektocht en streven, waarbij je erachter komt dat die perfectie niet bestaat
Sipistoo beseft dat BN’ers ook gewone mensen zijn, bij wie hij zichzelf wil blijven. ,,Dat moet ook zo zijn als ik een ‘nobody’ ben bij oudere mensen in de geriatrie. Maar het meest geniet ik misschien wel als ik in mijn eentje met een leeg doek in mijn atelier aan de slag kan. Ik schets nooit, want daar houd ik me toch niet aan. Ik werk heel erg in het moment en streef de ultieme vrijheid na.”
Tegelijkertijd vindt de oud-Edenaar het belangrijk om zijn steentje aan de maatschappij bij te dragen. Hij werd enkele jaren geleden gevraagd om ambassadeur te worden bij het Fonds Gehandicaptensport. Omdat deze organisatie vijftig jaar bestaat, kreeg hij BN’ers in zijn atelier, van schaatser Marianne Timmer en trainer John van den Brom tot presentator Toine van Peperstraten en kickbokser Remy Bonjasky. ,,Die laatste man was mijn held, want ik deed zelf ook aan die sport, in het begin bij Sport Team Ede (STE). Nu zat een legende van het Nederlandse kickboksen, waar ik vroeger naar op keek, opeens naast me. Het mooie van kunst maken, is dat je deze mensen ineens ziet ontspannen als ze iets maken. Ze bleven allemaal langer dan vooraf gepland was.” De BN’ers volgden een workshop bij Sipistoo en de werken die ze creëerden, werden verkocht voor het goede doel.
ROCK & ROLL
Tijdens het creëren luistert Milan soms naar muziek, maar niet altijd. Hij zegt dat hij vooral van de rock & roll is, met namen als Red Hot Chili Peppers en David Bowie. Toch houdt hij ook van rustige klassieke muziek, rap en wereldmuziek. Sipistoo vindt het moeilijk om één favoriet stuk te kiezen. ,,Dat is hetzelfde als met beeldende kunst. Je bent je hele leven op zoek naar het ene perfecte schilderij dat dé ultieme compositie is. Een zoektocht en streven, waarbij je erachter komt dat die perfectie niet bestaat. In dat besef stel je je open voor nieuwe kunst. Zo is het ook in het leven in het algemeen. Hoe dat er vandaag uitziet, kan morgen ineens heel anders zijn, met zowel mooie dingen als struikelblokken. Het leven kun je niet vastzetten, dat is net als de diversiteit van de seizoenen. Die ga je als mens meemaken. De vraag is of je in elke periode moet willen bloeien. Misschien is het de kunst om eerst de winter te omarmen.”
De toonaangevende solo-expositie in het Felix Meritis is een mijlpaal voor Sipistoo. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt er op maandag 20 april ook een tentoonstelling voor jong talent in Singer Laren geopend via de Anna Singer Art Stichting. Ook hier is dan kunst van hem te bewonderen. Met deze ontwikkelingen lijkt Ede een rijzende ster in de kunstwereld rijker te zijn, een kunstenaar die lokaal geworteld is, maar nationaal en internationaal steeds meer erkenning krijgt.