TweEdehands bij de snuffel- en vintagemarkt in Plantion Ede: ‘De dingen die ik als kind wilde, koop ik nu zelf’
19 april 2026 om 07:17 Maatschappelijk Nieuws uit Ede TweEdehandsEDE De aanhouder wint. Dat is de ongeschreven regel van de rommelmarkt. Tussen de vergeelde romannetjes, stapels Boerenbont-servies en verweesde pastamachines ligt altijd wel een pareltje te wachten op een tweede leven. Maar wie duikt deze schatten op? En wat is het verhaal achter deze vondsten? In deze aflevering van TweEdehands duiken we een keer niet de kringloopwinkel in, maar nemen we een kijkje bij de mega snuffel- en vintagemarkt die eerder deze maand neerstreek in Plantion.
door Elyse van den Brink
Het is de eerste keer dat de bloemenveilinghal het decor vormt voor deze markt, en het is al om negen uur ‘s ochtends barstensdruk. Wanneer ik me iets later meld bij de ingang, helpt medewerker Nico Heins me vluchtig een weg door de schuifelende menigte te banen. ,,De auto’s stonden vanmorgen in de file tot op de snelweg”, weet hij te vertellen. ,,We hadden wel wat verwacht - zo’n eerste keer is iedereen toch nieuwsgierig - maar dit is écht een mooie opkomst.”
MIERENKOLONIE
En dat is een understatement. Vanaf het balkon lijkt de hal beneden wel een mierenkolonie. Rijen en rijen aan kramen strekken zich uit, bijna zover het oog reikt. Het aanbod is al net zo eclectisch als het publiek. Ik zie bananendozen vol krakend vinyl, een toren bontgekleurd Tupperware, mappen vol Pokémonkaarten, Suske en Wiske-albums die gezien de ezelsoren met liefde gelezen zijn, en afgeladen kledingrekken die je het gevoel geven dat je in je oma’s garderobe bent gedoken. Wie snel overprikkeld is, kan beter direct rechtsomkeert maken.
De auto’s stonden vanmorgen in de file tot op de snelweg
NOSTALGIE VAN EEN SPELCOMPUTER
Om mezelf de kans te geven even te oriënteren en te aarden in de kakofonie van de deinende mensenmassa, loop ik op aanraden van Nico naar het balkon. Daar tref ik Daan, die na een onverwachte eerste aankoop even een pauze neemt van de drukte. De buit? Een PlayStation 2 met een indrukwekkende stapel games. Het zijn pareltjes uit een ander tijdperk, zoals Tekken, Grand Theft Auto, Need for Speed en De Sims 2.
,,Vroeger kon ik dit soort games alleen bij vrienden spelen, want thuis hadden we deze spelcomputer niet. Het geeft me een enorm nostalgisch gevoel”, legt Daan uit. ,,Bovendien is dit wel het grote voordeel van volwassen zijn: de dingen die ik als kind zó graag wilde, kan ik nu gewoon zelf kopen. Zo heb ik ooit ook al een Gameboy en een PSP tweedehands op de kop getikt.”
(De tekst gaat verder onder de foto.)
Daan kan nog uren zoet zijn met de stapel PS2-games. - Elyse van den Brink
DUIZENDEN POKÉMONKAARTEN
Daan is ook een fervent verzamelaar van Pokémonkaarten. Als ik vraag hoe groot de collectie is, graaft Daan een paar tellen in het geheugen om de verzameling te visualiseren en er een getal aan te plakken. ,,Pfoe, hoeveel? Ik heb sowieso een doos met zo’n vierduizend ‘commons’, dan nog zeven- tot achthonderd kaarten van de Pokédex die ik spaar, en honderd tot driehonderd echt speciale edities. Mijn meest waardevolle is de Van Gogh-Pikachu.”
Toch gaat het de Edenaar vooral om het plezier ,,In de ogen van hardcore verzamelaars is dit maar een minicollectie, hoor. Het gaat me er vandaag vooral om dat ik het heerlijk vind om te observeren. Wat ligt er allemaal? Wat nemen mensen mee?”
Het geeft me een enorm nostalgisch gevoel
GEGRABBEL IN BAKKEN
Als Daan na een korte pauze de laatste rijen in de hal gaat bekijken, waag ik ook een poging om me tussen de mensenmassa door te wringen. Er wordt gegrabbeld in bakken en her en der wagen bezoekers zich hoopvol aan een potje afdingen, onder het mom van: ‘nee heb je, ja kun je krijgen’. En zoals het de mens betaamt, hoor ik ook in elke rij wel een keer gemopper dat het ,,toch wel erg druk is”.
Mijn oog valt op een kraam waar tientallen plastic bakken vol miniatuurauto’s op staan uitgestald. Het is een diverse verzameling waar ik, toegegeven, maar weinig van weet. De man achter de kraam, die liever anoniem blijft, spaart de wagentjes al vijftig jaar. Terwijl hij ondertussen een klant helpt afrekenen, vertelt hij: ,,Alles wat hier ligt, heb ik dubbel. Met de opbrengst van vandaag kan ik dan weer nieuwe exemplaren kopen.”
Dat zullen vooral klassieke gegoten bolides zijn, want met moderne auto’s heeft hij weinig op; die lijken volgens hem allemaal op elkaar. Zijn hart klopt sneller voor klassieke Franse modellen van Citroën en Renault. Die voorliefde ontstond bij zijn allereerste eigen auto, een eveneens Franse Simca.
(De tekst gaat verder onder de foto.)
,,Alles wat hier ligt, heb ik dubbel. Met de opbrengst van vandaag kan ik dan weer nieuwe exemplaren kopen.” - Elyse van den Brink
‘BLIJF SPELEN’
Hoeveel modelauto’s hij thuis heeft staan? Hij heeft ze al jaren niet meer geteld, maar schat dat het er ruim zesduizend zijn, netjes opgesteld in vitrinekasten op een speciale kamer. Zijn passie begon toen hij als tiener zijn eerste Dinky Toys kreeg. Voor de jongere lezer: dat zijn robuuste modelauto’s van een Britse producent, die in de jaren vijftig en zestig een enorme rage waren.
Hij speelde ermee, bewaarde ze, en de liefhebberij ging simpelweg nooit over. Later deelde hij de passie met zijn zoon en dochter. Zij stopten uiteindelijk, hij ging stug door. Voor de potentiële klanten bij zijn kraam heeft hij een belangrijke tip: ,,Blijf ermee spelen, want dat houdt je jong.”
Blijf spelen, want dat houdt je jong
PUBLIEKSTREKKER SJONNIE
Even verderop lijken bezoekers daar ook wel oor naar te hebben. Verkoper Karenina - inderdaad, vernoemd naar de literaire klassieker van Tolstoj - specialiseert zich in speelgoed uit ‘haar tijd’, de jaren vijftig. Bezoekers vergapen zich aan antieke bouwdozen, breekbare poppen met glazige ogen en vergeelde kleertjes, opwindbare diertjes en priegelige keramieken figuurtjes.
Samen met haar man gaat Karenina veel rommelmarkten af: ,,We zijn gepensioneerd en hebben hier ontzettend veel lol in.” Hond Sjonnie is ook van de partij en ligt ongestoord onder de kraam te dutten. Karenina grinnikt: ,,Als we voor elke aai over Sjonnies bol een euro zouden vragen, denk ik dat dat onze verkoopopbrengst ruimschoots zou overtreffen.”
(De tekst gaat verder onder de foto.)
Voor een hondenkoekje wilde Sjonnie wel even poseren. - Elyse van den Brink
EEN GOKJE
De liefde voor het marktwezen ontstond veertig jaar geleden op Koninginnedag, toen ze als jonge ouders met hun kinderen op een vrijmarkt stonden om overbodige spullen te verkopen. Maar inmiddels richt Karenina zich dus op haar niche: oud speelgoed.
Daar hoort zo nu en dan ook een gokje bij. Onlangs nam het echtpaar porseleinen fèves mee uit Zuid-Frankrijk. Die piepkleine figuurtjes zijn hier bij het grote publiek vrij onbekend, maar in Frankrijk worden ze traditioneel in de Driekoningentaart meegebakken. ,,Maar gelukkig pakt de gok goed uit; de verkoop loopt als een trein”, zegt Karenina trots.
(De tekst gaat verder onder de foto’s.)
Bij de kraam van Karenina wanen sommige bezoekers zich weer even in hun jeugd. - Elyse van den Brink
De gok van het weekend: fèves. - Elyse van den Brink
MUSKUSGEUR
Ik vervolg mijn weg verder de hal in en kijk verrast op als ik tussen de muffige geur van stoffige boeken en vintage kledingstukken ineens een warme, ietwat bedwelmende muskuslucht opvang. Het blijkt afkomstig van de kraam van Matthijs en Simone te zijn, waar honderden miniatuurparfumflesjes keurig in rijen opgesteld zijn.
,,Dit is de verzameling van mijn oma,” vertelt Matthijs trots. ,,Aangevuld met een paar van mijn eigen vintage vondsten, zoals dit kostbare oude poederdoosje van Estée Lauder en dit prachtige insectje met parfumbalsem - mijn persoonlijke favoriet.”
(De tekst gaat verder onder de foto.)
Matthijs’ favoriete items: een poederdoosje en parfumbalsem. - Elyse van den Brink
100 JAAR OUD
De kraam staat vol delicate flacons, waarvan sommige dateren uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Iconische parfums, zoals het alom bekende Chanel no. 5, maar ook elegante flesjes van geslepen glas waarvan de opdruk half is afgesleten. Vroeger kreeg men deze miniatuurtjes vaak cadeau bij de aanschaf van een grote fles.
,,Mijn oma is een echte liefhebber en reisde de hele wereld over voor bijzondere parfums. Thuis heeft ze er nog een paar duizend staan. Maar ze wordt ouder en wil haar verzameling uitdunnen, zodat alles een mooi nieuw onderkomen krijgt. Daar help ik haar nu al tweeënhalf jaar bij”, legt kleinzoon Matthijs uit. ,,En stiekem heb ik inmiddels ook wel een flinke parfumkennis opgebouwd.”
(De tekst gaat verder onder de foto.)
Wie herkent de iconische Chanel no. 5 niet? - Elyse van den Brink
TER DECORATIE
Ik vraag Matthijs of de parfums nog gebruikt kunnen worden. ,,Dat ligt eraan”, zegt hij terwijl hij de kraam afspeurt naar een goed voorbeeld. Hij vist er een van de oudste flesjes uit, geproduceerd in de jaren twintig. De vloeistof is in tweeën gesplitst: bovenop een licht troebele laag drijft een stroperige, donkere laag olie. Het is geen raadsel waarom je deze flacon beter enkel ter decoratie in huis kunt zetten.
,,Ook weet je bij sommige geuren niet wat de ingrediënten precies zijn. Bijvoorbeeld omdat het een onbekend merk is. Omdat inzichten over wat wel en niet veilig is voor de gezondheid voortdurend veranderen, kan je die dus ook maar beter niet gebruiken”, stelt Matthijs. ,,Maar flesjes die goed bewaard zijn gebleven en een duidelijke inhoud hebben, zou je in principe nog kunnen gebruiken.” Maar of ze nog net zo lekker ruiken is een andere vraag.
(De tekst gaat verder onder de foto.)
De bloemenveilinghal had de hele dag wel wat weg van een mierenkolonie. - Elyse van den Brink
OP OMA’S KAPTAFEL
Nadat Matthijs in geuren en kleuren heeft verteld over de imposante parfumcollectie, luister ik met een half oor mee naar een gesprek dat een moeder en dochter met elkaar voeren. De moeder wijst naar een miniatuurtje. ,,Kijk,” zegt ze enthousiast, ,,Precies die had oma vroeger ook op haar kaptafel staan.” Ze glunderen. ,,Het kwam me al zo bekend voor”, bevestigt haar dochter. Er is geen twijfel aan: het kleine flesje wordt afgerekend.
Eenmaal buiten, fietsend in de frisse buitenlucht langs de rijen geparkeerde auto’s - meer dan alle Dinky Toys die ik in de hal heb gezien bij elkaar - denk ik terug aan alle indrukken en ontmoetingen. Van een spelcomputer die een jeugddroom verwezenlijkt tot de favoriete geur van oma die allerlei herinneringen losmaakt. Ik snap wel wat Daan bedoelde: het leukste aan een rommelmarkt is misschien niet zozeer de buit die je meeneemt naar huis, maar het observeren van alle mensen die passeren. Volwassenen die, voor heel even, weer kind kunnen zijn.
In de rubriek TweEdehands bezoekt Ede Stad Plus kringloopwinkels in de hele gemeente. Benieuwd naar de vorige delen? Die lees je hier.