Tussentijd

28 april 2026 om 05:36

EDE Als u, net als ik, de Ede Stad graag ’s ochtends vroeg doorbladert dan doet u dat voor deze column op het goede moment. Ga er dus lekker voor zitten en schenk de koffie nog eens bij.

Tussen zonsopkomst en het begin van de dag, warmt het leven zich op. Zoals een auto in de winter die stationair draait om de bevroren ruiten te ontdooien. Eerst pruttelt hij even, maar langzaam wint de warmte en wordt het zicht helder. En juist in het pruttelend opstarten zit zoveel schoonheid, zo ook deze ochtend. Met de slaap nog half in de ogen, staar ik vanaf mijn balkon leeg over het lege Marktplein. De hond is er net, samen met mij, uit geweest en ligt voldaan voor zich uit te kijken. Zijn vacht kleurt goudgeel door de eerste zonnestralen van de dag. 

SCHOUWSPEL Die zonnestralen leiden m’n blik verder naar voren en begeleiden mij langs een vast ochtend schouwspel. Vanaf links komt er een andere hondeneigenaar het plein oplopen. De joggingsbroek onder de leren jas verraadt dat ook dit baasje nog in de pruttelstand staat. Het dier scharrelt en snuffelt wat. 

De eigenaar zal wel met smart op de nieuwe column in de Ede Stad wachten, want hij blijft maar scrollen op z’n telefoon. Mijn hond gaapt en rekt zich uit. Voor de zon het teken dat de scene te lang duurt en hij schakelt daarom ook snel door naar het speeltuintje. Leeg. 

Toch niet. In de verte doemt een grote lamp op, die met een zacht gezoef en geratel nadert. De fatbike stevent gedecideerd op het met kunstgras bekleedde speeltuintje af. ,,Zullen de remmen kapot zijn en zal dit de enige uitweg zijn?", hoor ik mezelf mompelen. ,,Of heeft de bestuurder gisteravond Back To The Future gekeken en wil hij de val dempende ondergrond gebruiken als acceleratie om terug in de tijd te reizen zodat hij niet te laat op school komt." 

Slippend glijdt het ding de heg in. We zullen het helaas nooit weten. 

DAG BEGONNEN Voordat de zon achter het gebouw verdwijnt en daarmee de show voorbij is, passeert er nog één situatie de revue. Helemaal rechts dromt een groep dorpsgenoten bij elkaar voor een deur. Fronsend sla ik het schouwspel nader. Ze hebben tassen in hun hand of op hun rug. Sommige van die tassen rinkelen. Sommigen blijven als bevroren staan wachten, terwijl anderen ijsberend heen en weer lopen. Wanneer de klok acht slagen laat horen, schuiven de deuren open en de zon achter het gebouw. De dag is begonnen.