Groeten van Jelle, Jet en Rixt uit Papoea-Nieuw-Guinea: ‘Het leven hier is ruig en ongefilterd’
4 juni 2026 om 10:34 Mensen Groeten uit... Nieuws uit EdeEDE Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad Plus emigranten over hun nieuwe leven in het buitenland. Jelle Nederstigt en Jet Wedda besloten ruim een halfjaar geleden het roer om te gooien en vertrokken naar Papoea-Nieuw-Guinea. Daar werkt het stel allebei in de zorg: hij als Arts Internationale Gezondheidszorg, zij als verpleegkundige. Samen hebben ze een dochtertje; Rixt van bijna twee.
door Denise Hoek
Jelle studeerde af als Arts Internationale Gezondheidszorg (AIG), gericht op werken in landen met beperkte middelen. De stap naar het buitenland voelde daarom als een logisch vervolg. ,,De zorg voor kwetsbare groepen is mij met de paplepel ingegoten; mijn vader hielp vrijwillig mensen in Ede in de schuldhulpverlening en mijn moeder is verpleegkundige in het Maanderzand. Mijn ouders keken er dan ook niet van op toen ik als twaalfjarige een ongedocumenteerde vrouw in de regen vanaf de Stationsstraat in Ede mee naar huis nam om haar met de auto naar het Leger des Heils te kunnen brengen.”
Met die achtergrond zochten Jelle en Jet een nieuwe uitdaging in een afgelegen jungle. ,,We wilden vooral zorg bieden op een plek waar dat niet vanzelfsprekend is. Via Nederlandse artsen die hier gewerkt hebben, kwamen we in contact met het ziekenhuis waar wij nu werken. Sommige van mijn patiënten peddelen hier letterlijk twee dagen per kano om ons te bereiken.”
(tekst gaat verder onder de foto)
Bron: Jelle Nederstigt
PUURHEID VAN HET VAK
Het is niet de eerste buitenlandervaring voor Jelle en Jet. Eerder woonde het gezin twee jaar op Curaçao en daarna zes maanden in Malawi. ,,Malawi was een onderdeel van mijn opleiding en het heeft ons goed voorbereid op deze stap. We weten dat je altijd genoeg tijd moet nemen om je weer aan te passen, voordat je het idee hebt dat je alles een beetje op de rit hebt. Gelukkig hadden we dat gevoel door de voorgaande avonturen eerder.”
Wat hen trekt aan dit werk? ,,De puurheid van het vak! Je hebt niet altijd de luxe van een batterij aan scans of eindeloze specialisten; je moet echt vertrouwen op je klinische blik, je eigen vaardigheden en soms een beetje pionieren. Je stapt uit je comfortzone en maakt verbinding met mensen met een totaal andere achtergrond, maar met wie je samen de schouders eronder zet.”
Je stapt uit je comfortzone en maakt verbinding met mensen met een totaal andere achtergrond
Het is volgens Jelle ook een kwestie van rechtvaardigheid. ,,Het verschil in zorg tussen Nederland en landen als Papoea-Nieuw-Guinea is schokkend. Daar wezenlijk verschil kunnen maken, geeft ontzettend veel voldoening.”
‘KAPITAALVERNIETIGING’
Jelle maakt zich zorgen over het voornemen van de overheid om subsidie voor het laatste jaar van de opleiding tot Arts Internationale Gezondheidszorg te schrappen. ,,De expertise die wij hier opdoen is juist waardevol voor Nederland, bijvoorbeeld op het gebied van infectieziekten en werken met diverse culturen.”
Hij noemt het schrappen van de regeling een vorm van kapitaalvernietiging, omdat Nederland een multicultureel land is met een internationale blik. ,,Het behouden van deze opleiding is juist een relatief goedkope manier om transculturele zorg en expertise op het gebied van internationale gezondheidszorg in Nederland te borgen. Ik hoop dat de politiek inziet dat het behoud van de subsidie bijdraagt aan een veiliger en gezonder Nederland.”
BIJNA ALTIJD OPROEPBAAR
Samen met een collega uit Papoea-Nieuw-Guinea begint Jelle aan zijn werkdag. ,,De verpleegkundige van de nachtdienst draagt dan de patiënten over. Omdat dit een missieziekenhuis is, starten we niet alleen met medische feiten, maar ook met gebed en gezang.”
(tekst gaat verder onder de foto)
Bron: Jelle Nederstigt
Dat schept een bijzondere band. ,,Geen dag is hetzelfde: we lopen visite, opereren, begeleiden bevallingen, behandelen spoedgevallen en werken tussendoor aan verbeteringen in het ziekenhuis. Omdat we het werk met z’n tweeën doen, ben ik de helft van de tijd oproepbaar. Dat betekent dat ik ook vaak ’s avonds, ’s nachts en in het weekend in het ziekenhuis te vinden ben voor spoedgevallen.”
TIJD MET HET GEZIN
Jelle is veel aan het werk, maar het gezin lijdt er niet onder. ,,Het is prettig om als gezin hier te zijn. We wonen op het ziekenhuisterrein en daardoor ben je veel flexibeler. Bij een spoedgeval in het weekend loop je er ‘even’ heen en ben je ook zo weer thuis. We lunchen elke dag samen met het gezin en hebben geen stress om op tijd de deur uit te gaan. Je bent hier nooit de laatste die aankomt.”
(tekst gaat verder onder de foto)
Bron: Jelle Nederstigt
Daarnaast is er meer tijd om met zijn vrouw en dochter door te brengen. ,,Mijn dochter vindt het heerlijk dat ze, net als in Malawi, altijd buiten kan spelen. Er zijn genoeg kinderen van andere gezinnen die op het terrein wonen en aankloppen om samen te spelen. Iedereen kent haar, tot de mensen op de markt aan toe. Ze is hier het enige kleine witte kindje, wat ze hartstikke gezellig vindt.” Uitjes als gezin zijn door de afgelegen ligging lastig. ,,Als we eropuit gaan, varen we met de boot een stukje om te picknicken of te wandelen.”
EEN ZENDMAST OP DE HEUVEL
Als voordeel noemt Jelle dat er op deze plek nauwelijks schermtijd is voor zijn dochter. ,,Dat komt door de slechte netwerkverbinding.” Maar die slechte verbinding heeft ook nadelen. ,,Er zijn hier veel gebieden zonder netwerk, maar wij hebben alleen bereik via één zendmast op een heuvel. Daarmee hebben we wisselend internet op onze telefoon. Soms valt het weg en is er dagenlang geen bereik. Het ziekenhuis heeft gelukkig wifi, maar ook dat is niet stabiel. Je kunt geluk of pech hebben.”
(tekst gaat verder onder de foto)
Jelle, Jet en Rixt - Jelle Nederstigt
Contact houden is daardoor soms lastig, mede door het tijdsverschil. ,,Het is hier acht uur later dan in Nederland. Als we goed internet hebben en de tijd goed uitkomt, proberen we onze ouders via WhatsApp te videobellen en dat lukt redelijk.”
INTERNE STRIJD
Het werken in Papoea-Nieuw-Guinea brengt ook andere uitdagingen met zich mee. ,,De grootste uitdaging is de onzekerheid. Het zijn de chronisch zieke patiënten die ik langzaam achteruit zie gaan, zonder dat ik precies kan achterhalen wat er speelt. Dat geeft me de meeste hoofdpijn. In Nederland is de weg naar een antwoord helder: een CT-scan of een specifieke kweek in het laboratorium. Hier hebben we die luxe niet. Ik weet dat de juiste diagnose ergens ‘verborgen’ ligt in een apparaat of onderzoek dat simpelweg niet aanwezig is.”
Het zijn globetrotters, Edenaren die hun geboortegrond hebben verlaten om elders in de wereld een nieuw bestaan op te bouwen. In de rubriek ‘Groeten uit...’ spreekt Ede Stad.nl emigranten over hun leven in het buitenland.
Dat zorgt voor een interne strijd met zichzelf. ,,Stel dat we die diagnose kunnen stellen en het blijkt kanker te zijn, dan kunnen we er hier vaak niets aan doen. De andere kant van de medaille is nog kwellender; wat als het een aandoening is die wél goed te behandelen is, maar ik het simpelweg niet weet? Die onzekerheid is de grootste persoonlijke uitdaging.”
Die onzekerheid is de grootste persoonlijke uitdaging
Naast die persoonlijke uitdaging geeft het werk Jelle ook veel voldoening. ,,Wanneer je een patiënt hebt met een diagnose waarvan je weet dat daar in Nederland heel veel bij zou komen kijken, maar we hier samen met het personeel er een succesverhaal van maken en iemand er weer bovenop krijgen, maakt mij dat echt trots. Dat we het toch gedaan hebben.” Ze blijven de zorg verbeteren. ,,Zoals de apotheek. Daarnaast zijn we bezig met het opzetten van een blijf-van-mijn-lijfhuis, want huiselijk geweld is hier een groot probleem.”
RUIG EN ONGEFILTERD
Het leven in Papoea-Nieuw-Guinea is niet te vergelijken met Nederland. ,,Het grootste verschil is dat dit een land van uitersten is. Waar Nederland op de millimeter is ingericht en gepland, is het leven hier ruig en ongefilterd.” Iets wat je volgens Jelle ook aan de natuur kunt aflezen. ,,De moessonregens en aardbevingen dwingen respect af en herinneren je aan de kracht van de elementen.”
(tekst gaat verder onder de foto)
Bron: Jelle Nederstigt
Er is een enorme veerkracht onder de mensen en een gemeenschapszin waar we in Nederland nog wat van kunnen leren
Diezelfde ruigheid zit ook in de cultuur. ,,De overgang van een traditionele stammenmaatschappij naar de moderne wereld gaat soms gepaard met letterlijke frictie en strijd, wat voor ons confronterend kan zijn. Toch zorgt diezelfde ruigheid ook voor een prachtige puurheid. Er is een enorme veerkracht onder de mensen en een gemeenschapszin waar we in Nederland nog wat van kunnen leren.”
Zoals het niet leven vanuit een agenda. ,,Je leeft hier vanuit het moment en met de mensen om je heen. Het is minder comfortabel dan in Ede, maar het is een rijkdom op een heel ander vlak.”
ALS EEN OPEN BOEK
Als een open boek kijkt het jonge gezin naar de toekomst. ,,Grote kans dat we op den duur weer teruggaan naar Nederland, maar zeker is het nog niet. Uit eerdere ervaringen leerden we dat er hier of in Nederland iets kan gebeuren waardoor je terug wilt of juist langer blijft. We evalueren daarom vaak per zes maanden hoe we erin staan.”
Wat ze bij terugkeer lastig vinden, is de ‘reverse culture shock’. ,,Dat is soms lastiger dan emigreren, want je moet weer wennen aan Nederland. Aan agenda’s en irritaties als te late treinen. Wat we dan gaan doen blijft de vraag; een tweede emigratie naar een heel ander land blijft ook een optie.”
BALANS ZOEKEN TUSSEN IMPULSIVITEIT EN WIJSHEID
Tot slot willen Jelle en Jet graag iets meegeven: ,,Wonen in het buitenland, zeker hier in de jungle van Kikori, dwingt je om uit je comfortzone te stappen. Zoek de balans tussen impulsiviteit en wijsheid. Heb de moed om te gaan, maar heb ook het respect voor het land om je vooraf goed te verdiepen in de cultuur, de taal en de leefwijze. Je bent er te gast, dus zorg dat je weet waar je aan begint, maar laat je vooral verrassen door het avontuur.”
Meer verhalen over Edenaren in het buitenland lezen? Je vindt hier alle reeds gepubliceerde artikelen in de serie ‘Groeten uit...’.
Ben of ken jij iemand die ook zo’n avontuur is aangegaan? Laat het ons weten.
