Carlien van Dijk schrijft boek over chronische pijn: ‘Hele medische traject gehad, maar niks hielp’

4 juni 2026 om 11:14 Mensen

EDE Het leek een wond aan haar vinger die vanzelf zou genezen. Maar bijna zeven jaar na een bedrijfsongeval in 2019 leeft Carlien van Dijk-Hanekamp nog elke dag met zenuwpijn. Over die pijn, haar wanhoop en haar geloof schreef ze het boek Een nieuwe morgen – te midden van de storm.

door Freek Wolff

Als kind groeide Carlien met haar ouders, tweelingzus, een broer en een zus op in Terneuzen. Op zeventienjarige leeftijd verhuisde ze met het gezin naar Bredevoort. Haar vader was leraar en werd later predikant. Carlien ging met haar zus Marieke naar de pabo om veertien jaar lang in het onderwijs te werken. Van 1989 tot 2003 gaf ze les aan de Julianaschool in Bennekom. ,,Maar die school bestaat niet meer.”

BORSTKANKER

Ze was dertig jaar toen ze ineens borstkanker kreeg, maar dit weerhield haar er niet van om in het huwelijksbootje te stappen met Johan van Dijk. Vervolgens ging ze parttime lesgeven, in het besef dat haar leven wel enorm veranderd was. Na vier jaar werd ze zwanger van zoon Yoël en een jaar later beviel ze van dochter Anna. Weer anderhalf jaar later werd Pelle geboren. Met drie kinderen en de ziekte achter de kiezen besloot Carlien om geen les meer te geven, mede doordat haar man al lesgaf aan een hogeschool in Arnhem.

Het is een constante, kloppende pijn die te vergelijken is met een zeurende kiespijn

Zestien jaar lang besteedde ze vooral tijd aan haar gezin, waarna ze kans zag om qua werk de draad weer op te pakken. Maar Carlien wilde niet meer in het onderwijs werken, om avondwerk te vermijden. Zo kwam ze terecht in een kringloopwinkel, waar ze stylist werd. ,,Dat was erg leuk.”

WIJSVINGER

Na vier maanden werd ze plotseling geconfronteerd met een ongeval. ,,Iemand schoof een zware tafel heel hard tegen een muur, maar daar zat mijn wijsvinger tussen. Die was daarna enorm gezwollen, maar ik dacht dat dit wel goed zou komen. Ik had helemaal niet in de gaten wat op termijn de pijnlijke gevolgen zouden zijn.”

Toch zei haar huisarts eigenlijk meteen dat dit niet goed zou komen. En hij kreeg gelijk, want er ontstond dystrofie: een verzamelnaam voor aandoeningen waarbij weefsel of spieren geleidelijk verzwakken en afbreken. Doordat Carlien borstkanker had gehad, waren haar lymfeklieren verwijderd, waardoor ze lymfoedeem in haar arm kreeg. Deze vochtophoping veroorzaakt ook veel pijn.

De eerste fysiotherapeut zei dat de wond met rust moest genezen; de tweede adviseerde juist om veel te bewegen. Bij de experts van een handkliniek in Velp kreeg ze allerlei therapieën, waarna ze haar heil zocht in revalidatiecentrum Klimmendaal, met hulp van een ergotherapeut, maatschappelijk werker en psycholoog. ,,Je kunt het zo gek niet bedenken: ik heb het hele medische traject gehad, maar niks hielp.”

Het vermoeden is dat er scheurtjes in het vlies van de vinger zaten, waardoor de Edese nog steeds enorm veel zenuwpijn heeft die doorloopt tot aan haar elleboog. ,,Het is een constante, kloppende pijn die te vergelijken is met een zeurende kiespijn. En die gaat maar door. Ik ben ook bij de pijnpolikliniek geweest, maar niets helpt. De oude naam is dystrofie, maar nu noemen ze dit CRPS: complex regionaal pijnsyndroom.”

AUTO-ONGELUK

Carlien maakte een periode van moedeloosheid en wanhoop door, omdat het er steeds meer op leek dat er geen uitzicht was op het stoppen van de pijn. ,,Het gevoel dat dit niet opgelost kon worden, vond ik heel moeilijk om te accepteren.” Bovendien kreeg ze te maken met een letselschadetraject, met arbeidsongeschiktheid tot gevolg.

Alsof haar tijd met kanker en haar eigen fysieke pijn nog niet genoeg was, kampt Carliens man met hartproblemen en diabetes. Bovendien raakte Carlien in 2024 samen met haar dochter betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. ,,De auto was total loss. Hieraan heb ik zenuwpijn in mijn voeten overgehouden, doordat mijn voeten een gigantische klap kregen. Dit veroorzaakt een continu brandend gevoel, alsof je op spelden loopt. Dit komt doordat mijn zenuwstelsel al van slag is. Daarom loop ik buiten altijd met een kruk voor meer stabiliteit.”

PREDIKANT

Ondanks alle tegenslag, pijn en ellende worstelde Carlien zich hier op den duur doorheen. Ze kreeg het advies om op te schrijven wat de pijn met haar doet. Dat deed ze, ook voor het verwerkingsproces, waarna een vriendin suggereerde om dit in boekvorm uit te brengen. Die suggestie nam ze ter harte, ook om haar ervaringen in het licht te plaatsen van haar christelijk geloof. ,,Bij onze gemeente Mozaïek in Veenendaal zei de predikant in een dienst tot drie keer toe: ‘Er is hier iemand in de zaal die een boek schrijft en die moet dit echt afmaken en uitgeven. Want God zegt dat het tijd is.’ Johan en ik keken elkaar aan en zeiden dat we dat dus gingen doen. De uitgever zei meteen ja.” Het boek is onder meer verkrijgbaar bij boekhandel F. Hardeman in Ede.

Ik voelde en voel me echt gedragen door gebed. Er bestaat nu eenmaal lijden in deze gebroken wereld, maar God is er wel bij, dat weet ik heel zeker

In Carliens boek zijn ook zelfgemaakte gedichten en schilderijen opgenomen, talenten die ze van haar vader erfde. Op de voorkant is een gezicht onder water te zien. ,,Mijn leven voelde een beetje als watertrappelen, want het kostte heel veel moeite om mijn hoofd boven water te houden. Om niet te verdrinken. Het was een soort rouwproces, ook om afgekeurd te zijn en aan de zijlijn te staan in de maatschappij. Ik wilde nog van betekenis zijn voor de mensen om mij heen. Samen met God was dit een heel grote zoektocht. Ik heb het echt naar Hem uitgeschreeuwd, want ik had zoveel pijn! Waar is Hij in mijn lijden? Hoe kom ik hieruit?”

SCHILDEREN

Carlien verlangt naar een wonder: genezing van al haar pijn. Hoewel dat nog niet is gebeurd, ervaart ze dat God goed is.

Ze verklaart: ,,Ik voelde en voel me echt gedragen door gebed. Er bestaat nu eenmaal lijden in deze gebroken wereld, maar God is er wel bij, dat weet ik heel zeker. Van binnen hoor ik Zijn stem, ik voel me niet alleen en ontvang bemoedigingen van lieve mensen. In de tijd van mijn borstkanker was ik heel bang dat ik zou overlijden. Toen ik helemaal in paniek was, hoorde ik duidelijk een stem die zei dat ik mijn Bijbel moest pakken. Dat deed ik en bij het openslaan las ik in een psalm: ‘Ik zal uw leven behouden.’ Toen wist ik dat het goed zou komen. Daarom wil ik met dit boek duidelijk maken aan mensen met chronisch lijden dat ze niet alleen zijn. Als we later bij God in de hemel zijn, zullen we alles begrijpen.”

Het gaat haar vandaag de dag ook makkelijker af om met de pijn om te gaan. ,,Ik heb periodes gehad waarin ik er niet meer tegen kon, maar die worden wel steeds minder. Als ik in een hoekje op de bank ga zitten, doe ik mezelf én anderen daarmee tekort. Dat vertik ik. Het helpt enorm om heel dichtbij God te blijven. En als ik schilder, leidt dit af en voel ik de pijn bijna niet.”